„Sko, strákar. Ég er með hugmynd..."
Þetta er bara rosalegt. Einhver á auglýsingastofunni hefur bara hreinlega misst sig.
(Án efa einhver niðurhölun falin í þessu, þið vitið allavega af því)
12.8.05
10.8.05
Hresst morgunstart
Til í slaginn 7:55. Svolítið seinn en það gerir ekki mikið til. Strekki iPodinn á mig, set upp hjólagleraugun og smelli á mig hjálminum. Stíg út, svolítið blautt úti. Það er bara hressandi. Leysi hjólið úr lásaprísund sinni, pumpa Out Hud í eyrun og legg af stað.
Dríf mig að næsta göngustíg og byrja að feta mig upp að kópavogshálsinum meðfram hafnarfjarðarveginum. Annar hjólagarpur fyrir framan mig? Gott mál, smá keppni drepur ekki neinn. Gef svolítið í og tek fram úr fljótlega. Ja hérna, rétt lagður af stað og strax byrjaður að keyra mig út. Ekkert væl, gefa bara meira í.
Þýt niður kópavogshálsinn. Enginn má taka fram úr. ENGINN. Reyni að hitta á græna kallinn yfir nýbýlaveginn svo ég þurfi ekki að stoppa og geti neglt á malargöngustíginn meðfram gamla paintballvellinum. Heppnast. Úje, hossihoss, ójafnaójafna. Ekkert sem BESTA HJÓL Í HEIMI ræður ekki við. Ójá.
Jæja, kringlumýrarbrautin. Braut brekku og leiðinda. Hjóla rólega í smástund, njóta hinnar sjaldgæfu jafnsléttu Íslands. Þetta er sko engin Kaupmannahöfn. Kominn undir göngubrúna og nú fer brekkan að taka við. Árans brekka. Halda sér í 10. gír eins lengi og maður heldur út, lækka síðan gírátakið eftir því sem brekkan rís hærra. Nú tekur bruninn við, þessi ljóti bruni í lærunum. Ekkert tuð, djöflast bara í gegnum þetta þennan síðasta spöl, ekki mikið eftir. Loksins. Helsta erfiðið búið og nú tekur bara slökun við, svo að segja. Við erum ekki að tala um neitt jóga hérna ennþá.
Reyna að líta sem best út fyrir keyrandi vegfarendur. Allir hljóta vera að hugsa: „En hvað þessi er duglegur, að hjóla svona á morgnanna. Ég ætti að gera slíkt hið sama, hjóla svolítið". En þau gera það ekki.
Hjólaplebbi.
Fer að líða að lokum ferðarinnar. Kominn í brautarholtið og varla neitt eftir nema verkstæðisport Öskju ehf. Best að taka síðasta spottan með stæl. Gefa í niður þessa litlu brekku, næ líklega 25 - 30 km. hraða. Jess. Fokk. Stéttin er náttúrulega blaut. Sem þýðir minna grip, og ég er líklega að fara aðeins of geyst í beygjuna akkúrat núna. Halla mér of mikið.
CRASH! BOOM! BANG!
Standa hratt upp. Ekki missa kúlið, ekki missa kúlið. Ok, enginn virtist hafa séð þetta. Það hlaut að koma að þessu eftir að hafa hjólað nær áfallalaust í allt sumar.
Ansans. Ekki nóg með það að hafa hruflað mig þó nokkuð hér og hvar, heldur tókst mér einnig að skekkja framhjólagjörðina. Ansans. Hjálmurinn kom ekki einu sinni að neinum notum.
Frábær byrjun á deginum.
Ojæja. iPodinn er þó í lagi, Out Hud linnir allavega ekki látum.
Lagið:
Roxette - Crash! Boom! Bang!
(Frekar óviðeigandi samt)
Til í slaginn 7:55. Svolítið seinn en það gerir ekki mikið til. Strekki iPodinn á mig, set upp hjólagleraugun og smelli á mig hjálminum. Stíg út, svolítið blautt úti. Það er bara hressandi. Leysi hjólið úr lásaprísund sinni, pumpa Out Hud í eyrun og legg af stað.
Dríf mig að næsta göngustíg og byrja að feta mig upp að kópavogshálsinum meðfram hafnarfjarðarveginum. Annar hjólagarpur fyrir framan mig? Gott mál, smá keppni drepur ekki neinn. Gef svolítið í og tek fram úr fljótlega. Ja hérna, rétt lagður af stað og strax byrjaður að keyra mig út. Ekkert væl, gefa bara meira í.
Þýt niður kópavogshálsinn. Enginn má taka fram úr. ENGINN. Reyni að hitta á græna kallinn yfir nýbýlaveginn svo ég þurfi ekki að stoppa og geti neglt á malargöngustíginn meðfram gamla paintballvellinum. Heppnast. Úje, hossihoss, ójafnaójafna. Ekkert sem BESTA HJÓL Í HEIMI ræður ekki við. Ójá.
Jæja, kringlumýrarbrautin. Braut brekku og leiðinda. Hjóla rólega í smástund, njóta hinnar sjaldgæfu jafnsléttu Íslands. Þetta er sko engin Kaupmannahöfn. Kominn undir göngubrúna og nú fer brekkan að taka við. Árans brekka. Halda sér í 10. gír eins lengi og maður heldur út, lækka síðan gírátakið eftir því sem brekkan rís hærra. Nú tekur bruninn við, þessi ljóti bruni í lærunum. Ekkert tuð, djöflast bara í gegnum þetta þennan síðasta spöl, ekki mikið eftir. Loksins. Helsta erfiðið búið og nú tekur bara slökun við, svo að segja. Við erum ekki að tala um neitt jóga hérna ennþá.
Reyna að líta sem best út fyrir keyrandi vegfarendur. Allir hljóta vera að hugsa: „En hvað þessi er duglegur, að hjóla svona á morgnanna. Ég ætti að gera slíkt hið sama, hjóla svolítið". En þau gera það ekki.
Hjólaplebbi.
Fer að líða að lokum ferðarinnar. Kominn í brautarholtið og varla neitt eftir nema verkstæðisport Öskju ehf. Best að taka síðasta spottan með stæl. Gefa í niður þessa litlu brekku, næ líklega 25 - 30 km. hraða. Jess. Fokk. Stéttin er náttúrulega blaut. Sem þýðir minna grip, og ég er líklega að fara aðeins of geyst í beygjuna akkúrat núna. Halla mér of mikið.
CRASH! BOOM! BANG!
Standa hratt upp. Ekki missa kúlið, ekki missa kúlið. Ok, enginn virtist hafa séð þetta. Það hlaut að koma að þessu eftir að hafa hjólað nær áfallalaust í allt sumar.
Ansans. Ekki nóg með það að hafa hruflað mig þó nokkuð hér og hvar, heldur tókst mér einnig að skekkja framhjólagjörðina. Ansans. Hjálmurinn kom ekki einu sinni að neinum notum.
Frábær byrjun á deginum.
Ojæja. iPodinn er þó í lagi, Out Hud linnir allavega ekki látum.
Lagið:
Roxette - Crash! Boom! Bang!
(Frekar óviðeigandi samt)
9.8.05
„Will melt away in..."
Sveit. Ég var upp í sveit um helgina síðustu. Það er alltaf gott að komast í sveitina, og ég er ekki frá því að ég meti það og njóti þess betur í dag heldur en ég gerði áður. Var að hjálpa mömmu og pabba í landinu þeirra. Slá gras, snyrta í kringum trén, taka saman spítnadrasl og fleira. Líkamsrækt í góðu veðri. Það var heitt. Ég brann meira að segja svolítið. Sætur og gríðarlega vöðvastæltur í hlýrabol. Tanned. Eins og kallarnir. Ágætt alveg.
Litli frændi minn Sigurður Heiðar, var með okkur að hjálpa til. Maður með fáránlega mikla orku og sjúklega mikinn áhuga á öllu sem viðkemur stríði. Þegar líða tók á daginn fékk pjakkurinn mig með sér í smá óld fasjónd stríðsleik. Gamla góða byssó. Hann er búinn að koma sér upp heilu vopnabúri. Vélbyssur, handsprengjur, alvöru stríðsbakpoki, hjálmar (já, þeir voru mættir á svæðið)...jú neim it. Og það var bara geðveikt gaman. Hlupum í sitthvora áttina í smá tíma, án þess að líta við, komum okkur úr augsýn og í skjól og reyndum svo að finna hvorn annan og drepa (ekki í alvörunni sko, bara svona þykjó þið skiljið, væri frekar sjúkt ef ég hefði bara virkilega drepið litla frænda minn. Jíz). Hressandi, hlaupandi upp og niður brekkur og maður var bara alveg búinn eftir þetta.
Það er svo ágætt að komast í sveitina stöku sinnum eins og ég er búinn að segja. Það er mjög friðsælt og gefur manni rúm og tíma og næði til að hugsa um allt og ekki neitt. Nett þétt áhyggjuleysi. Svo er svo gaman að fylgjast með dýrunum. Kýrnar eru alveg yndislegar. Þær eru svo miklir álfar.
Ef ég væri kýr þá væri ég alltaf að bora í nefið á mér með tungunni.
Og þegar maður er búinn að vera í sveitinni þá er líka svo fínt að komast aftur í borgina sína. Því þó svo sveitin er góð þá er Reykjavíkin ekki verri. Að ég tali nú ekki um Kópavoginn.
Að keyra einn heim úr sveitinni getur verið kærkomin stund fyrir sjálfan sig. Jafnvel sterkara að kvöldi til heldur en að degi til. Þá sérstaklega ef veðrið er gott. Þá þarftu ekki að einbeita þér alveg jafn mikið að akstrinum eins og t.d. í roki og rigningu. Eða þoku. Þegar ég keyrði heim úr sveitinni á laugardagskvöldið var veðrið stillt og fallegt, og nú þegar aðeins er komið yfir í ágústmánuð er líka farið að dimma svolítið með kvöldinu, sem er svo rómó. Fjöllin og náttúran í kring voru með mér og létu mig finna minna fyrir járnplasthrúgunni sem ég þaut áfram í. Ekki sakar heldur að hafa góða tónlist meðferðis; Yo La Tengo og ...And you will know us by the trail of dead.
Það er gott að komast aftur heim til sín í borgina. Líklega er ég meira borgarbarn en ég hef viljað viðurkenna eða gert mér grein fyrir. Hef náttúrulega búið í borginni alla mína tíð. Það er líka bara allt í lagi. Sveitin og landsbyggðin mun þó alltaf koma til með að eiga smá stað í hjarta mínu.
En heima bíður manns alltaf eitthvað gott; Vinir og vandamenn.
Lagið:
...And you will know us by the trail of dead - Source Tags & Codes
„each painted sign along the road
will melt away in source tags & in code"
Litli frændi minn Sigurður Heiðar, var með okkur að hjálpa til. Maður með fáránlega mikla orku og sjúklega mikinn áhuga á öllu sem viðkemur stríði. Þegar líða tók á daginn fékk pjakkurinn mig með sér í smá óld fasjónd stríðsleik. Gamla góða byssó. Hann er búinn að koma sér upp heilu vopnabúri. Vélbyssur, handsprengjur, alvöru stríðsbakpoki, hjálmar (já, þeir voru mættir á svæðið)...jú neim it. Og það var bara geðveikt gaman. Hlupum í sitthvora áttina í smá tíma, án þess að líta við, komum okkur úr augsýn og í skjól og reyndum svo að finna hvorn annan og drepa (ekki í alvörunni sko, bara svona þykjó þið skiljið, væri frekar sjúkt ef ég hefði bara virkilega drepið litla frænda minn. Jíz). Hressandi, hlaupandi upp og niður brekkur og maður var bara alveg búinn eftir þetta.
Það er svo ágætt að komast í sveitina stöku sinnum eins og ég er búinn að segja. Það er mjög friðsælt og gefur manni rúm og tíma og næði til að hugsa um allt og ekki neitt. Nett þétt áhyggjuleysi. Svo er svo gaman að fylgjast með dýrunum. Kýrnar eru alveg yndislegar. Þær eru svo miklir álfar.
Ef ég væri kýr þá væri ég alltaf að bora í nefið á mér með tungunni.
Og þegar maður er búinn að vera í sveitinni þá er líka svo fínt að komast aftur í borgina sína. Því þó svo sveitin er góð þá er Reykjavíkin ekki verri. Að ég tali nú ekki um Kópavoginn.
Að keyra einn heim úr sveitinni getur verið kærkomin stund fyrir sjálfan sig. Jafnvel sterkara að kvöldi til heldur en að degi til. Þá sérstaklega ef veðrið er gott. Þá þarftu ekki að einbeita þér alveg jafn mikið að akstrinum eins og t.d. í roki og rigningu. Eða þoku. Þegar ég keyrði heim úr sveitinni á laugardagskvöldið var veðrið stillt og fallegt, og nú þegar aðeins er komið yfir í ágústmánuð er líka farið að dimma svolítið með kvöldinu, sem er svo rómó. Fjöllin og náttúran í kring voru með mér og létu mig finna minna fyrir járnplasthrúgunni sem ég þaut áfram í. Ekki sakar heldur að hafa góða tónlist meðferðis; Yo La Tengo og ...And you will know us by the trail of dead.
Það er gott að komast aftur heim til sín í borgina. Líklega er ég meira borgarbarn en ég hef viljað viðurkenna eða gert mér grein fyrir. Hef náttúrulega búið í borginni alla mína tíð. Það er líka bara allt í lagi. Sveitin og landsbyggðin mun þó alltaf koma til með að eiga smá stað í hjarta mínu.
En heima bíður manns alltaf eitthvað gott; Vinir og vandamenn.
Lagið:
...And you will know us by the trail of dead - Source Tags & Codes
„each painted sign along the road
will melt away in source tags & in code"
8.8.05
Cut the Crap
Þetta er svo mikið háð. Gott háð.
Lagið:
Boards of Canada - Roygbiv
Platan sem þetta lag er á, Music has the right to children, er bara svo mögnuð að maður trúir því ekki. Hún er svo góð og vekur upp svo margt hjá manni. Allavega hjá mér. Þetta lag, roygbiv, er hvað stórkostlegast. Það minnir mig á gamla yndislega daga, sem ég hef ekki einu sinni gerst svo frægur að hafa lifað.
P.s. Ef einhver veit hvað titill lagsins þýðir án þess að googla því. Ég endurtek: án þess að GOOGLEa því, þá er sá hinn sami nokkuð snjall. Kannski bara álíka snjall og Jökull Sólberg sem benti mér á hvað roygbiv stæði líklega fyrir, og þá held ég að hann hafi ekki googlað því. Sú merking grípur líka anda lagsins nokkuð vel.
Lagið:
Boards of Canada - Roygbiv
Platan sem þetta lag er á, Music has the right to children, er bara svo mögnuð að maður trúir því ekki. Hún er svo góð og vekur upp svo margt hjá manni. Allavega hjá mér. Þetta lag, roygbiv, er hvað stórkostlegast. Það minnir mig á gamla yndislega daga, sem ég hef ekki einu sinni gerst svo frægur að hafa lifað.
P.s. Ef einhver veit hvað titill lagsins þýðir án þess að googla því. Ég endurtek: án þess að GOOGLEa því, þá er sá hinn sami nokkuð snjall. Kannski bara álíka snjall og Jökull Sólberg sem benti mér á hvað roygbiv stæði líklega fyrir, og þá held ég að hann hafi ekki googlað því. Sú merking grípur líka anda lagsins nokkuð vel.
4.8.05
Ekki þó þroskaheftur?
Mér tókst að hefta í puttan á mér í gær fyrir einskæran klaufaskap. Það var vont og ég finn ennþá fyrir farinu í dag. Það er svo sem ekki í frásögur færandi.
Lagið:
Skátar - Beðið eftir Benna
...og einmitt núna var Benni að skrá sig inná MSN. Ég er ekki að grínast.
Vá Halli. En spennandi.
Mér tókst að hefta í puttan á mér í gær fyrir einskæran klaufaskap. Það var vont og ég finn ennþá fyrir farinu í dag. Það er svo sem ekki í frásögur færandi.
Lagið:
Skátar - Beðið eftir Benna
...og einmitt núna var Benni að skrá sig inná MSN. Ég er ekki að grínast.
Vá Halli. En spennandi.
2.8.05
Annar pabbi?
Lauk við bók fyrir stuttu sem ber titilinn Taumhald á skepnum eða á frummálinu, The Restraint of Beasts, eftir Magnus Mills. Er pínu hissa á mér yfir að hafa náð að lesa hana alveg í gegn, því bókin var ekkert frábær á meðan á lestrinum stóð. En ég er nokkuð feginn að hafa klárað hana því annars ætti ég það eftir, þið skiljið. Finnst það hálf fúlt að klára ekki bækur sem maður hefur nú þegar byrjað á. Hef reynt það áður og það nagar mig enn þann dag í dag. Þ.e. samviskuna. Nagar samvisku mína.
***Söguspillir*** (ef þið eigið nokkurntíma eftir að lesa bókina)
Taumhald á skepnum er nokkuð góð bók þegar öllu er á botninn hvolft. Fjallar að vísu ekki um neitt sérstakt, þrjá skoska gæja í girðingavinnu á Englandi. Frábært. Jú, þeir drepa að vísu nokkra náunga fyrir slysni, en það er bara aukaatriði. Þeir semsagt gera ekkert annað en að leggja girðingar og drekka bjór á kvöldin. Og jú, skammast og ergja sig út af yfirmanni sínum, sem er virkilegur sársauki í rassinn. Ég gat samt sett mig svolítið í spor þeirra þar sem ég hef sjálfur unnið við girðingavinnu. Það getur verið ágætt, en það getur líka verið hreint helvíti stundum.
Bókina keypti ég og las aðallega vegna þess að umsögnin um höfundinn vakti áhuga minn. Magnus Mills féll víst í grunnskóla og vinnur sem strætóbílstjóri í London. Tilnefndur síðan til virtra bókmenntaverðlauna fyrir þessa fyrstu bók sína. Það getur greinilega bara hver sem er orðið rithöfundur í dag!
Ég hef samt lúmskan grun um að Taumhald á skepnum sé mun betri á frummálinu, eins og oft vill verða. Breskur húmor og svona, illþýðanlegt stundum.
En sumsé, Taumhald á skepnum er ágætis bók, fín persónusköpun og skondinn húmor.
Tvær og hálf kilja af fimm mögulegum.
Nú tekur við Sin City bókaflokkurinn sem kom í allri sinni dýrð heim til mín um daginn. Næstum búinn með þá fyrstu, The Hard Goodbye, og þetta er bara stórkostleg lesning. Stendur fyllilega undir væntingum mínum.
Þar sem ég er verslunarmaður eyddi ég frídegi verslunarmanna líkt og kristinn maður eyðir sunnudegi. Í hvíld... Tjah, ok, ég er ekki beint verslunarmaður, en ég vinn í verslun, eða svona, við að halda versluninni gangandi, ég er ekki beint að afgreiða kúnnann eða neitt svoleiðis, en ég reyni að hjálpa til við að kúnninn fái vöruna sína. Svo verslunarlega séð er ég ekki beint verslunarmaður en vinn samt í verslun þið skiljið. Þó ég sé ekkert endilega að handfjatla peninga eða slíkt þá get ég alveg verið að vinna í kringum þá, til að verslunin græði peninga, og ég í leiðinni. Ok? Þannig að tæknilega séð finnst mér ég alveg geta verið í fríi og hvílt mig á frídegi verslunarmanna fyrst ég vinn nú einu sinni í verslun, því allir aðrir eru í fríi, og þeir vinna kannski ekki einu sinni í verslun...hmmm...
Allavega, þá var ég bara e-ð að gere ekki neitt í gær, las bara og hlustaði mikið á tónlist eins og t.d. Blonde Redhead. Svo góð hljómsveit. Svo góð tónlist.
Lagið:
Bara, þarna, lagið með Blonde Redhead.
1.8.05
Indoor demon. The demon of indoors!
af því sem ég sá...:
Svölust voru Singapore Sling og The Raveonettes
Hressastir voru Jonathan Richman, Brim og Reykjavík!
Alveg rosalega mikið tjilluð á því voru Hudson Wayne, Þórir og Cat Power
Góður as always var Mugison
Mest á óvart komu Lake Trout
Svölust voru Singapore Sling og The Raveonettes
Hressastir voru Jonathan Richman, Brim og Reykjavík!
Alveg rosalega mikið tjilluð á því voru Hudson Wayne, Þórir og Cat Power
Góður as always var Mugison
Mest á óvart komu Lake Trout
*viðbót*: Verð að bæta því við að lang, lang sveittastir voru Trabant. Sérstaklega gítarleikarinn.
Hápunkturinn voru Blonde Redhead. Þó svo að þetta voru án efa ekki nálægt þeirra sterkustu tónleikar, af sögusögnum að dæma auk þess sem þau spiluðu svo stutt sökum eðli tónlistarhátíðarinnar, þá kemst ég ekki nær því að lýsa því sem ég sá öðruvísi en að það var ekki af þessum heimi.
28.7.05
19.7.05
Kvikmyndir og tónlist og músík og myndir.
Spíttmyndin Spun var að bætast í hóp minna uppáhaldsmynda, sem eru líklega alveg allnokkrar ef út í það er farið. Alveg nettgeggjuð mynd, mjög steikt og rugluð, fyndin, en hún snerti samt sem áður við manni. Engin Requiem for a Dream en skárra en margt annað.
Tónlistin er frábær og mjög viðeigandi, enda í höndum þunglyndismeistarans og snillingsins, Billy Corgan.
Leikararnir allir góðir, Jason Schwartzman mjög sannfærandi sem mjög skemmdur amfetamínfíkill, Brittany Murphy og Mena Suvari ekki minna skemmd, John Leguizamo mjög svo geðveikur og skemmdur og Mickey Rourke skemmt svalur, ávallt. (reyndar soldið sveittur í þessari mynd).
Leikstjóri myndarinnar, Jonas Åkerlund, gerði líka eitt af mínum uppáhalds tónlistarmyndböndum við lagið Try Try Try með The Smashing Pumpkins, eða öllu heldur gerði hann stuttmyndina sem myndbandið styðst við. Efni þessarra mynda er um margt svipað, þó svo Try Try Try sé mun áhrifameira og átakanlegra hvað allt varðar. Tékkið á'essu.
Hin stórkostlega Sin City bættist einnig í hóp minna uppáhaldsmynda fyrir skömmu. Get ekkert annað sagt en eitt stórt Vá um þetta afrek í sögu kvikmyndanna. Áfram Rodriguez, áfram Frank Miller, áfram Tarantino, áfram myndasögur!
Gerðist síðan svo frakkur að panta mér allar bækurnar um Sin City, alls sjö talsins. Bíð spenntur eftir því að geta lesið þær og borið saman við myndina. Ó já.
Jæja. The Blood Brothers - Crimes (2004). Þetta er það trylltasta og besta sem ég hef heyrt síðan At the Drive-In gaf út Relationship of Command, og þá er nokkuð mikið sagt. Þetta er svo fokking geðveikt. Þessir öskrarar öskra svo vangefið flott að það er bara ekki eðlilegt. Þvílíkur kraftur, þvílík heift, þvílíkt súru textar. Ja hérna hér. Get ekki beðið eftir að heyra Burn Piano Island, Burn. Hún er víst ennþá meira kreisí. Brjálað!
Lagið:
The Blood Brothers - Peacock skeleton with crooked feathers
Ekkert síðra en öll hin á plötunni. Það er bara svolítið skondið því á köflum er hljómurinn mjög svipaður og hjá The Mars Volta eða At the Drive-In forðum tíð. Skemmtilegt. Mæli líka með Love rhymes with hideous car wreck.
Fagurt
(Man einhver annars eftir Músík og Myndum?)
Spíttmyndin Spun var að bætast í hóp minna uppáhaldsmynda, sem eru líklega alveg allnokkrar ef út í það er farið. Alveg nettgeggjuð mynd, mjög steikt og rugluð, fyndin, en hún snerti samt sem áður við manni. Engin Requiem for a Dream en skárra en margt annað.
Tónlistin er frábær og mjög viðeigandi, enda í höndum þunglyndismeistarans og snillingsins, Billy Corgan.
Leikararnir allir góðir, Jason Schwartzman mjög sannfærandi sem mjög skemmdur amfetamínfíkill, Brittany Murphy og Mena Suvari ekki minna skemmd, John Leguizamo mjög svo geðveikur og skemmdur og Mickey Rourke skemmt svalur, ávallt. (reyndar soldið sveittur í þessari mynd).
Leikstjóri myndarinnar, Jonas Åkerlund, gerði líka eitt af mínum uppáhalds tónlistarmyndböndum við lagið Try Try Try með The Smashing Pumpkins, eða öllu heldur gerði hann stuttmyndina sem myndbandið styðst við. Efni þessarra mynda er um margt svipað, þó svo Try Try Try sé mun áhrifameira og átakanlegra hvað allt varðar. Tékkið á'essu.
Hin stórkostlega Sin City bættist einnig í hóp minna uppáhaldsmynda fyrir skömmu. Get ekkert annað sagt en eitt stórt Vá um þetta afrek í sögu kvikmyndanna. Áfram Rodriguez, áfram Frank Miller, áfram Tarantino, áfram myndasögur!
Gerðist síðan svo frakkur að panta mér allar bækurnar um Sin City, alls sjö talsins. Bíð spenntur eftir því að geta lesið þær og borið saman við myndina. Ó já.
Jæja. The Blood Brothers - Crimes (2004). Þetta er það trylltasta og besta sem ég hef heyrt síðan At the Drive-In gaf út Relationship of Command, og þá er nokkuð mikið sagt. Þetta er svo fokking geðveikt. Þessir öskrarar öskra svo vangefið flott að það er bara ekki eðlilegt. Þvílíkur kraftur, þvílík heift, þvílíkt súru textar. Ja hérna hér. Get ekki beðið eftir að heyra Burn Piano Island, Burn. Hún er víst ennþá meira kreisí. Brjálað!
Lagið:
The Blood Brothers - Peacock skeleton with crooked feathers
Ekkert síðra en öll hin á plötunni. Það er bara svolítið skondið því á köflum er hljómurinn mjög svipaður og hjá The Mars Volta eða At the Drive-In forðum tíð. Skemmtilegt. Mæli líka með Love rhymes with hideous car wreck.
Fagurt
(Man einhver annars eftir Músík og Myndum?)
14.7.05
Lambrófa
Má til með að mæla með nýju, stórskemmtilegu veftímariti, dindill.com. Þessir kókhressu strákar eru að gera góða hluti með þessum vef. Skrifa virkilega góðar greinar sem eru ýmist fræðandi, fyndnar eða vita gagnslausar. Eða allt í senn. Svo eru ýmsir fastir liðir sem eru óborganlegir. Mínir uppáhalds eru Nauðsynlegir hlutir og vínsmökkun. Hló svo mikið yfir Bazookunni... að ég dó. Ógeðslega fyndið. Myndasögurnar eru líka góðar, það litla sem komið er. Þetta er nú bara nýkomið af stað hjá þeim en byrjunin lofar afskaplega góðu. Haldið áfram þessum tíðu uppfærslum dindilsmenn og gangi ykkur vel.
Hér er slóðin, ef þið sjáið hana: dindill.com
Lagið:
The Postal Service - Natural Anthem
Síðasta lagið og glæsilegur endir á plötunni Give Up. Platan er góð, verður betri við hverja hlustun. Það er einhver sumarleg áfergja falin í þessu lagi, æsingur. Svona mildur æsingur.
Veit ekkert hvað ég er að segja.
Má til með að mæla með nýju, stórskemmtilegu veftímariti, dindill.com. Þessir kókhressu strákar eru að gera góða hluti með þessum vef. Skrifa virkilega góðar greinar sem eru ýmist fræðandi, fyndnar eða vita gagnslausar. Eða allt í senn. Svo eru ýmsir fastir liðir sem eru óborganlegir. Mínir uppáhalds eru Nauðsynlegir hlutir og vínsmökkun. Hló svo mikið yfir Bazookunni... að ég dó. Ógeðslega fyndið. Myndasögurnar eru líka góðar, það litla sem komið er. Þetta er nú bara nýkomið af stað hjá þeim en byrjunin lofar afskaplega góðu. Haldið áfram þessum tíðu uppfærslum dindilsmenn og gangi ykkur vel.
Hér er slóðin, ef þið sjáið hana: dindill.com
Lagið:
The Postal Service - Natural Anthem
Síðasta lagið og glæsilegur endir á plötunni Give Up. Platan er góð, verður betri við hverja hlustun. Það er einhver sumarleg áfergja falin í þessu lagi, æsingur. Svona mildur æsingur.
Veit ekkert hvað ég er að segja.
13.7.05
Hégómi
Jæja, fann út hvernig á að þurrka þessa hornklofa út. En nú er spurningin hvort ég eigi yfir höfuð að láta þá fara. Því allavega ein manneskja hefur lýst því yfir að henni fyndist þeir ættu að vera á sýnum stað. Ég verð að viðurkenna að mér finnst þeir svolítið skemmtilegir þarna, svona gjörsamlega út úr kú við allt annað. Eins og ég segi, stupid fresh. En þeir skera sig kannski full mikið úr? Verst að geta ekki náð græna bakgrunnslitnum burt undan hornklofunum. Æj, hvað á maður að gera. Þett' er svo erfitt líf.
En meira um tónlist. Er í hálfgerðum vandræðum með alla þessa tónlist, eða öllu heldur allar þessar fjörutíu plötur sem ég keypti í Uu Ess Ainu. Einu græjurnar inni í herberginu mínu er tölvan mín og mér finnst hálf púkó að hlusta á plöturnar í fyrsta skipti í tölvunni. Auk þess fékk ég mér iPod líka (já, geisladiskapúkinn sjálfur) og margt af því efni sem ég keypti átti ég fyrir inni á tölvunni sem nú er líka komið inná iPodinn. Ég tek diskana jafnvel aldrei úr hulstrinu. Finnst það bara e-ð svo lummó.
Hégómi? Ég ákvað að ræða aðeins við sjálfan mig...
Ég: „Ertu að væla út af þessu Haraldur?"
Ég: „Emm, sýnist það já."
Lagið:
Of Montreal - Forecast Fascist Future; Uppáhaldslagið mitt þessa daganna. Bara mest grípandi viðlag sem ég hef heyrt lengi og virkilega skemmtilega kaflaskipt lag. Plata þeirra The Sunlandic Twins sem kom út í ár er öll í þessum dúr. Hress og skemmtileg og oggupínu sýru- og tilraunakennd líka. Sem er alltaf svo gott. Góð hljómsveit, Of Montreal.
Jæja, fann út hvernig á að þurrka þessa hornklofa út. En nú er spurningin hvort ég eigi yfir höfuð að láta þá fara. Því allavega ein manneskja hefur lýst því yfir að henni fyndist þeir ættu að vera á sýnum stað. Ég verð að viðurkenna að mér finnst þeir svolítið skemmtilegir þarna, svona gjörsamlega út úr kú við allt annað. Eins og ég segi, stupid fresh. En þeir skera sig kannski full mikið úr? Verst að geta ekki náð græna bakgrunnslitnum burt undan hornklofunum. Æj, hvað á maður að gera. Þett' er svo erfitt líf.
En meira um tónlist. Er í hálfgerðum vandræðum með alla þessa tónlist, eða öllu heldur allar þessar fjörutíu plötur sem ég keypti í Uu Ess Ainu. Einu græjurnar inni í herberginu mínu er tölvan mín og mér finnst hálf púkó að hlusta á plöturnar í fyrsta skipti í tölvunni. Auk þess fékk ég mér iPod líka (já, geisladiskapúkinn sjálfur) og margt af því efni sem ég keypti átti ég fyrir inni á tölvunni sem nú er líka komið inná iPodinn. Ég tek diskana jafnvel aldrei úr hulstrinu. Finnst það bara e-ð svo lummó.
Hégómi? Ég ákvað að ræða aðeins við sjálfan mig...
Ég: „Ertu að væla út af þessu Haraldur?"
Ég: „Emm, sýnist það já."
Lagið:
Of Montreal - Forecast Fascist Future; Uppáhaldslagið mitt þessa daganna. Bara mest grípandi viðlag sem ég hef heyrt lengi og virkilega skemmtilega kaflaskipt lag. Plata þeirra The Sunlandic Twins sem kom út í ár er öll í þessum dúr. Hress og skemmtileg og oggupínu sýru- og tilraunakennd líka. Sem er alltaf svo gott. Góð hljómsveit, Of Montreal.
12.7.05
Mín eigin Hróarskelda
Þó svo maður hafi ekki haft sig út til Danaveldis til að hlíða á skemmtilega lifandi tónlist, þá er ekkert sem aftrar manni frá því að geta séð og heyrt í skemmtilegum hljómsveitum hér heima. Ég held bara mína eigin tónlistarhátið.
Queens of the Stone Age og Foo Fighters spiluðu í Egilshöllinni 5. júní síðastliðinn. Það var geðveikt. Sérstaklega að sjá QOTSA. Joshua Homme var náttúrulega mjög svalur, einhver hafði það á orði að hann hlyti bara að vera laungetinn sonur Presley, slík var sviðsframkoman, öruggur og töff. Hljómborðsgellan var að gera góða hluti, mjaðmahreyfingar í hávegum hafðar og kynþokkinn bara almennt mjög mikill. Trommarinn var mjög harður og þéttur, bassaleikarinn var...bara fínn, og hinn gítarleikarinn var mjög Interpol-eskt svalur. (Vá Haraldur, rosalega var þetta töff og indílegt orðaval hjá þér) Tónlistin var rosalega þétt og flottir spunarnir inn á milli í sumum laganna, sérstaklega í No One Knows.
Dave Grohl var mjög hress sem og fleiri meðlimir Foo Fighters.
Stemningin var bara mjög góð og ég fór sáttur og sveittur heim.
Í gærkvöldi fór ég á tónleika með hinum kyngimagnaða Antony ásamt hljómsveitinni, The Johnsons. Þeir voru vægast sagt frábærir.
Hudson Wayne hittuðu upp með þægilegri músík, músík sem er lík mörgu öðru sem gert hefur verið áður, en góð engu að síður.
Síðan tók við smá bið, en loksins stigu The Johnsons á svið við mikinn fögnuð viðstaddra. Nasa var troðfullur af allskonar fólki. Það var hægt að sjá alla flóruna, unga sem aldna, ríkisplebba, 101 rottur, fertugar húsmæður og svo við hin; venjulega fólkið. Einmitt. Jú svo var þarna náttúrulega mökkmikið af samkynhneigðu fólki. Antony kallinn er víst eitthvað á milli þess að vera hann eða hún. Skilur samkynhneigt fólk hann betur en við hin? Ég veit það ekki. Hitt veit ég að hann syngur afskaplega fallega, er með magnaða rödd.
Já, The Johnsons stigu á svið, komu sér fyrir og gítarleikarinn byrjar að spila. Öruggur og góður. Svo allt í einu, birtist einhver vera aftarlega á sviðinu. Hellisbúi? Lítur svolítið þannig út. Dökk yfirlitum, með svart ritjulegt mikið hár, stór og í dökkri dragt. Enginn áttar sig almennilega fyrr en veran er langleiðina búin að bograst að flyglinum og loksins taka fagnaðarlætin við. Antony and The Johnsons byrja að spila My Lady Story, og maður veit að maður er á staðnum. Hljómsveitin spilar síðan ýmist gamalt efni, tökulög eða lög af nýju plötunni, I Am a Bird Now (það eina sem ég, og líklega fleiri, hef heyrt með Antony). Þau tóku t.d. efni eftir Leonard Cohen, Lou Reed o.fl. Maður skammaðist sín pínu fyrir að þekkja ekki þessi góðu lög eftir þessa merku tónlistarmenn.
Antony söng alveg eins og hann hljómar á plötunni (I Am a Bird Now). Stórkostlegt alveg. Lögin voru flutt á nokkurn annan hátt heldur en á plötunni. T.d. var enginn trommuleikur, en hann skipar frekar stóran sess á plötunni. Auk þess er platan heilmikið pródúseruð og hljóðblönduð. Það kom þó ekki að sök, bassaleikarinn var mjög þéttur og allur hljóðfæraleikur nær óaðfinnanlegur, hvort sem spilað var á píanó, bassa, gítar, fiðlur, selló eða harmonikku.
Lögin hans Antonys eru svo ótrúlega falleg, get eiginlega ekki lýst þeim öðruvísi. Textarnir svo angurværir. Þarna stóð maður og hlustaði í mjög góðum félagsskap, og þó svo maður sá ekkert í andlitið á Antony fyrir flyglinum gerði það bara ekkert til, þarna var það tónlistin sem skipti máli. Einhverjir höfðu það líka á orði að andlit hans hafi ekki verið neitt sérstaklega fögur sjón þegar hann var að syngja, ég sel það ekki dýrara en ég keypti það. Maður sá svolítið í manninn, hvernig hann lifði sig inn í þetta með sínum sérstöku handahreyfingum og svoleiðis. Húmorinn var líka í lagi og hann kunni að koma fram, enda líklega búinn að koma fram oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.
Að tónleikunum loknum leið manni einfaldlega vel.
Svo eru það bara Sonic Youth og Franz seinna í sumar.
Bæjó
Haraldur, geðveikt fresh og indí áðí!
Viðauki: Er að prófa mig áfram með nýtt útlit þessa vefritsræfils. Kann bara ekki að ná þessum bölvuðu grænu hornklofum í burtu, þeir eru hluti af upprunalega templeitinu sem útlit síðunnar er byggt á. Ef einhver kann, má hann/hún hjálpa mér með það. Get borgað með...tjah...bara kemur í ljós.
Þó svo maður hafi ekki haft sig út til Danaveldis til að hlíða á skemmtilega lifandi tónlist, þá er ekkert sem aftrar manni frá því að geta séð og heyrt í skemmtilegum hljómsveitum hér heima. Ég held bara mína eigin tónlistarhátið.
Queens of the Stone Age og Foo Fighters spiluðu í Egilshöllinni 5. júní síðastliðinn. Það var geðveikt. Sérstaklega að sjá QOTSA. Joshua Homme var náttúrulega mjög svalur, einhver hafði það á orði að hann hlyti bara að vera laungetinn sonur Presley, slík var sviðsframkoman, öruggur og töff. Hljómborðsgellan var að gera góða hluti, mjaðmahreyfingar í hávegum hafðar og kynþokkinn bara almennt mjög mikill. Trommarinn var mjög harður og þéttur, bassaleikarinn var...bara fínn, og hinn gítarleikarinn var mjög Interpol-eskt svalur. (Vá Haraldur, rosalega var þetta töff og indílegt orðaval hjá þér) Tónlistin var rosalega þétt og flottir spunarnir inn á milli í sumum laganna, sérstaklega í No One Knows.
Dave Grohl var mjög hress sem og fleiri meðlimir Foo Fighters.
Stemningin var bara mjög góð og ég fór sáttur og sveittur heim.
Í gærkvöldi fór ég á tónleika með hinum kyngimagnaða Antony ásamt hljómsveitinni, The Johnsons. Þeir voru vægast sagt frábærir.
Hudson Wayne hittuðu upp með þægilegri músík, músík sem er lík mörgu öðru sem gert hefur verið áður, en góð engu að síður.
Síðan tók við smá bið, en loksins stigu The Johnsons á svið við mikinn fögnuð viðstaddra. Nasa var troðfullur af allskonar fólki. Það var hægt að sjá alla flóruna, unga sem aldna, ríkisplebba, 101 rottur, fertugar húsmæður og svo við hin; venjulega fólkið. Einmitt. Jú svo var þarna náttúrulega mökkmikið af samkynhneigðu fólki. Antony kallinn er víst eitthvað á milli þess að vera hann eða hún. Skilur samkynhneigt fólk hann betur en við hin? Ég veit það ekki. Hitt veit ég að hann syngur afskaplega fallega, er með magnaða rödd.
Já, The Johnsons stigu á svið, komu sér fyrir og gítarleikarinn byrjar að spila. Öruggur og góður. Svo allt í einu, birtist einhver vera aftarlega á sviðinu. Hellisbúi? Lítur svolítið þannig út. Dökk yfirlitum, með svart ritjulegt mikið hár, stór og í dökkri dragt. Enginn áttar sig almennilega fyrr en veran er langleiðina búin að bograst að flyglinum og loksins taka fagnaðarlætin við. Antony and The Johnsons byrja að spila My Lady Story, og maður veit að maður er á staðnum. Hljómsveitin spilar síðan ýmist gamalt efni, tökulög eða lög af nýju plötunni, I Am a Bird Now (það eina sem ég, og líklega fleiri, hef heyrt með Antony). Þau tóku t.d. efni eftir Leonard Cohen, Lou Reed o.fl. Maður skammaðist sín pínu fyrir að þekkja ekki þessi góðu lög eftir þessa merku tónlistarmenn.
Antony söng alveg eins og hann hljómar á plötunni (I Am a Bird Now). Stórkostlegt alveg. Lögin voru flutt á nokkurn annan hátt heldur en á plötunni. T.d. var enginn trommuleikur, en hann skipar frekar stóran sess á plötunni. Auk þess er platan heilmikið pródúseruð og hljóðblönduð. Það kom þó ekki að sök, bassaleikarinn var mjög þéttur og allur hljóðfæraleikur nær óaðfinnanlegur, hvort sem spilað var á píanó, bassa, gítar, fiðlur, selló eða harmonikku.
Lögin hans Antonys eru svo ótrúlega falleg, get eiginlega ekki lýst þeim öðruvísi. Textarnir svo angurværir. Þarna stóð maður og hlustaði í mjög góðum félagsskap, og þó svo maður sá ekkert í andlitið á Antony fyrir flyglinum gerði það bara ekkert til, þarna var það tónlistin sem skipti máli. Einhverjir höfðu það líka á orði að andlit hans hafi ekki verið neitt sérstaklega fögur sjón þegar hann var að syngja, ég sel það ekki dýrara en ég keypti það. Maður sá svolítið í manninn, hvernig hann lifði sig inn í þetta með sínum sérstöku handahreyfingum og svoleiðis. Húmorinn var líka í lagi og hann kunni að koma fram, enda líklega búinn að koma fram oftar en einu sinni og oftar en tvisvar.
Að tónleikunum loknum leið manni einfaldlega vel.
Svo eru það bara Sonic Youth og Franz seinna í sumar.
Bæjó
Haraldur, geðveikt fresh og indí áðí!
Viðauki: Er að prófa mig áfram með nýtt útlit þessa vefritsræfils. Kann bara ekki að ná þessum bölvuðu grænu hornklofum í burtu, þeir eru hluti af upprunalega templeitinu sem útlit síðunnar er byggt á. Ef einhver kann, má hann/hún hjálpa mér með það. Get borgað með...tjah...bara kemur í ljós.
9.7.05
HI EVERYBODY!
Hress og spenntur kem ég niður rúllustiga í Leifsstöð á móti öryggisverði sem biður mig vingjarnlega að koma með sér svolítið afsíðis. Ekkert mál. En þegar öryggisvörðurinn tekur upp gúmmíhanska og strengir þá á sig, fer mér ekki að lítast á blikuna. En svo fer hann bara að týna upp úr og skoða hlutina úr töskunni minni. Skóna líka.
Fjúff.
(Fyrir þá sem ekki vita var ég að koma heim úr kórferð frá Kanada og Bandaríkjunum fyrir nokkrum dögum síðan)
Heyrst hefur að vegabréfaskoðararnir í Bandaríkjunum séu engin lömb að leika sér við. Því fékk ég svolítið að kynnast á Bostonflugvelli. Þegar röðin var komin að mér, geng ég til varðarins, sem var lítill og þéttur blökkumaður, og læt af hendi vegabréf og flugmiða. Hann gluggar í þetta í pínu stund, eiginlega svolítið langa stund. Mér fannst hann eiginlega vera full lengi að þessu öllu saman. Þó svo ég hafi heyrt í dempuðum hátalara orðin: „Where are you going?" þá taldi ég víst að þau kæmu einhversstaðar annarsstaðar frá, því aldrei sá ég varir tollvarðarins hreifast. Þess vegna fór ég að gera mig tilbúinn til að fara og tók upp bakpokann minn því nú taldi ég víst að hann færi að verða búinn að handfjatla vegabréfið mitt. Þá heyri ég aftur, ögn ákveðnara: „Where are you going??" Núna loksins sé ég varirnar á manninnum hreyfast og mér verður eitthvað svo billt við að ég stend bara og stari á hann eins og hálfviti. Því þetta hjómaði líka svolítið eins og ég væri að fara hlaupa burt eða e-ð. Ég næ að stama út úr mér:
„Emm, ööö... Toronto, Canada"
„Yeah, ok. What do you think I´m sitting here for all day. Just to stare at people?
„Ömm...eh..hehehehe...nooo?
„No. I´m here to inspect. That´s what I do, thats my job, to inspect people."
„Ehehheh...yeah.
Síðan tók hann fingrafarið mitt og lét mig fá passan minn og flugmiða aftur. Loksins gat ég staulast í burtu.
Kanada var æði, Bandaríkin ekki síðri þrátt fyrir allann kapítalismann og offitunua. Ég var að fíla þetta í botn. Toronto er ógeðslega flott og töff borg. Með skýjakljúfa í þéttum kjarna og CN Tower í broddi fylkingar. Ég hef aldrei komið til N-Ameríku, aldrei séð skýjakljúfa fyrr á ævinni og þetta var mér einstök upplifun. Menningin er líka, að því að mér finnst, mjög heillandi. Til að mynda var ég eitt sinn á gangi vestur Queen stræti, mjög skemmtileg verslunargata. Allt í einu á ákveðnum tímapúnkti var eins og maður væri kominn í annan heim. Maður steig yfir eina línu á gangstéttinni og fólkið og verslanirnar breyttust. Allir voru bara geðveikt artí, indí, trendí, hip og kúl áðí og mig langaði til þess að vera einn af þeim, sama hversu sad það hljómar, því þau voru að skapa tískuna. Önnur hver persóna var örugglega í hljómsveit.Fata og tónlistarbúðir breytust og voru geðveikt svalar. Þarna fann ég líka flottustu hljóðfæraverslun sem ég hef farið í, tvær hæðir, troðfullar af öllu. Afgreiðslufólkið var líka mjög gott áðí. Einn gæjinn spurði mig hvort ég kannaðist nú ekki við Sigur Rós og svona fyrst ég kæmi frá Íslandi. Jú það hélt ég nú. Gerðist síðan svo töff að segja honum frá fleiru góðu íslensku efni og hann lét mig fá e-ð kanadískt indí sjitt í staðinn. Mjög gaman. Keypti mér síðan þrjá gítareffecta á góðu verði og fór sáttur út.
CN Tower var að gera góða hluti, nema akkúrat þegar við kórinn fórum í hann var líka þessi stórkostlega þoka. Þannig að við sáum ekki sjitt. Jú ok, það glitti af og til í ljósin á háhýsunum í kringum okkur (við fórum að kvöldi til) og það var nokkuð skondið að geta horft ofan á þessi feiknarlegu háhýsi. Glergólfið var líka ansi magnað þar sem við horfðum beint niður með turninum í 342 metra hæð.
Winnipeg, „lítil" 400.000 manna borg, virtist voða snotur. Ekki sá maður þó mikið af henni nema þá út um rútuglugga, því við vorum mestallan tímann í íslendingabænum Gimli, 3000 manna bær í um eins og hálfstíma akstri frá Winnipeg. Þar dvöldum við á hóteli og í heimahúsum. Ég, Addi, Hnokki og Viktor dvöldum hjá fólki sem hafði beðið um að fá að hýsa fjóra kórmeðlimi, en þau vildu bara fá fjóra stráka. Frekar spúkí. En við fjórir galvaskir kýldum á þetta, og í ljós kom að fólkið var hið yndislegasta. Þetta voru hjónakornin Lorna og Terry ásamt barnabarni sínu Cole. Þau bjuggu í bara nokkuð fínu, gömlu húsi - um 100 ára gamalt, og áttu aðaltískubúðina í Gimli sem seldi allskonar dót, tískufatnað, bækur og margt fleira.
Lorna talaði meira að segja smá íslensku þrátt fyrir að hafa aldrei búið á íslandi. Makalaust alveg hreint, ótrúlega margir þarna sem gátu bjargað sér á okkar ástkæra ylhýra. Lorna var mjög yndæl, skemmtileg, eldaði góðan mat og lagaði gott kaffi.
Terry kallinn var nú því miður e-ð farinn að gleyma. Hann var alls ekkert svo gamall en var víst kominn með svolítinn vott af Alzheimer. Hress engu að síður.
Cole , 18 ára, bjó þarna hjá ömmu sinni og afa, var með þriðju hæðina út af fyrir sig og vann fyrir sér í búðinni þeirra. Hann var nett svalur gaur, á svipuðu reki og við hvað varðar áhugamál og var með tsjillaðstöðu dauðans uppi hjá sér.
Við héldum 17. júní hátíðlegan í Winnipeg og í Gimli. Það var ágætt. Kórinn átti yndislega kvöldstund hjá fólki sem var svo vingjarnlegt að bjóða okkur öllum heim til sín í risastóra garðinn sinn, við bæjarmörk Gimli. Trampolín, fótbolti, amerískur fótbolti, varðeldur, flugeldar, sykurpúðar, pulsur, íste, bjór, moskítóflugur, gítar og söngur og allir voru bara hressir. Mjög næs.
Síðan var haldið upp á ekki síðri dag en 17. júní, nefnilega 19. júní, kvenréttindadag Íslands með meiru - afmælisdagurinn var ótrúlega góður. Farið var frá Gimli í suðurátt, áleiðis til Bandaríkjanna, nánar tiltekið til North-Dakota á einhverjar aðrar íslendingaslóðir. Þar sungum við í félagsheimilinu Borg og okkur var ósköp vel tekið þar. Þaðan héldum við á Olafsson´s Farm, feiknarstórt sveitabýli með yfir 600 nautgripi. Þar var okkur boðið í smá sýningarferð um sveitina. Sátum á heyböggum aftan á vöggnum sem voru dregnir af traktor og pallbíl. Okkur var mjög vel tekið af moskítóflugunum. Sýðan voru grillaðir ofan í okkur hamborgarar, heimaræktaðir jafnvel, og átum við með bestu list. Fólkið þarna, bæði íslensku og enskumælandi, var afskaplega vingjarnlegt og gestrisið og dagurinn hafði verið fullkomnaður.
Ýmis smán áttu sér staði í ferðinni, sum stærri en önnur, en ætli mesta smánið hafi ekki átt sér stað í skemmtigarði þeim er kenndur er við hundinn Snoopy, Mall of America í Minneapolis. Þar var búið að undirbúa smá tónleika fyrir okkur, okkur óaðvitandi og áttum við að gjöra svo vel og syngja á Camp Snoopy sviðinu um leið og við kæmum til Minneapolis. Sem og við gerðum. Benni tók Five á þetta, ég tók ég veit ekki hvað á þetta og Atli galaði. Allt fyrir nokkrar hræður beint undir rússíbananum. Fínasta smán alveg hreint.
Það var gaman að koma í miðbæ Minneapolis. Sá nokkra þekkta tónleikastaði. Á vegg eins þeirra mátti sjá stjörnur með nöfnum hljómsveita er höfðu einhverntíma spilað á staðnum, t.d. The Smashing Pumpkins, Nirvana o.fl. Gaman.
Síðasta kvöldið í Minneapolis var ég mjög fullur.
Síðan var flogið heim, ég komst að því að ég hafði týnt veskinu mínu er heim var komið, þurfti að bíða heillengi eftir að þjónustuborðið tékkaði hvort veskið væri í flugvélinni, sem það var ekki. Þ.a.l. missti ég af hinum krökkunum og ég var einn eftir í Leifsstöð, alveg peningalaus. En ég fékk far með mannlausri flybus rútu upp í Kópavog og komst heim á endanum. Ekki alveg nógu góður endir á þessu öllu saman en ég þakka þér samt fyrir herra rútubílstjóri.
Frá Norður-Ameríku kom ég þó ekki alveg allslaus heim. Ég var orðinn rúmum 40 geisladiskum, einum iPod, nokkrum DVD, þremur gítareffectum og nokkrum fatalörfum ríkari. Sem er ágætt.
Jæja, þetta er löngu komið gott.
Annars er ég eitthvað svo bleikur þessa daganna. Sem er bara æðislegt.
Bye
Hress og spenntur kem ég niður rúllustiga í Leifsstöð á móti öryggisverði sem biður mig vingjarnlega að koma með sér svolítið afsíðis. Ekkert mál. En þegar öryggisvörðurinn tekur upp gúmmíhanska og strengir þá á sig, fer mér ekki að lítast á blikuna. En svo fer hann bara að týna upp úr og skoða hlutina úr töskunni minni. Skóna líka.
Fjúff.
(Fyrir þá sem ekki vita var ég að koma heim úr kórferð frá Kanada og Bandaríkjunum fyrir nokkrum dögum síðan)
Heyrst hefur að vegabréfaskoðararnir í Bandaríkjunum séu engin lömb að leika sér við. Því fékk ég svolítið að kynnast á Bostonflugvelli. Þegar röðin var komin að mér, geng ég til varðarins, sem var lítill og þéttur blökkumaður, og læt af hendi vegabréf og flugmiða. Hann gluggar í þetta í pínu stund, eiginlega svolítið langa stund. Mér fannst hann eiginlega vera full lengi að þessu öllu saman. Þó svo ég hafi heyrt í dempuðum hátalara orðin: „Where are you going?" þá taldi ég víst að þau kæmu einhversstaðar annarsstaðar frá, því aldrei sá ég varir tollvarðarins hreifast. Þess vegna fór ég að gera mig tilbúinn til að fara og tók upp bakpokann minn því nú taldi ég víst að hann færi að verða búinn að handfjatla vegabréfið mitt. Þá heyri ég aftur, ögn ákveðnara: „Where are you going??" Núna loksins sé ég varirnar á manninnum hreyfast og mér verður eitthvað svo billt við að ég stend bara og stari á hann eins og hálfviti. Því þetta hjómaði líka svolítið eins og ég væri að fara hlaupa burt eða e-ð. Ég næ að stama út úr mér:
„Emm, ööö... Toronto, Canada"
„Yeah, ok. What do you think I´m sitting here for all day. Just to stare at people?
„Ömm...eh..hehehehe...nooo?
„No. I´m here to inspect. That´s what I do, thats my job, to inspect people."
„Ehehheh...yeah.
Síðan tók hann fingrafarið mitt og lét mig fá passan minn og flugmiða aftur. Loksins gat ég staulast í burtu.
Kanada var æði, Bandaríkin ekki síðri þrátt fyrir allann kapítalismann og offitunua. Ég var að fíla þetta í botn. Toronto er ógeðslega flott og töff borg. Með skýjakljúfa í þéttum kjarna og CN Tower í broddi fylkingar. Ég hef aldrei komið til N-Ameríku, aldrei séð skýjakljúfa fyrr á ævinni og þetta var mér einstök upplifun. Menningin er líka, að því að mér finnst, mjög heillandi. Til að mynda var ég eitt sinn á gangi vestur Queen stræti, mjög skemmtileg verslunargata. Allt í einu á ákveðnum tímapúnkti var eins og maður væri kominn í annan heim. Maður steig yfir eina línu á gangstéttinni og fólkið og verslanirnar breyttust. Allir voru bara geðveikt artí, indí, trendí, hip og kúl áðí og mig langaði til þess að vera einn af þeim, sama hversu sad það hljómar, því þau voru að skapa tískuna. Önnur hver persóna var örugglega í hljómsveit.Fata og tónlistarbúðir breytust og voru geðveikt svalar. Þarna fann ég líka flottustu hljóðfæraverslun sem ég hef farið í, tvær hæðir, troðfullar af öllu. Afgreiðslufólkið var líka mjög gott áðí. Einn gæjinn spurði mig hvort ég kannaðist nú ekki við Sigur Rós og svona fyrst ég kæmi frá Íslandi. Jú það hélt ég nú. Gerðist síðan svo töff að segja honum frá fleiru góðu íslensku efni og hann lét mig fá e-ð kanadískt indí sjitt í staðinn. Mjög gaman. Keypti mér síðan þrjá gítareffecta á góðu verði og fór sáttur út.
CN Tower var að gera góða hluti, nema akkúrat þegar við kórinn fórum í hann var líka þessi stórkostlega þoka. Þannig að við sáum ekki sjitt. Jú ok, það glitti af og til í ljósin á háhýsunum í kringum okkur (við fórum að kvöldi til) og það var nokkuð skondið að geta horft ofan á þessi feiknarlegu háhýsi. Glergólfið var líka ansi magnað þar sem við horfðum beint niður með turninum í 342 metra hæð.
Winnipeg, „lítil" 400.000 manna borg, virtist voða snotur. Ekki sá maður þó mikið af henni nema þá út um rútuglugga, því við vorum mestallan tímann í íslendingabænum Gimli, 3000 manna bær í um eins og hálfstíma akstri frá Winnipeg. Þar dvöldum við á hóteli og í heimahúsum. Ég, Addi, Hnokki og Viktor dvöldum hjá fólki sem hafði beðið um að fá að hýsa fjóra kórmeðlimi, en þau vildu bara fá fjóra stráka. Frekar spúkí. En við fjórir galvaskir kýldum á þetta, og í ljós kom að fólkið var hið yndislegasta. Þetta voru hjónakornin Lorna og Terry ásamt barnabarni sínu Cole. Þau bjuggu í bara nokkuð fínu, gömlu húsi - um 100 ára gamalt, og áttu aðaltískubúðina í Gimli sem seldi allskonar dót, tískufatnað, bækur og margt fleira.
Lorna talaði meira að segja smá íslensku þrátt fyrir að hafa aldrei búið á íslandi. Makalaust alveg hreint, ótrúlega margir þarna sem gátu bjargað sér á okkar ástkæra ylhýra. Lorna var mjög yndæl, skemmtileg, eldaði góðan mat og lagaði gott kaffi.
Terry kallinn var nú því miður e-ð farinn að gleyma. Hann var alls ekkert svo gamall en var víst kominn með svolítinn vott af Alzheimer. Hress engu að síður.
Cole , 18 ára, bjó þarna hjá ömmu sinni og afa, var með þriðju hæðina út af fyrir sig og vann fyrir sér í búðinni þeirra. Hann var nett svalur gaur, á svipuðu reki og við hvað varðar áhugamál og var með tsjillaðstöðu dauðans uppi hjá sér.
Við héldum 17. júní hátíðlegan í Winnipeg og í Gimli. Það var ágætt. Kórinn átti yndislega kvöldstund hjá fólki sem var svo vingjarnlegt að bjóða okkur öllum heim til sín í risastóra garðinn sinn, við bæjarmörk Gimli. Trampolín, fótbolti, amerískur fótbolti, varðeldur, flugeldar, sykurpúðar, pulsur, íste, bjór, moskítóflugur, gítar og söngur og allir voru bara hressir. Mjög næs.
Síðan var haldið upp á ekki síðri dag en 17. júní, nefnilega 19. júní, kvenréttindadag Íslands með meiru - afmælisdagurinn var ótrúlega góður. Farið var frá Gimli í suðurátt, áleiðis til Bandaríkjanna, nánar tiltekið til North-Dakota á einhverjar aðrar íslendingaslóðir. Þar sungum við í félagsheimilinu Borg og okkur var ósköp vel tekið þar. Þaðan héldum við á Olafsson´s Farm, feiknarstórt sveitabýli með yfir 600 nautgripi. Þar var okkur boðið í smá sýningarferð um sveitina. Sátum á heyböggum aftan á vöggnum sem voru dregnir af traktor og pallbíl. Okkur var mjög vel tekið af moskítóflugunum. Sýðan voru grillaðir ofan í okkur hamborgarar, heimaræktaðir jafnvel, og átum við með bestu list. Fólkið þarna, bæði íslensku og enskumælandi, var afskaplega vingjarnlegt og gestrisið og dagurinn hafði verið fullkomnaður.
Ýmis smán áttu sér staði í ferðinni, sum stærri en önnur, en ætli mesta smánið hafi ekki átt sér stað í skemmtigarði þeim er kenndur er við hundinn Snoopy, Mall of America í Minneapolis. Þar var búið að undirbúa smá tónleika fyrir okkur, okkur óaðvitandi og áttum við að gjöra svo vel og syngja á Camp Snoopy sviðinu um leið og við kæmum til Minneapolis. Sem og við gerðum. Benni tók Five á þetta, ég tók ég veit ekki hvað á þetta og Atli galaði. Allt fyrir nokkrar hræður beint undir rússíbananum. Fínasta smán alveg hreint.
Það var gaman að koma í miðbæ Minneapolis. Sá nokkra þekkta tónleikastaði. Á vegg eins þeirra mátti sjá stjörnur með nöfnum hljómsveita er höfðu einhverntíma spilað á staðnum, t.d. The Smashing Pumpkins, Nirvana o.fl. Gaman.
Síðasta kvöldið í Minneapolis var ég mjög fullur.
Síðan var flogið heim, ég komst að því að ég hafði týnt veskinu mínu er heim var komið, þurfti að bíða heillengi eftir að þjónustuborðið tékkaði hvort veskið væri í flugvélinni, sem það var ekki. Þ.a.l. missti ég af hinum krökkunum og ég var einn eftir í Leifsstöð, alveg peningalaus. En ég fékk far með mannlausri flybus rútu upp í Kópavog og komst heim á endanum. Ekki alveg nógu góður endir á þessu öllu saman en ég þakka þér samt fyrir herra rútubílstjóri.
Frá Norður-Ameríku kom ég þó ekki alveg allslaus heim. Ég var orðinn rúmum 40 geisladiskum, einum iPod, nokkrum DVD, þremur gítareffectum og nokkrum fatalörfum ríkari. Sem er ágætt.
Jæja, þetta er löngu komið gott.
Annars er ég eitthvað svo bleikur þessa daganna. Sem er bara æðislegt.
Bye
7.6.05
-
Hey Halli...? Varst þú ekki að útskrifast?
Neibs
Ó?...ömm...ok.
Já, það er allt að gerast. Um leið og konrektorar eru æðislegir reynir maður sjálfur að vera hress og glaður. Og tekst bara ágætlega upp.
Rödd mín og sál þjáist af þurrki og vannærslu. Eymd. En ekki lengi. Því Kanada læknar öll sár. Þar mun ég dvelja og lækna rödd mína og sál. Eða reyni að betrumbæta eitthvað að minnsta kosti. Smita gleðinni út frá sér um leið.
Ég hef greinilega enga dúndurmosa til að hlaupa upp á í neyð, en gott fólk gæti notað tölvuskeyti í bili sem og hugskeyti til að sína viðbrögð. Því viðbrögð okkar sanna að við erum ekki dauð.
Betra er að hlusta á sumartónlist á sumrin, frekar en þyngsli vetrarmúsíkinnar. The Avalanches og The Go!Team, svo eitthvað sé nefnt, eru gott dæmi um góða sumartónlist.
Kanada. Ó Kanada! Hér kem ég!
Haraldur
Ingunn Ásta: Hérna amma, ég keypti svolítið handa þér þegar ég var úti í Bandaríkjunum.
Amma: Æj elsku Ásta mín, þú átt ekki að vera að þessu...
Ingunn Ásta: Jújú...svona. Þetta er dagatal. Það er fyrir árið 2006...
Amma: [flissar] elskan mín. En þá verð ég löngu...þú veist...
Ingunn Ásta: Já neeei...ég ákvað að taka bara sénsinn.
Neibs
Ó?...ömm...ok.
Já, það er allt að gerast. Um leið og konrektorar eru æðislegir reynir maður sjálfur að vera hress og glaður. Og tekst bara ágætlega upp.
Rödd mín og sál þjáist af þurrki og vannærslu. Eymd. En ekki lengi. Því Kanada læknar öll sár. Þar mun ég dvelja og lækna rödd mína og sál. Eða reyni að betrumbæta eitthvað að minnsta kosti. Smita gleðinni út frá sér um leið.
Ég hef greinilega enga dúndurmosa til að hlaupa upp á í neyð, en gott fólk gæti notað tölvuskeyti í bili sem og hugskeyti til að sína viðbrögð. Því viðbrögð okkar sanna að við erum ekki dauð.
Betra er að hlusta á sumartónlist á sumrin, frekar en þyngsli vetrarmúsíkinnar. The Avalanches og The Go!Team, svo eitthvað sé nefnt, eru gott dæmi um góða sumartónlist.
Kanada. Ó Kanada! Hér kem ég!
Haraldur
Ingunn Ásta: Hérna amma, ég keypti svolítið handa þér þegar ég var úti í Bandaríkjunum.
Amma: Æj elsku Ásta mín, þú átt ekki að vera að þessu...
Ingunn Ásta: Jújú...svona. Þetta er dagatal. Það er fyrir árið 2006...
Amma: [flissar] elskan mín. En þá verð ég löngu...þú veist...
Ingunn Ásta: Já neeei...ég ákvað að taka bara sénsinn.
14.4.05
Njihihi
Bróðir minn Stefán Már var svo elskulegur um daginn, eins og svo oft áður. Kom við í vinnunni minni og henti í mig eins og einu stykki Dr. Strangelove or: How I Learned To Stop Worrying And Love The Bomb eftir meistara Kubrick með meistara Sellers í aðalhlutverkum. Bróðir hafði talað um að gefa mér meistarastykkið og lét síðan bara allt í einu verða af því. Nú get ég notið myndarinnar hvenær sem ég vil eins vel og ég get. Þetta lyfti þessum vinnudegi heilmikið upp get ég sagt ykkur, bjargaði honum jafnvel. Takk fyrir það Stefán Már. Þú ert svo sannarlega uppáhalds bróðir minn!
Undanfarið hef ég lent í alveg ömurlegum smalltalk aðstæðum. Er nú þegar búinn að lýsa einni fyrir ykkur á þessum miðli (sjá WC). En síðan þá hef ég lent í jafnvel en hallærislegri aðstæðum, allt saman sjálfum mér að kenna, að sjálfsögðu.
Fór í hraðbankann hjá Háskólabíói eitt kvöldið. Um leið og ég er að fara að renna kortinu í raufina til að opna hurðina, kemur ungt par, gaurinn ætlar greinilega líka í hraðbankann. Upp kemur smalltalk púkinn í mér og ég hef upp raust mína:
Ég: Hmm... Bara hópferð?
Par: [þögn]
Annað hvort heyrðu þau ekki í mér (sem ég svo innilega vona) eða þá að þau gjörsamlega ignoruðu mig.
Fór í leikhús um kvöldið. Koddamaðurinn á litla sviði Þjóðleikhússins. Í hléinu fór ég á salernið. Allt í lagi með það nema hvað að það er frekar mikið myrkur þar inni því gleymst hafði að kveikja ljósin. Það var semsagt enginn rofi inni á salerninu sjálfu. Inni á salerninu er einn maður að pissa í pissuskál, en ég fer inn á klósett, (þetta er óþægilega líkt WC uppákomunni með Haffa). Upp kemur smalltalk púkinn í mér og munnur minn og tunga hreyfist:
Ég: Maður bara pissar í myrkri...?
Pissandi maður: [Þögn]
Ég: [Þögn]
Ömurlegt.
Ugh.
Já, allir að segja Ugh, það virðist í tísku núna, sérstaklega í rituðu máli. Já... allir að skrifa Ugh.
Svo er það bara Napoleon Dynamite! Vúhú! Mæli mjög svo mikið með þeirri mynd. Ef þú ætlar á einhverja sniðuga létta mynd á IIFF, farðu þá á þessa.
Ugh.
Bróðir minn Stefán Már var svo elskulegur um daginn, eins og svo oft áður. Kom við í vinnunni minni og henti í mig eins og einu stykki Dr. Strangelove or: How I Learned To Stop Worrying And Love The Bomb eftir meistara Kubrick með meistara Sellers í aðalhlutverkum. Bróðir hafði talað um að gefa mér meistarastykkið og lét síðan bara allt í einu verða af því. Nú get ég notið myndarinnar hvenær sem ég vil eins vel og ég get. Þetta lyfti þessum vinnudegi heilmikið upp get ég sagt ykkur, bjargaði honum jafnvel. Takk fyrir það Stefán Már. Þú ert svo sannarlega uppáhalds bróðir minn!
Undanfarið hef ég lent í alveg ömurlegum smalltalk aðstæðum. Er nú þegar búinn að lýsa einni fyrir ykkur á þessum miðli (sjá WC). En síðan þá hef ég lent í jafnvel en hallærislegri aðstæðum, allt saman sjálfum mér að kenna, að sjálfsögðu.
Fór í hraðbankann hjá Háskólabíói eitt kvöldið. Um leið og ég er að fara að renna kortinu í raufina til að opna hurðina, kemur ungt par, gaurinn ætlar greinilega líka í hraðbankann. Upp kemur smalltalk púkinn í mér og ég hef upp raust mína:
Ég: Hmm... Bara hópferð?
Par: [þögn]
Annað hvort heyrðu þau ekki í mér (sem ég svo innilega vona) eða þá að þau gjörsamlega ignoruðu mig.
Fór í leikhús um kvöldið. Koddamaðurinn á litla sviði Þjóðleikhússins. Í hléinu fór ég á salernið. Allt í lagi með það nema hvað að það er frekar mikið myrkur þar inni því gleymst hafði að kveikja ljósin. Það var semsagt enginn rofi inni á salerninu sjálfu. Inni á salerninu er einn maður að pissa í pissuskál, en ég fer inn á klósett, (þetta er óþægilega líkt WC uppákomunni með Haffa). Upp kemur smalltalk púkinn í mér og munnur minn og tunga hreyfist:
Ég: Maður bara pissar í myrkri...?
Pissandi maður: [Þögn]
Ég: [Þögn]
Ömurlegt.
Ugh.
Já, allir að segja Ugh, það virðist í tísku núna, sérstaklega í rituðu máli. Já... allir að skrifa Ugh.
Svo er það bara Napoleon Dynamite! Vúhú! Mæli mjög svo mikið með þeirri mynd. Ef þú ætlar á einhverja sniðuga létta mynd á IIFF, farðu þá á þessa.
Ugh.
3.4.05
Slapp?
Jóns og Olguflipp í Olgubíl, góðar leiðbeiningar frá Helga, jellyvodkastaup, Evu Katrínar afmælispartý, umskorið jellyvodkastaup, bjór, ótrúlega súrt: Elías flytur mér kveðju frá Þórunni frænku minni eftir að hafa hitt hana við upptökur á "það var lagið með Hemma Gunn" - Takk fyrir það Elías, viský, leyfa fólki að drekka viský eins og ég held að eigi að drekka það, kreisí gaurar mæta á staðinn, slagur milli mín og Skúla - Skúli vinnur með einhverjum Daihatsubrögðum, Astara spilar tryllta rokkmúsík, multityppaslagur - allir vinna!, bjór, Skúli kominn á hlýrann, viský, sora Jack Daniels í boði Jökulsins sem þurfti heldur ekkert á honum öllum að halda, Atli mætir hress á staðinn, ölvun fer að ná hámarki hjá sumum, talað um stöff, litið á hross, Jökullinn vökvar túnið og fær sér þar lúr, ég fæ "eitthvað" í hausinn, slagur tvö milli mín og Skúla við mikinn fögnuð partýhaldara - ég vinn með því að dúndra hausnum á Skúla í vegg, setjast ofan á hann og pikka í bringuna á honum, ölvun fer að ná virkilegu hámarki, haldið heim á leið, held í höndina á Matta í bílnum, Skúli heim, Himmi sóttur mjög svo góður áðí, Himmi deyr í bílnum, kominn heim, brauð og vatnsglas, Atli er bestur áðí.
Hressleikinn í fyrirrúmi.
Hressleikinn í fyrirrúmi.
2.4.05
Samba - Reggí - Sigur Rós
Vinna eitt stk. vinnudag þar sem 1/3 af honum er eitt í að hjóla um á hlaupahjóli, bruna upp í einhverja íþrótta og menningar miðstöð á Álftanesi til að setja upp græjur og kerfi fyrir Mumma og nemendurna, bruna aftur heim til sín ásamt þremur öðrum mjög góðum gaurum til að skipta um föt og gera sig sem glæsilegasta, skála með viskýi fyrir meistara Axeli - frábær trommari og mikill snillingur, bruna aftur á Álftanes til að kórárshátíðast með kórfélögum sínum og einum gaur frá Kúbu, borða góðan mat, drekka góða drykki, spjalla við gott fólk, syngja falleg lög og fylgjast með ofurvandræðalegum rómómómentum, horfa á misgóð skemmtiatriði - sum hefðu mát ganga aðeins hraðar fyrir sig, byrja að spila hressa dansiballsmúsík fyrir hressan lýð, kunna ekki texta - sem skipti bara engu máli, klára að spila og byrja að gera sér virkilega grein fyrir því hversu æðislega sveittur maður var orðinn, fá sér ærlegan viskýsopa sem reif í eftir öll herlegheitin, drekka bjór, vera bara frekar slakur áðí, vera svolítið til staðar, ganga frá drasli, hugsa sér til hreifings frá þessari undarlegu árshátíð, vera skutlað heim af hverjum öðrum en meistara Axeli, kominn heim kl. 4:30, sofa í fleng þar til símaskrattinn vekur mann, fara aftur á Álftanes til að sækja drasl, ganga hálf frá sér í kórkörfu, stúta einni texmex samloku á stælnum, fara heim til að hengja upp sparifötin og leggja sig, fara síðan í eitt eða tvö eða fleiri partý.
Æji, þetta er fínt.
Svo eitt tryllt að lokum.
Vinna eitt stk. vinnudag þar sem 1/3 af honum er eitt í að hjóla um á hlaupahjóli, bruna upp í einhverja íþrótta og menningar miðstöð á Álftanesi til að setja upp græjur og kerfi fyrir Mumma og nemendurna, bruna aftur heim til sín ásamt þremur öðrum mjög góðum gaurum til að skipta um föt og gera sig sem glæsilegasta, skála með viskýi fyrir meistara Axeli - frábær trommari og mikill snillingur, bruna aftur á Álftanes til að kórárshátíðast með kórfélögum sínum og einum gaur frá Kúbu, borða góðan mat, drekka góða drykki, spjalla við gott fólk, syngja falleg lög og fylgjast með ofurvandræðalegum rómómómentum, horfa á misgóð skemmtiatriði - sum hefðu mát ganga aðeins hraðar fyrir sig, byrja að spila hressa dansiballsmúsík fyrir hressan lýð, kunna ekki texta - sem skipti bara engu máli, klára að spila og byrja að gera sér virkilega grein fyrir því hversu æðislega sveittur maður var orðinn, fá sér ærlegan viskýsopa sem reif í eftir öll herlegheitin, drekka bjór, vera bara frekar slakur áðí, vera svolítið til staðar, ganga frá drasli, hugsa sér til hreifings frá þessari undarlegu árshátíð, vera skutlað heim af hverjum öðrum en meistara Axeli, kominn heim kl. 4:30, sofa í fleng þar til símaskrattinn vekur mann, fara aftur á Álftanes til að sækja drasl, ganga hálf frá sér í kórkörfu, stúta einni texmex samloku á stælnum, fara heim til að hengja upp sparifötin og leggja sig, fara síðan í eitt eða tvö eða fleiri partý.
Æji, þetta er fínt.
Svo eitt tryllt að lokum.
Gerast áskrifandi að:
Ummæli (Atom)