Monnípenní

Ég er mikill aðdáandi kraftpönks-emo-rokkbandsins At the Drive-In, og er ég þá sérstaklega hrifinn af því efni sem finna má á meistaraverkinu Relationship of Command. Allt síðan sú plata komst í mínar hendur hef ég fylgst svolítið með gangi mála hjá meðlimum sveitarinnar, því eins og margir vita hætti At the Drive-In að starfa 2001. Meðlimir sveitarinnar skiptust í tvær sveitir, Sparta og The Mars Volta. Sú síðarnefnda ætla ég örlítið að fjalla um.
Nú ekki fyrir svo alls löngu kom út önnur plata The Mars Volta, Frances the Mute. Ég skellti mér á grippinn fyrir rúmmri viku síðan, og ég hef ekki þorað að hlusta á hann í rúma viku. De-Loused in the Comatorium, fyrri plata The MV, olli mér nefnilega svolitlum vonbrigðum. Það var einhvernvegin ekki alveg sami krafturinn í gangi þar eins og var hjá ATDI, kannski átti maður ekkert að vera að búast við því. En ég hef samt sem áður aldrei komist almennilega inn í De-Loused in the Comatorium, þó svo vissulega hafi margt flott verið þar í gangi. Það var því með blendnum hug sem ég keypti mér Frances the Mute, því ég vissi að ég mætti búast við einhverri svipaðri prog-þeysireið. Loksins lét ég verða af því að hlusta á gripinn, sitjandi í sófanum heima í stofu, hávaði stilltur vel upp í 3. Ég hafði sama sem ekkert heyrt af plötunni áður nema þá að mjög vel var látið af henni.
Þarna sat ég í sófanum heima í stofu, í rúmlega 70 mínútur, og hlustaði. Og eitthvað gerist innra með mér. Ég varð ekkert fyrir vitrun eða neitt svoleiðis, en meðan á þessari tónlist stóð, hugsaði ég um nær ekkert annað en tónlistina, og ekkert annað komst að. Þetta var eins og að fara í góða slökun, þar sem þú verður mjög meðvitaður, en aðeins um sjálfan þig og þitt nánasta umhverfi. Þrátt fyrir hljómstyrkinn í græjunum. Alveg magnað, þetta gerist ekki mjög oft. Ef maður verður fyrir svona áhrifum, þá hlýtur tónlistin að vera góð. Akkúrat á þessu augnabliki skildi ég þessa tónlist, akkúrat þessa tónlist, svo vel.
Þess vegna á ég svo bágt með að skilja einkunina og dóminn sem einhver penni hjá tónlistarvefritinu pitchforkmedia gaf plötunni Frances the Mute.
Þetta finnst mér vera gott dæmi um að maður á ávallt að hlusta á tónlist út frá sjálfum sér, og ávallt að hafa dóma aðeins til hliðsjónar. Álit annarra getur gefið því sem að þér finnst aukna merkingu og dýpt, en það breytir ekki, eða að mínu mati má ekki breyta því sem að þér finnst virkilega um málið. Þetta á þá að sjálfsögðu við um margt fleira heldur en tónlist. (þetta kann að vera eitthvað sem einhverjir vita nú þegar, en góð vísa er aldrei of oft kveðin.)
Nú get ég varla beðið eftir að hlusta aftur á Frances the Mute og mæli ég eindregið með að þið athugið þetta mál líka.

Ég sá um daginn á RÚV finnsku kvikmyndina Mies Vailla Menneisyyttä eða á íslensku Maður án fortíðar (e. The Man Without a Past). Þrælgóð mynd um mann, M (ekki þó M úr James Bond??!) Nei, ekki M úr James Bond. M þarf að takast á við minnisleysi eftir að hafa verið illa laminn af einhverjum rónalýð. Hann byrjar nýtt líf í einhverju rónahverfi rétt utan við Helsinki, verður hrifinn af hjálpræðishersstarfsmanninum Irmu og ég veit ekki hvað og hvað. Sagan var heillandi og sterkt samband sem þróaðist milli aðalpersónanna.
Leikurinn hjá finnsku leikurunum var athyglisverður. Hann var góður, það var ekki málið, en hann var bara eitthvað svo stirður, sem er svosem ekkert slæmt. Hann virkaði allavega svo stirður, samtölin svo straight forward, en það kom sögunni samt sem áður mjög vel til skila. Hef einnig séð þessa tegund leiks í annarri finnskri kvimynd. Þeir er svona þessir Finnar, svo styrðir.

Já, frábært.

Bobby Fischer fékk á dögunum íslenskan ríkisborgararétt án nokkurra vandkvæða hjá íslensku ríkisstjórninni. Ekkert mál, greiðum bara atkvæði um það. Af hverju fá þá ekki aðrir útlendingar, svona eins og hendi væri veifað íslenskan ríkisborgararétt sem jafnmikið þurfa á honum að halda og Fischer?

Kveð

Rit

Ég ætlaði í kórkörfu (körfubolti með kórstrákum, hversu gay er það?) í dag. Kominn upp í íþróttahús kl 14:00 (boltinn hefst kl 14:15) og sé að nokkrir skór eru komnir í hillurnar, þannig að einhverjir eru nú þegar mættir. Á leiðinni í klefann heyri ég að þeir eru allir komnir niður í sal og strax byrjaðir að spila og hita upp. „Ja hérna, bara strax byrjaðir" hugsa ég með sjálfum mér en fer inn í klefa og byrja að klæða mig. Mér fannst þetta samt eitthvað skrítið og var ekki viss hvort þetta voru réttu gaurarnir sem ég spilaði venjulega körfubolta með, því á gólfinu inn í klefa lágu á víð og dreif spil með klámmyndum á. „Þeir voru kannski bara eitthvað að perrast" réttlæti ég fyrir sjálfum mér og held áfram að klæða mig í skóna. Þegar ég er svo tilbúinn, með vatnsbrúsann í annarri og punginn í hinni fer ég og opna dyrnar inn í sal og kíki inn. Þar eru einhverjir sveittir gaurar í fótbolta. „Fokk" hugsa ég og skokka upp til húsvarðarins til að spurja nánar út í þetta. „Enginn körfubolti í dag?"
„Nei, honum var frestað því það er körfuboltaleikur í dag"
„Ó, ok"
Djöfull var þetta ömurlegt. Ég staulast til baka og fer með draslið mitt mitt yfir í annan klefa, og í því er hringt til að gefa til kynna að tími fótboltaklámhundanna er uppurinn. Á meðan að þeir eru að teygja frammi skipti ég aftur um föt í myrkum klefanum á móti.

Oh, fokkin fúlt maður. Jæja, ég fer þá bara í staðinn í tónlistarmarkaðinn í perlunni. Þar eyddi ég u.þ.b. 11.000 kalli í eftirfarandi.
-Placebo og Black Market Music með Placebo
-Moon Safari og The Virgin Suicides með Air
-Black Cherry með Goldfrapp
-Greatest hits and videos með Red Hot Chili Peppers
-Hero, snilldarfalleg bardaga/ævintýramynd frá Asíu
-The Princess Blade, örugglega einhver tryllt hasarmynd frá Asíu
-Tube, örugglega einhver önnur tryllt hasarmynd frá Asíu
-Austin Powers Goldmember, hef sjaldan hlegið jafn mikið í bíó

Jájájá, hef annars bara verið að vinna og að köttast frá umheiminum. Bílaumboðið Askja heitir vinnustaðurinn semsagt, og er þetta glænýtt umboð fyrir Mercedes Benz og Chrysler á Íslandi. Mjög glæsilegt alltsaman og þarna er ég með mína eigin tölvu og allt. Ágætt svosem og ágætis mórall líka. Mjög fyndnir karakterar margir hverjir þarna sem ég er að vinna með. Meira kannski um það seinna.

Ég hef sjaldan fokkast jafn mikið tilfinningalega upp á einum klukkutíma og ég gerði um daginn.

Fyrir ekki svo alls löngu fór ég ásamt mjög góðu föruneyti (Takk aftur fyrir að hugsa fyrir mig og kaupa auka miða Gummi) á Uppistand með grínsnillingnum Eddie Izzard. Hann var mjög fyndinn, þó svo ég hafi ekki skilið allt sökum þess að hann talaði stundum frekar hratt og ég er ekkert svakalega æðislegur í ensku, en margt skildi maður þó og hélt ég að ég myndi deyja þegar hann var að tala um kynjaverurnar úr Aliensseses myndunum. Vá hvað það var fyndið. Það var ekkert smá. Ég hló sjúkt mikið, ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið, ja hérna. Vúúú. Lang fyndnast að mínu mati. Mér fannst það alveg geðveikt fyndið, bara allt var hevví fyndið sem við kom því atriði, magnað alveg hreinnt. Það var svooooo fyndið.
En ætli þetta hafi ekki verið svona: „I GUESS YOU HAD TO BE THERE!!!" Móment.

Frestaði því um daginn að fara í inntökupróf Leiklistadeildar Listaháskóla Íslands. Sá bara fram á að hafa ekki nægan tíma til að undirbúa mig fyrir það. Læt þetta semsagt bara bíða í ár og ætla bara að vinna og afla mér tekna þangað til auk þess sem ég ætla að útskrifast úr MH. Finnst það bara ágætis plan.

Er að taka þátt í uppsetningu farsans „Undir rauðri stjörnu" eftir Dóra og Jakob T.B. Við sem tökum þátt í þessu verkefni vorum að tala um hvers kyns farsi þetta væri, og komumst að því að þetta er tryllt súr farsi, svona fyndinn súr, ekki svona súr/basískt súr heldur meira svona súr eins og í meiningunni súrealískt. Svona skemmtilega súr, ekki súr eins og sítróna. Áætlað er að sýna í seinnihluta apríl í Norðurkjallara, svo fylgist vel með.

Fékk líka hlutverk í stuttmynd sem ber heitið „Kirkjugarðsvörður". Er skrifuð af einhverjum náungum sem heita Jón Arnar Magnússon (ekki þó tugþrautakappinn mikli???) Nei, ekki hann, og Gísla Þór Gíslasyni. Þetta eru einhverjir hressir KFUM gæjar sem eru í kvikmyndafélaginu Kvikiðn. Handritið mynnir óneitanlega mikið á The Sixth Sense en sagan er engu að síður hlý. Ég leik Sviplausa manninn, mann sem ekki er af þessum heimi! DAMDAMDAMDAM!!! Spennandi. Myndin mun keppa á einhverri Grand Rokk stuttmyndakeppni ásamt 9 öðrum. Gegt.

Um leið og þetta allt gerist er maður líka að æfa með kórárshátíðarbandinu fyrir komandi kórárshátíð. Naumur tími til stefnu en þetta á vonandi allt eftir að ganga upp. Hress lög sem við tökum, ný og gömul, allt mjög svo gott stuð.

Jaríjaríjarí, nei ég er ekki dauður, bánkið samt í mig af og til til að gá.
Takk fyrir hress og skemmtileg komment. Þú færð samt engin verðlaun Atli, nema þessa færslu, ást og gleði.

Sem meira seinna. Reyni að hafa það ekki of seint.

Þrá?

Ég tel að þeir sem hlusta ennþá á tónlist á gamla mátan (ef að hægt er að tala um geisladiska sem gamla mátan?) upplifi tónlistina öðruvísi en ipodarar. Það fylgir því ákveðin tilfinning/sjarmi að velja sér geisladisk og skipta um geisladisk, þó það taki ögn meiri tíma. Þurfa að sætta sig við að hafa bara ákveðna tónlist við ákveðnar aðstæður. Þá kemur kannski ný sýn á tónlistina.
Tónlistarupplifunin er öðruvísi. Ekkert að segja samt að hún þurfi að vera betri.
En þetta segi ég, ipods laus, ennþá með sama gamla geisladiskahlassið. Ég verð að viðurkenna að ég hefði ekkert á móti því að eiga eins og eitt stykki af þessum óumdeilanlega nettari grip. En ég kvarta svosem ekkert ennþá.

Hatur

Hafið þið heyrt um strákinn sem féll ofan af 50 hæða húsi?
Á leiðinni niður endurtók hann stöðugt fyrir sjálfum sér: „Það er ennþá allt í lagi, það er ennþá allt í lagi"
En það er ekki fallið sem skiptir máli.

Það er hvernig þú lendir.


(Úr kvikmyndinni La Haine)

Cutie

Kaffi og Koníak. Er gott.

Kaffi og gamalt, dýrt koníak. Ennþá betra.

Mjólk og appelsína. Ekki gott.

Ótrúlegt!

Ný plata með goðinu honum Jeff Buckley kemur út í júnílok á þessu ári! Loksins!

Hvað á maður svo sem að segja núna?

Var svo þriðja sýning af Martröð á Jólanótt. Um þessa 3. sýningu skulu ekki vera höfð of mörg orð fyrir utan það að hún var í raun sönn martröð fyrir aðstandendur hennar á meðan sýningunni stóð, heilmikið ævintýri eftir á og maður var heldur betur reynslunni ríkari eftir á, eða ég vona að flestir hafi verið það.
Því við getum ekki boðið áhorfendum okkar upp á annað eins aftur, og nú er ég að tala til samstarfsfólks míns, þetta var óásættanlegt. Nú eru bara tvær sýningar eftir og við verðum bara að leggja allt í sölurnar fyrir þær. Já, ég veit að þetta var mestmegnis e-ð tæknifokk en mér finnst sem það vanti meira upp á en tæknina til þess að sýningin verði eins virkilega frábær og hún gæti orðið. Ég veit að einhverjir voru að tala um að við yrðum að hafa eitt rennsli og æfa e-ð en ég held að það sé bara rugl. Við höfum þetta alltsaman í hausnum og vitum nákvæmlega hvað við eigum að gera og ég tel að þá sé bara eitt sem vanti upp á. Þá er ég kominn að kjarna málsins, það sem vantar upp á er einfaldlega einbeiting, en það virðist bara ekki vera neitt ,,einfaldlega" hjá mörgum. Ég vil ekki vera með neinn móral, en þetta er það sem mér virkilega finnst. Fólk er að rabba saman í þessum líka fínu, kósý sófum á meðan sýningu stendur, hrekkur sýðan upp: ,,sjitt, ég er í næstu senu!" og æðir í fáti í leit að propsinu sínu og inn á svið. Ok, gróft dæmi, ég veit, en þetta er ekki fjarri lagi. Einbeitum okkur að sýningunni á meðan á henni stendur og tölum saman að sýningu lokinni. Tuðituð, en sorrý krakkar, í þessu er falið örlítið sannleikskorn.
Tæknifólkið á skilið hrós fyrir að hlaupa út um allann kastala að reyna redda málunum í miðri sýningu, en við verðum bara öll að leggjast á eitt til að allt gangi upp. Lykillinn að því tel ég vera einbeiting. Það verður miklu skemmtilegra þegar á hólminn er komið. Einbeiting, einbeiting og aftur einbeiting.

Hvað finnst ykkur? Ég vil helst bara fá komment frá aðstandendum ,,Martröð á Jólanótt"

Takk fyrir.

Dansflipp Flippdans

Morfískeppnin á föstudaginn var var var var mjög skemmtileg. Að vísu tapaði skemmtilegra liðið, en kannski hefur allt gamanið og flippið komið niður á innihaldinu sem jú, þegar öllu er á botninn hvolft, skiptir öllu máli í svona ræðukeppnum. En hvað veit ég.
Djammið á gauknum eftir keppnina var fínt. Tveir bjórar, ráp og heilmikill dans. Dansmúv kvöldsins átti þó tvímælalaust Ugla. Hún kom sterk inn með einni glæsilegri "brú" en toppaði síðan alltsaman þegar hún tók upp á því að taka "standa á höndum" múvið. Það fór ekki betur en svo að pilsið hennar flettist upp-, eða niður um hana...hvernig sem þetta snéri alltsaman, og í ljós kom ýmislegt sem átti ekkert endilega að koma í ljós. Gaman aðessu.

Mjög gott flipp átti sér síðan stað heima hjá Frissa kvöldið eftir. Tjillpartý af bestu gerð. Hlýtt á tónlist og rætt um margt flippað og áhugavert eins og David Blaine og hveitibjóra. Flipp kvöldsins var þó án nokkurs vafa hlutverkaskipti klukknaglasamottunnar og veggklukkunnar. Veggklukkan fékk að dúsa á borðinu með bjórglas ofan á sér og glasamottan flaug upp á vegg og fékk að hanga þar stolt, þar til gestgjafinn kom aðvífandi og lagði bann á þetta allt saman. Bömmer. Gestfjafa fannst þetta nú samt lúmskt fyndið.
Helgi og Jón Kristján hljóta titilinn...samferðarmenn kvöldsins?

Valdimar?

Geri þetta ekki oft en mig langar til þess núna. Ég ætla að hafa stutta tölu um þá sem ég bætti nýlega inn á hlekkjalistann minn því þeir eiga það alveg skilið.

Dóri: Halldór Ásgeirsson heitir kappinn fullu nafni. Gengur undir ýmsum viðurnefnum, þó líklega þekktastur sem Dóri Harði eða Dóri Kisa. Dóri er einn fyndnasti gaur sem ég þekki og mjög svo hnittinn auk þess sem hann er ansi fær í gítarleik. Hann fór ansi fögrum orðum um mig á síðu sinni og það var bara frekar kúl. Hann leikur í Martröð á jólanótt og að mínu mati einn skemmtilegasti karakter sýningarinnar. Pottþéttur náungi sem getur talað með ótrúlega skrítnum og skemmtilegum áhersluendingum. Jaá!
Dóri heldur uppi síðu sinni ásamt öðrum fínum gaur sem ég þekki þó ekki jafnmikið, Sverri. En vonandi ertu sáttur við nafnið á hlekknum Dóri, mér fannst soldið fyndið að bæta við kettinum sem týndist ekki og hafa hann þarna með ykkur.

Jakob: Jakob Ómarsson heitir þessi magnaði náungi fullu nafni, stundum kallaður Kobbi hvíti. Ætti náttúrulega að vera búinn að hlekkja á hann fyrir löngu því hann heldur upp skemmtilegri bloggsíðu og er skondinn og áhugaverður penni. Hann leikur, líkt og Dóri, í Martröð á jólanótt en var sá gaur sem kom mér mest á óvart á meðan æfingaferlinu stóð. Hann var stöðugt að peppa mig upp og styðja og er ég honum mjög þakklátur fyrir það, því hann bjargaði mér alveg á tímabili. Jakob er skemmtilegur og einn af hans helstu kostum er að hann kemur til dyranna eins og hann er klæddur. Þó ekki nakinn samt, HAHA! En hann er ekkert að reyna að vera e-ð annað en hann er, held ég allavega. Hann er líka opinskár og segir virkilega það sem honum finnst um aðra en alls ekki á neikvæðan hátt. Hann er nefnilega mjög jákvæður og virðir aðra, sama hvaðan þeir koma. Gúd sjitt.

I know what you´re thinking

Aðgerðarleysi? Ó nei! Langt því frá. Dagurinn í gær fór t.d. að mestu í að máta körfuboltaskó í smáralindinni. Svo fór að ég fann mér akjósanlega skó í ákjósanlegri stærð í ákjósanlegum litum með ákjósanlegum öklastuðningi ásamt ákjósanlegum reimum. Held ég bara.
Svo horfði ég á Family Guy í gærkvöldi í góðra vina hópi þar sem rúmgaflar voru skallaðir í gríð og erg og kínavasar voru mölvaðir með golfkúlum.
En núna er ég að læra söguverkefni. Svo ætla ég að lesa ljóðabækur og myndasögur auk þess sem ég skelli mér í körfubolta á eftir. Ætli ég spili ekki einhverja tölvuleiki líka.

Gegt.

Hvað á maður svo sem að segja?

Mér líður ágætlega núna eftir veikindatörn. Fór í körfu áðan sem var hressandi. Kíki örugglega í eitt stykki partý á eftir. Heng svo og geri líklega ekki neitt á morgun, en ég ætla mér þó að hlusta á Ratatat einhverntíman í sunnudagsgleðinni. Kannski tek ég til. Svo kíki ég í skólann á mánudaginn og finn mér e-ð vinnuplan í samráði við nokkra hressa kennara fyrir þessar skitnu 12 einingar sem ég á eftir til stúdentsprófs. Engar áhyggjur, þetta mun klárast núna.

Fyrir rétt rúmri viku voru áramót. Tjah, fyrir rétt rúmri viku var árið 2004. ÓTRÚLEGT! 2004 var gott. Mikið að gerast. Skóli, kór, Eistland, sumarvinna, sumardjamm...ok, kannski var ekkert svo mikið að gerast eftir alltsaman...jú, bíðið við, hverju er ég að gleyma?

Ég fékk eitt stærsta tækifæri lífs míns til þessa þegar líða tók á haustið og veturinn tók við. Eftir mjög skemmtilegt námsskeið, nokkur stressandi inntökupróf og spunamaraþon fékk ég upp í hendurnar það sem ég hafði allan tímann stefnt að og ætlað mér, hlutverk Jóa í uppsetningu LFMH á Martröð á jólanótt. En þar sem ég stóð með þetta í höndunum hugsaði ég með mér hvort ég ætti eftir að geta valdið þessu? Hlutverk sem krefst mikils, söngs og leiks? Á ég e-ð erindi í þetta sjitt?
Æfingar hófust og ég gerði það eina sem ég gat gert, ég gaf allt mitt í þetta. Langir dagar, langar og strembnar æfingar en nær alltaf skemmtilegar. Allt borgaði sig þetta að lokum. Ég stend í mikilli þakkarskuld við leikstjórana, Odd Bjarna og Margréti. Þau kenndu mér ógeðslega mikið.
Margir kynnu að segja: ,,Halli minn, er þetta nú ekki komið gott, orðinn tvítugur strákurinn og ennþá eitthvað að fíflast þarna með þessu MH leikfélagi? Hva, er þetta ekki þín 5. LFMH sýning? Er þetta nú ekki farið að koma gott? Ha?" Svarið er einfalt. Nei (í jákvæðum skilningi þess orðs). Þetta er svo drulluskemmtilegt. Á meðan krakkarnir sem eru með manni í þessu eru alltaf þetta skemmtileg, þá getur maður ekki annað en haldið áfram. Svo hef ég komist að því að ég er langt því frá að fara fá nóg af þessu leiklistardæmi öllu saman. Leiklist á hug minn allan þessa stundina.
Árið gat því ekki endað betur, með frumsýningu á leikriti. Ég þakka allt hrós sem ég hef fengið og ég met það mikils að fólk hafi skemmt sér og sé tiltölulega sátt eftir að hafa séð sýninguna. Móðir mín sagði við mig daginn eftir frumsýninguna að hún væri stolt af mér og þar sem hún hafði verið að horfa á mig þarna á sviðinu hafði hún áttað sig nokkuð á því hvert ég stefndi. Miðað við það sem fólk segir við mig eftir sýningarnar er ég líka að fá nokkuð góða hugmynd um hvað ég ætla að gera í framtíðinni.

Nýja árið, 2005, gat í rauninni heldur ekki byrjað betur. Með Skúla og Frikka, niðri hjá bróður. Bjór, freyðivín og viský og síðast en ekki síst: Singstar!

Hvað á maður svo sem að segja? Líðanin er bara nokkuð góð í augnablikinu. Ég er ánægður. Ég er sáttur.

Dauði

Ég er svo veikur að ég gæti dáið.

Skemmtilegt Haraldur. Alveg frábært.

Skrif

Ég er að hugsa um að saga af mér hægri höndina því mér er alltaf svo kalt á henni. Bara á hægri höndinni.
Sargisarg.

Innerspace

Hei, geðveikt fyndið. Ég var að kúka áðan og blés á mér hárið um leið með hárþurrku.

Blúka?

The Filth

Eftir að hafa séð kóresku kvikmyndina Oldboy og rætt við vini mína hef ég komist að því að góðar kvikmyndir fjalla nær allar um mannlegar tilfinningar eða bara tilfinningar. Ef leikstjóra, leikurum og crewi tekst vel til í að koma tilfinningum til skila til áhorfenda er útkoman góð kvikmynd. Virkilega góð kvikmynd.

Kvikmynd getur fjallað um ýmislegt. Hún getur jafnvel ljóstrað upp um tilgang lífsins. En það eitt og sér getur ekki gefið okkur neitt vegna þess að við höfum ekki hugmynd um neitt. Við vitum ekki neitt. En ef við horfum á eitthvað sem við getum samsamað með sjálfum okkur, og því er skilað til okkar á nógu góðan, skilmerkilegan máta, þá getur það snert okkur á einhvern hátt.

Þetta á þá auðvitað við um nær alla aðra miðla. Bækur, myndlist, tónlist o.fl. Það fer þá allt eftir því hversu fær listamaðurinn er á sínu sviði; hvort honum takist að miðla einhverjum tilfinningum til fólks og þannig vekja upp einhverjar tilfinningar hjá fólki með sköpunarverki sínu.

Hver í fjandanum er þá tilgangurinn með þessu öllu saman?

Bætið við. Dragið frá.

Freedom Fighters

Vá hvað Ash er skemmtileg og góð hljómsveit. Ég flýg aftur um nokkur ár við að hlusta á þetta. Lög á borð við Burn Baby Burn, Envy, Girl from Mars, Oh Yeah og Sometimes láta mann gráta og vilja aftur verða hálfviti í 9. bekk.

Annars verður maður veikur af því að horfa á fólk eins og Richard Simmons.

NeðanjarðarAska

Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já sko, The Fall er náttúrulega bara besta breska band sögunnar. Hefuru eitthvað hlustað á Pavement?"
Ég: ,,Já, eitthvað."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, þeir eru eiginlega bara svona copy/paste band af The Fall."
Ég: ,,Já, ok. Ég hef líka verið að hlusta svolítið á The Rapture og fíla þá ansi mikið, góður kraftur innan um þessar villtu lagasmíðar."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, einmitt. Þá myndi ég mæla með þessu bandi (sýnir mér einhvern disk) The Rapture eru mikið undir áhrifum frá þeim og þeir eru alveg frá árinu 1980."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, en ég mæli með þessari plötu með The Fall ef þú ert e-ð að hlusta á indie eins og Pavement á annað borð. Hún er frá þeirra skemmtilegasta tímabili."
Ég: ,,Ok. En hvað segiru, er þessi á þúsund kall?" (Sýni honum Singles safn með hljómsveitinni Ash)
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ha, jájá."
Ég: ,,Kúl. Ég ætla að fá hana. Svo hef ég lengi ætlað að fá mér þessa (Boards of Canada - Music Has the Right to Children) Fá hana bara líka."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ok. Ég fór einu sinni á tónleika með þeim. Þeir voru eiginlega ekkert sérstakir þó svo að diskarnir séu alveg fínir."
Ég: ,,Mhmm. Get trúað því."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Þetta band er líka mjög skemmtilegt."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Viltu poka?"
Ég: ,,Já takk." (Lætur mig fá pokann með diskunum í ásamt kortakvittun) ,,Takk fyrir."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Takk sömuleiðis."

Búið ykkur undir KÖTT DAUÐANS!

Angrandi þegar fólk köttar yfir á næsta lag á geisladiski rétt áður en lagið á undan klárast.
Það er líkt og ef maður væri tengdur við öndunarvél og það væri það eina sem héldi í manni lífinu, samt væri maður glaðvakandi, og öndunarvélinni væri síðan kippt úr sambandi. Maður ætti kannski eftir að kveðja ástvin sinn eða e-ð álíka.
OK, maður myndi kannski ekki deyja við óvænt lagaskipti á geisladiski, en mér finnst þetta vera e-ð í áttina.

Hland

Ég get svo svarið það að klósettið á Kofanum lyktaði eins og innan úr fjárhúsi í dag.
Fúlt maður.

En samt ekki, mér fannst þetta eiginlega bara frekar næs. Minnti mig á góða tíma.
Nostalgía.

Barokk

Ef að eðal fiftís rokksveitt Buddy Holly væri blandað saman við gott bretarokk The Kinks, með smáskammti af seventís rokkgoðunum í Led Zeppelin auk hins frábæra háskolarokks sem framleytt er af Blink 182, þá myndi það rokk samt ekki komast í hálfkvisti við það brjálaða rokk sem Bach skrifaði og samdi.

Þvílíkur djöfulsins rokkari var maðurinn!

Enda var hann líka alltaf að negla kellinguna sína, átti einhver tuttugu stykki af börnum. Sem er álika mikið og meðal unglingsbarn á af farsímum í dag.