Valdimar?

Geri þetta ekki oft en mig langar til þess núna. Ég ætla að hafa stutta tölu um þá sem ég bætti nýlega inn á hlekkjalistann minn því þeir eiga það alveg skilið.

Dóri: Halldór Ásgeirsson heitir kappinn fullu nafni. Gengur undir ýmsum viðurnefnum, þó líklega þekktastur sem Dóri Harði eða Dóri Kisa. Dóri er einn fyndnasti gaur sem ég þekki og mjög svo hnittinn auk þess sem hann er ansi fær í gítarleik. Hann fór ansi fögrum orðum um mig á síðu sinni og það var bara frekar kúl. Hann leikur í Martröð á jólanótt og að mínu mati einn skemmtilegasti karakter sýningarinnar. Pottþéttur náungi sem getur talað með ótrúlega skrítnum og skemmtilegum áhersluendingum. Jaá!
Dóri heldur uppi síðu sinni ásamt öðrum fínum gaur sem ég þekki þó ekki jafnmikið, Sverri. En vonandi ertu sáttur við nafnið á hlekknum Dóri, mér fannst soldið fyndið að bæta við kettinum sem týndist ekki og hafa hann þarna með ykkur.

Jakob: Jakob Ómarsson heitir þessi magnaði náungi fullu nafni, stundum kallaður Kobbi hvíti. Ætti náttúrulega að vera búinn að hlekkja á hann fyrir löngu því hann heldur upp skemmtilegri bloggsíðu og er skondinn og áhugaverður penni. Hann leikur, líkt og Dóri, í Martröð á jólanótt en var sá gaur sem kom mér mest á óvart á meðan æfingaferlinu stóð. Hann var stöðugt að peppa mig upp og styðja og er ég honum mjög þakklátur fyrir það, því hann bjargaði mér alveg á tímabili. Jakob er skemmtilegur og einn af hans helstu kostum er að hann kemur til dyranna eins og hann er klæddur. Þó ekki nakinn samt, HAHA! En hann er ekkert að reyna að vera e-ð annað en hann er, held ég allavega. Hann er líka opinskár og segir virkilega það sem honum finnst um aðra en alls ekki á neikvæðan hátt. Hann er nefnilega mjög jákvæður og virðir aðra, sama hvaðan þeir koma. Gúd sjitt.

I know what you´re thinking

Aðgerðarleysi? Ó nei! Langt því frá. Dagurinn í gær fór t.d. að mestu í að máta körfuboltaskó í smáralindinni. Svo fór að ég fann mér akjósanlega skó í ákjósanlegri stærð í ákjósanlegum litum með ákjósanlegum öklastuðningi ásamt ákjósanlegum reimum. Held ég bara.
Svo horfði ég á Family Guy í gærkvöldi í góðra vina hópi þar sem rúmgaflar voru skallaðir í gríð og erg og kínavasar voru mölvaðir með golfkúlum.
En núna er ég að læra söguverkefni. Svo ætla ég að lesa ljóðabækur og myndasögur auk þess sem ég skelli mér í körfubolta á eftir. Ætli ég spili ekki einhverja tölvuleiki líka.

Gegt.

Hvað á maður svo sem að segja?

Mér líður ágætlega núna eftir veikindatörn. Fór í körfu áðan sem var hressandi. Kíki örugglega í eitt stykki partý á eftir. Heng svo og geri líklega ekki neitt á morgun, en ég ætla mér þó að hlusta á Ratatat einhverntíman í sunnudagsgleðinni. Kannski tek ég til. Svo kíki ég í skólann á mánudaginn og finn mér e-ð vinnuplan í samráði við nokkra hressa kennara fyrir þessar skitnu 12 einingar sem ég á eftir til stúdentsprófs. Engar áhyggjur, þetta mun klárast núna.

Fyrir rétt rúmri viku voru áramót. Tjah, fyrir rétt rúmri viku var árið 2004. ÓTRÚLEGT! 2004 var gott. Mikið að gerast. Skóli, kór, Eistland, sumarvinna, sumardjamm...ok, kannski var ekkert svo mikið að gerast eftir alltsaman...jú, bíðið við, hverju er ég að gleyma?

Ég fékk eitt stærsta tækifæri lífs míns til þessa þegar líða tók á haustið og veturinn tók við. Eftir mjög skemmtilegt námsskeið, nokkur stressandi inntökupróf og spunamaraþon fékk ég upp í hendurnar það sem ég hafði allan tímann stefnt að og ætlað mér, hlutverk Jóa í uppsetningu LFMH á Martröð á jólanótt. En þar sem ég stóð með þetta í höndunum hugsaði ég með mér hvort ég ætti eftir að geta valdið þessu? Hlutverk sem krefst mikils, söngs og leiks? Á ég e-ð erindi í þetta sjitt?
Æfingar hófust og ég gerði það eina sem ég gat gert, ég gaf allt mitt í þetta. Langir dagar, langar og strembnar æfingar en nær alltaf skemmtilegar. Allt borgaði sig þetta að lokum. Ég stend í mikilli þakkarskuld við leikstjórana, Odd Bjarna og Margréti. Þau kenndu mér ógeðslega mikið.
Margir kynnu að segja: ,,Halli minn, er þetta nú ekki komið gott, orðinn tvítugur strákurinn og ennþá eitthvað að fíflast þarna með þessu MH leikfélagi? Hva, er þetta ekki þín 5. LFMH sýning? Er þetta nú ekki farið að koma gott? Ha?" Svarið er einfalt. Nei (í jákvæðum skilningi þess orðs). Þetta er svo drulluskemmtilegt. Á meðan krakkarnir sem eru með manni í þessu eru alltaf þetta skemmtileg, þá getur maður ekki annað en haldið áfram. Svo hef ég komist að því að ég er langt því frá að fara fá nóg af þessu leiklistardæmi öllu saman. Leiklist á hug minn allan þessa stundina.
Árið gat því ekki endað betur, með frumsýningu á leikriti. Ég þakka allt hrós sem ég hef fengið og ég met það mikils að fólk hafi skemmt sér og sé tiltölulega sátt eftir að hafa séð sýninguna. Móðir mín sagði við mig daginn eftir frumsýninguna að hún væri stolt af mér og þar sem hún hafði verið að horfa á mig þarna á sviðinu hafði hún áttað sig nokkuð á því hvert ég stefndi. Miðað við það sem fólk segir við mig eftir sýningarnar er ég líka að fá nokkuð góða hugmynd um hvað ég ætla að gera í framtíðinni.

Nýja árið, 2005, gat í rauninni heldur ekki byrjað betur. Með Skúla og Frikka, niðri hjá bróður. Bjór, freyðivín og viský og síðast en ekki síst: Singstar!

Hvað á maður svo sem að segja? Líðanin er bara nokkuð góð í augnablikinu. Ég er ánægður. Ég er sáttur.

Dauði

Ég er svo veikur að ég gæti dáið.

Skemmtilegt Haraldur. Alveg frábært.

Skrif

Ég er að hugsa um að saga af mér hægri höndina því mér er alltaf svo kalt á henni. Bara á hægri höndinni.
Sargisarg.

Innerspace

Hei, geðveikt fyndið. Ég var að kúka áðan og blés á mér hárið um leið með hárþurrku.

Blúka?

The Filth

Eftir að hafa séð kóresku kvikmyndina Oldboy og rætt við vini mína hef ég komist að því að góðar kvikmyndir fjalla nær allar um mannlegar tilfinningar eða bara tilfinningar. Ef leikstjóra, leikurum og crewi tekst vel til í að koma tilfinningum til skila til áhorfenda er útkoman góð kvikmynd. Virkilega góð kvikmynd.

Kvikmynd getur fjallað um ýmislegt. Hún getur jafnvel ljóstrað upp um tilgang lífsins. En það eitt og sér getur ekki gefið okkur neitt vegna þess að við höfum ekki hugmynd um neitt. Við vitum ekki neitt. En ef við horfum á eitthvað sem við getum samsamað með sjálfum okkur, og því er skilað til okkar á nógu góðan, skilmerkilegan máta, þá getur það snert okkur á einhvern hátt.

Þetta á þá auðvitað við um nær alla aðra miðla. Bækur, myndlist, tónlist o.fl. Það fer þá allt eftir því hversu fær listamaðurinn er á sínu sviði; hvort honum takist að miðla einhverjum tilfinningum til fólks og þannig vekja upp einhverjar tilfinningar hjá fólki með sköpunarverki sínu.

Hver í fjandanum er þá tilgangurinn með þessu öllu saman?

Bætið við. Dragið frá.

Freedom Fighters

Vá hvað Ash er skemmtileg og góð hljómsveit. Ég flýg aftur um nokkur ár við að hlusta á þetta. Lög á borð við Burn Baby Burn, Envy, Girl from Mars, Oh Yeah og Sometimes láta mann gráta og vilja aftur verða hálfviti í 9. bekk.

Annars verður maður veikur af því að horfa á fólk eins og Richard Simmons.

NeðanjarðarAska

Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já sko, The Fall er náttúrulega bara besta breska band sögunnar. Hefuru eitthvað hlustað á Pavement?"
Ég: ,,Já, eitthvað."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, þeir eru eiginlega bara svona copy/paste band af The Fall."
Ég: ,,Já, ok. Ég hef líka verið að hlusta svolítið á The Rapture og fíla þá ansi mikið, góður kraftur innan um þessar villtu lagasmíðar."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, einmitt. Þá myndi ég mæla með þessu bandi (sýnir mér einhvern disk) The Rapture eru mikið undir áhrifum frá þeim og þeir eru alveg frá árinu 1980."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, en ég mæli með þessari plötu með The Fall ef þú ert e-ð að hlusta á indie eins og Pavement á annað borð. Hún er frá þeirra skemmtilegasta tímabili."
Ég: ,,Ok. En hvað segiru, er þessi á þúsund kall?" (Sýni honum Singles safn með hljómsveitinni Ash)
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ha, jájá."
Ég: ,,Kúl. Ég ætla að fá hana. Svo hef ég lengi ætlað að fá mér þessa (Boards of Canada - Music Has the Right to Children) Fá hana bara líka."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ok. Ég fór einu sinni á tónleika með þeim. Þeir voru eiginlega ekkert sérstakir þó svo að diskarnir séu alveg fínir."
Ég: ,,Mhmm. Get trúað því."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Þetta band er líka mjög skemmtilegt."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Viltu poka?"
Ég: ,,Já takk." (Lætur mig fá pokann með diskunum í ásamt kortakvittun) ,,Takk fyrir."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Takk sömuleiðis."

Búið ykkur undir KÖTT DAUÐANS!

Angrandi þegar fólk köttar yfir á næsta lag á geisladiski rétt áður en lagið á undan klárast.
Það er líkt og ef maður væri tengdur við öndunarvél og það væri það eina sem héldi í manni lífinu, samt væri maður glaðvakandi, og öndunarvélinni væri síðan kippt úr sambandi. Maður ætti kannski eftir að kveðja ástvin sinn eða e-ð álíka.
OK, maður myndi kannski ekki deyja við óvænt lagaskipti á geisladiski, en mér finnst þetta vera e-ð í áttina.

Hland

Ég get svo svarið það að klósettið á Kofanum lyktaði eins og innan úr fjárhúsi í dag.
Fúlt maður.

En samt ekki, mér fannst þetta eiginlega bara frekar næs. Minnti mig á góða tíma.
Nostalgía.

Barokk

Ef að eðal fiftís rokksveitt Buddy Holly væri blandað saman við gott bretarokk The Kinks, með smáskammti af seventís rokkgoðunum í Led Zeppelin auk hins frábæra háskolarokks sem framleytt er af Blink 182, þá myndi það rokk samt ekki komast í hálfkvisti við það brjálaða rokk sem Bach skrifaði og samdi.

Þvílíkur djöfulsins rokkari var maðurinn!

Enda var hann líka alltaf að negla kellinguna sína, átti einhver tuttugu stykki af börnum. Sem er álika mikið og meðal unglingsbarn á af farsímum í dag.

Brúður

Ég er ekki búinn að sjá kvikmyndina Bride of Chucky né heldur Seed of Chucky og ég get bara einfaldlega ekki mælt með þeim.
Ég get samt alveg mælt með spínatbuffi.

Þegar hlýnar í veðri

Slabbidislabb
Svellidisvell
Beinidibrot
Rignidiregn

Kvöld á Miðgarði

Feitlaginn homie en samt ekki homie: ,,Hérna, sástu nokkuð frekar stóran svertingja á gangi hérna áðan?"

Grannur gaur: ,,Ömm, nei. Ég var bara sjálfur að koma"

Feitlaginn homie en samt ekki homie: ,,Ó, ok"

Ömm, jájá.

Ég er einhvern veginn ekki alveg tilbúinn til þess að fylgja þeim viðmiðum og gildum sem samfélagið býður mér upp á í dag.

Það er góð tilfinning þegar maður kemst að þöglu samkomulagi við einhvern annann einstakling þar sem báðir aðilar vita nákvæmlega hvað hinn meinar og öfugt. En það getur fokkað ýmsu upp ef að misskilningur ríkir þrátt fyrir að þöglu samkomulagi hafi verið náð. Jájá.

Mjög svo spennandi tímabil er framundan. Það er bara allt að gerast. Spurning hvort maður sé að taka allt of stóran pakka í einu og enda síðan bara í ruglinu, kókaín, krakk, LSD, þú veist, þetta venjulega.

Ég tel sjálfan mig ekki vera svo pólitískan, en maður reynir að fylgjast með og vita af þessum helstu atburðum. Bush vann Kerry, Michael Moore gerir ýmislegt vitlaust með krassandi ádeiluheimildarmyndum sínum, Borgarstjóri Reykjavíkur segir af sér vegna olíufjármála, lottótölur síðasta laugardags voru 6-9-20-26-34-bónustala-7, þið vitið, þetta helsta.

Þess vegna getur verið alveg mjög gott fyrir svona lítt pólitískt þenkjandi mann eins og mig að sjá leikrit lýkt og stúdentaleikhúsið frumsýndi fyrir ekki svo alls löngu og ber nafnið: Þú veist hvernig þetta er.

Þið vitið nefnilega alveg hvernig þetta er.

Direct - Dance

Bara rétt áðan hækkaði ég vel í græjunum mínum sem voru að öskra út úr sér „Go To Sleep" með Radiohead. Síðan fór ég fram og dansaði mikið á meðan ég spilaði tryllt á luftgítar. Það var alveg rosalega gaman.

Mér finnst mjög gaman að dansa einn, að ég tali nú ekki um að dansa við einhverja fleiri en sjálfan mig. Líklega vegna þess að maður gerir það ekki mjög oft.

Loftöldur hinar Íslensku

Ég hef aldrei farið á neina tónlistarhátíð, hvorki hérlendis né erlendis. Aðeins sótt nokkra staka tónleika hér heima. Því var þetta mér ansi mikil upplifun að fara nú á Iceland Airwaves, mína fyrstu eiginlegu tónlistarhátíð. Fer yfir það sem ég sá og heyrði í stuttu máli.

Allt það sem ég sá var geðveikt skemmtilegt, fyrir utan Hood. Þeir voru áhugaverðir.

Mæli með þessu fyrir alla.
Fokk off.

Ráðning í starf Hæstaréttardómara

Í lífsleiknitíma í dag fórum við niður í alþingishús að fylgjast með störfum alþingis. Þar hálfsofnaði ég.

Óvirðing

Viðburðarríkt síðasta kvöld. Ég vann rassinn minn út like I don´t know what. Líkamsæfingar voru mikið iðkaðar, bæði hvað varðar þol vöðva og þol annarra líffæra við áfengisdrykkju. Þol vöðvanna, öfugt við það sem margir myndu halda, varð samt sem áður að lúta í lægra haldi vegna þess að keyrslan var þvílík og ég er allur lemstraður í dag og bara eiginlega alveg ónýtur. Svo var drykkjan heldur ekkert svo mikil.
Ég tók semsagt þátt á fótboltamóti MH með liðinu Tha Rockaz (hvernig sem það á að vera skrifað, að mínu mati líka svolítið tæpt nafn á liði). Fóboltamótið var ekki eini vettvangur íþróttaiðkunar þennan daginn. Ég fór nefnilega líka í kórbasket um daginn og þar er alltaf mikið tekið á. Þannig að maður átti víst að vera frekar heitur fyrir átök fótboltans. Það er nú víst samt málið með þennan tiltekna fótbolta fótboltamótanna í MH, að hann er tekinn misalvarlega af þáttakendum, og líklega taka áhorfendur hann minnst alvarlega.

Kvöldið hófst allavega á því að áðurnefnt lið mitt hittist í heimahúsi eins liðsmanna. Þar hófst *hóst*hófleg*hóst* drykkja liðsmanna, svona til að hóa hópinn saman, hóta nokkrum hó´s, berjá Hófí og, eins og orðatiltækið segir, peppa hópinn saman upp á hólinn.

Þegar við vorum orðnir nokkuð sprækir voru leigubílar teknir upp í Egilshöll. Þar hófst mótið og komumst við, okkur flestum að óvörum miðað við ástand flestra liðsmanna, upp í átta liða úrslit en töpuðum þá 0-1. Við vorum bara almennt séð nokkuð ánægðir með árangurinn. Ég lék í fremstu víglínu og skoraði þrjú mörk. Jeij. Svo var ég líka búinn að snyrta og betrumbæta yfirvaraskeggið mitt og þarna þar sem ég klæddist Bayern Munchen treyjunni minni leit ég út eins og hinn gleymdi þýski framherji/klámmyndaleikari frá 7. áratugnum. Fleira markvert gerðist svosem ekki á mótinu en þó gerði ég eitt sem ég er ekki alltof stoltur af.

Ég ætlaði niður í búningsklefa að fá mér vatn eða e-ð álíka. Þá kom ég að læstum dyrum. Ég hugsa með mér hvurslags háttalag þetta sé á strákunum, að læsa að sér. Ég prófa þá hinar dyrnar sem ég vissi að gengu að sama klefa og viti menn, þær eru ólæstar. Þar arka ég inn og á móti mér tekur fullt af kvennfólki sem voru að klára að klæða sig. Einhverrahluta vegna finnst mér þetta ekkert skrítið og held bara áfram inn klefann en mér heyrist samt sem einhver segi við mig: „Heyrðu vinur, hvað þykist þú vera að gera?"

„Þær hljóta bara að vera í þessum helmingi klefans" hugsa ég með mér og fer yfir í hinn hluta klefans. Þar eru aðrar þrjár dömur að klára að klæða sig. „Halli, hvað ertu að gera??" Er þá sagt við mig og um leið hugsa ég nákvæmlega það sama, hvað í andskotanum var ég eiginlega að gera?? Ég var þarna náttúrulega kominn inn í kvennaklefann, perranum mér sjálfkvæmt og hafði einfaldlega ruglast á klefum.

Ég skaust að sjálfsögðu stystu leið út og vil ég hér með biðjast afsökunar á þessari óvirðingu minni í garð þeirra kvenna sem hér áttu hlutdeild að. Það má þó fylgja sögunni að á þessum fögru kvenmannslíkömum voru föt búin að hylja flest það sem að föt geta hulið. Þannig að ég sá í rauninni ekkert frásagnarvert.

-

Kaup vikunnar (svona fyrir ykkur capítalistana) : Interpol - Antics

Mér finnst sem veröld okkar snúist að mestu leyti um veraldleg gæði.

Eru veraldleg gæði kannski bara gott mál?

Veit ekki.

Haraldur perri