HI EVERYBODY!

Hress og spenntur kem ég niður rúllustiga í Leifsstöð á móti öryggisverði sem biður mig vingjarnlega að koma með sér svolítið afsíðis. Ekkert mál. En þegar öryggisvörðurinn tekur upp gúmmíhanska og strengir þá á sig, fer mér ekki að lítast á blikuna. En svo fer hann bara að týna upp úr og skoða hlutina úr töskunni minni. Skóna líka.
Fjúff.

(Fyrir þá sem ekki vita var ég að koma heim úr kórferð frá Kanada og Bandaríkjunum fyrir nokkrum dögum síðan)

Heyrst hefur að vegabréfaskoðararnir í Bandaríkjunum séu engin lömb að leika sér við. Því fékk ég svolítið að kynnast á Bostonflugvelli. Þegar röðin var komin að mér, geng ég til varðarins, sem var lítill og þéttur blökkumaður, og læt af hendi vegabréf og flugmiða. Hann gluggar í þetta í pínu stund, eiginlega svolítið langa stund. Mér fannst hann eiginlega vera full lengi að þessu öllu saman. Þó svo ég hafi heyrt í dempuðum hátalara orðin: „Where are you going?" þá taldi ég víst að þau kæmu einhversstaðar annarsstaðar frá, því aldrei sá ég varir tollvarðarins hreifast. Þess vegna fór ég að gera mig tilbúinn til að fara og tók upp bakpokann minn því nú taldi ég víst að hann færi að verða búinn að handfjatla vegabréfið mitt. Þá heyri ég aftur, ögn ákveðnara: „Where are you going??" Núna loksins sé ég varirnar á manninnum hreyfast og mér verður eitthvað svo billt við að ég stend bara og stari á hann eins og hálfviti. Því þetta hjómaði líka svolítið eins og ég væri að fara hlaupa burt eða e-ð. Ég næ að stama út úr mér:

„Emm, ööö... Toronto, Canada"
„Yeah, ok. What do you think I´m sitting here for all day. Just to stare at people?
„Ömm...eh..hehehehe...nooo?
„No. I´m here to inspect. That´s what I do, thats my job, to inspect people."
„Ehehheh...yeah.

Síðan tók hann fingrafarið mitt og lét mig fá passan minn og flugmiða aftur. Loksins gat ég staulast í burtu.

Kanada var æði, Bandaríkin ekki síðri þrátt fyrir allann kapítalismann og offitunua. Ég var að fíla þetta í botn. Toronto er ógeðslega flott og töff borg. Með skýjakljúfa í þéttum kjarna og CN Tower í broddi fylkingar. Ég hef aldrei komið til N-Ameríku, aldrei séð skýjakljúfa fyrr á ævinni og þetta var mér einstök upplifun. Menningin er líka, að því að mér finnst, mjög heillandi. Til að mynda var ég eitt sinn á gangi vestur Queen stræti, mjög skemmtileg verslunargata. Allt í einu á ákveðnum tímapúnkti var eins og maður væri kominn í annan heim. Maður steig yfir eina línu á gangstéttinni og fólkið og verslanirnar breyttust. Allir voru bara geðveikt artí, indí, trendí, hip og kúl áðí og mig langaði til þess að vera einn af þeim, sama hversu sad það hljómar, því þau voru að skapa tískuna. Önnur hver persóna var örugglega í hljómsveit.Fata og tónlistarbúðir breytust og voru geðveikt svalar. Þarna fann ég líka flottustu hljóðfæraverslun sem ég hef farið í, tvær hæðir, troðfullar af öllu. Afgreiðslufólkið var líka mjög gott áðí. Einn gæjinn spurði mig hvort ég kannaðist nú ekki við Sigur Rós og svona fyrst ég kæmi frá Íslandi. Jú það hélt ég nú. Gerðist síðan svo töff að segja honum frá fleiru góðu íslensku efni og hann lét mig fá e-ð kanadískt indí sjitt í staðinn. Mjög gaman. Keypti mér síðan þrjá gítareffecta á góðu verði og fór sáttur út.
CN Tower var að gera góða hluti, nema akkúrat þegar við kórinn fórum í hann var líka þessi stórkostlega þoka. Þannig að við sáum ekki sjitt. Jú ok, það glitti af og til í ljósin á háhýsunum í kringum okkur (við fórum að kvöldi til) og það var nokkuð skondið að geta horft ofan á þessi feiknarlegu háhýsi. Glergólfið var líka ansi magnað þar sem við horfðum beint niður með turninum í 342 metra hæð.

Winnipeg, „lítil" 400.000 manna borg, virtist voða snotur. Ekki sá maður þó mikið af henni nema þá út um rútuglugga, því við vorum mestallan tímann í íslendingabænum Gimli, 3000 manna bær í um eins og hálfstíma akstri frá Winnipeg. Þar dvöldum við á hóteli og í heimahúsum. Ég, Addi, Hnokki og Viktor dvöldum hjá fólki sem hafði beðið um að fá að hýsa fjóra kórmeðlimi, en þau vildu bara fá fjóra stráka. Frekar spúkí. En við fjórir galvaskir kýldum á þetta, og í ljós kom að fólkið var hið yndislegasta. Þetta voru hjónakornin Lorna og Terry ásamt barnabarni sínu Cole. Þau bjuggu í bara nokkuð fínu, gömlu húsi - um 100 ára gamalt, og áttu aðaltískubúðina í Gimli sem seldi allskonar dót, tískufatnað, bækur og margt fleira.
Lorna talaði meira að segja smá íslensku þrátt fyrir að hafa aldrei búið á íslandi. Makalaust alveg hreint, ótrúlega margir þarna sem gátu bjargað sér á okkar ástkæra ylhýra. Lorna var mjög yndæl, skemmtileg, eldaði góðan mat og lagaði gott kaffi.
Terry kallinn var nú því miður e-ð farinn að gleyma. Hann var alls ekkert svo gamall en var víst kominn með svolítinn vott af Alzheimer. Hress engu að síður.
Cole , 18 ára, bjó þarna hjá ömmu sinni og afa, var með þriðju hæðina út af fyrir sig og vann fyrir sér í búðinni þeirra. Hann var nett svalur gaur, á svipuðu reki og við hvað varðar áhugamál og var með tsjillaðstöðu dauðans uppi hjá sér.
Við héldum 17. júní hátíðlegan í Winnipeg og í Gimli. Það var ágætt. Kórinn átti yndislega kvöldstund hjá fólki sem var svo vingjarnlegt að bjóða okkur öllum heim til sín í risastóra garðinn sinn, við bæjarmörk Gimli. Trampolín, fótbolti, amerískur fótbolti, varðeldur, flugeldar, sykurpúðar, pulsur, íste, bjór, moskítóflugur, gítar og söngur og allir voru bara hressir. Mjög næs.

Síðan var haldið upp á ekki síðri dag en 17. júní, nefnilega 19. júní, kvenréttindadag Íslands með meiru - afmælisdagurinn var ótrúlega góður. Farið var frá Gimli í suðurátt, áleiðis til Bandaríkjanna, nánar tiltekið til North-Dakota á einhverjar aðrar íslendingaslóðir. Þar sungum við í félagsheimilinu Borg og okkur var ósköp vel tekið þar. Þaðan héldum við á Olafsson´s Farm, feiknarstórt sveitabýli með yfir 600 nautgripi. Þar var okkur boðið í smá sýningarferð um sveitina. Sátum á heyböggum aftan á vöggnum sem voru dregnir af traktor og pallbíl. Okkur var mjög vel tekið af moskítóflugunum. Sýðan voru grillaðir ofan í okkur hamborgarar, heimaræktaðir jafnvel, og átum við með bestu list. Fólkið þarna, bæði íslensku og enskumælandi, var afskaplega vingjarnlegt og gestrisið og dagurinn hafði verið fullkomnaður.
Ýmis smán áttu sér staði í ferðinni, sum stærri en önnur, en ætli mesta smánið hafi ekki átt sér stað í skemmtigarði þeim er kenndur er við hundinn Snoopy, Mall of America í Minneapolis. Þar var búið að undirbúa smá tónleika fyrir okkur, okkur óaðvitandi og áttum við að gjöra svo vel og syngja á Camp Snoopy sviðinu um leið og við kæmum til Minneapolis. Sem og við gerðum. Benni tók Five á þetta, ég tók ég veit ekki hvað á þetta og Atli galaði. Allt fyrir nokkrar hræður beint undir rússíbananum. Fínasta smán alveg hreint.
Það var gaman að koma í miðbæ Minneapolis. Sá nokkra þekkta tónleikastaði. Á vegg eins þeirra mátti sjá stjörnur með nöfnum hljómsveita er höfðu einhverntíma spilað á staðnum, t.d. The Smashing Pumpkins, Nirvana o.fl. Gaman.
Síðasta kvöldið í Minneapolis var ég mjög fullur.
Síðan var flogið heim, ég komst að því að ég hafði týnt veskinu mínu er heim var komið, þurfti að bíða heillengi eftir að þjónustuborðið tékkaði hvort veskið væri í flugvélinni, sem það var ekki. Þ.a.l. missti ég af hinum krökkunum og ég var einn eftir í Leifsstöð, alveg peningalaus. En ég fékk far með mannlausri flybus rútu upp í Kópavog og komst heim á endanum. Ekki alveg nógu góður endir á þessu öllu saman en ég þakka þér samt fyrir herra rútubílstjóri.
Frá Norður-Ameríku kom ég þó ekki alveg allslaus heim. Ég var orðinn rúmum 40 geisladiskum, einum iPod, nokkrum DVD, þremur gítareffectum og nokkrum fatalörfum ríkari. Sem er ágætt.

Jæja, þetta er löngu komið gott.

Annars er ég eitthvað svo bleikur þessa daganna. Sem er bara æðislegt.

Bye

-

Hey Halli...? Varst þú ekki að útskrifast?
Neibs
Ó?...ömm...ok.

Já, það er allt að gerast. Um leið og konrektorar eru æðislegir reynir maður sjálfur að vera hress og glaður. Og tekst bara ágætlega upp.

Rödd mín og sál þjáist af þurrki og vannærslu. Eymd. En ekki lengi. Því Kanada læknar öll sár. Þar mun ég dvelja og lækna rödd mína og sál. Eða reyni að betrumbæta eitthvað að minnsta kosti. Smita gleðinni út frá sér um leið.

Ég hef greinilega enga dúndurmosa til að hlaupa upp á í neyð, en gott fólk gæti notað tölvuskeyti í bili sem og hugskeyti til að sína viðbrögð. Því viðbrögð okkar sanna að við erum ekki dauð.

Betra er að hlusta á sumartónlist á sumrin, frekar en þyngsli vetrarmúsíkinnar. The Avalanches og The Go!Team, svo eitthvað sé nefnt, eru gott dæmi um góða sumartónlist.

Kanada. Ó Kanada! Hér kem ég!

Haraldur



Ingunn Ásta: Hérna amma, ég keypti svolítið handa þér þegar ég var úti í Bandaríkjunum.
Amma: Æj elsku Ásta mín, þú átt ekki að vera að þessu...
Ingunn Ásta: Jújú...svona. Þetta er dagatal. Það er fyrir árið 2006...
Amma: [flissar] elskan mín. En þá verð ég löngu...þú veist...
Ingunn Ásta: Já neeei...ég ákvað að taka bara sénsinn.

...Haraldur Ágústsson...

...nei.

Haraldur Ágústsson...

...stúdentsefni?...

Njihihi

Bróðir minn Stefán Már var svo elskulegur um daginn, eins og svo oft áður. Kom við í vinnunni minni og henti í mig eins og einu stykki Dr. Strangelove or: How I Learned To Stop Worrying And Love The Bomb eftir meistara Kubrick með meistara Sellers í aðalhlutverkum. Bróðir hafði talað um að gefa mér meistarastykkið og lét síðan bara allt í einu verða af því. Nú get ég notið myndarinnar hvenær sem ég vil eins vel og ég get. Þetta lyfti þessum vinnudegi heilmikið upp get ég sagt ykkur, bjargaði honum jafnvel. Takk fyrir það Stefán Már. Þú ert svo sannarlega uppáhalds bróðir minn!

Undanfarið hef ég lent í alveg ömurlegum smalltalk aðstæðum. Er nú þegar búinn að lýsa einni fyrir ykkur á þessum miðli (sjá WC). En síðan þá hef ég lent í jafnvel en hallærislegri aðstæðum, allt saman sjálfum mér að kenna, að sjálfsögðu.
Fór í hraðbankann hjá Háskólabíói eitt kvöldið. Um leið og ég er að fara að renna kortinu í raufina til að opna hurðina, kemur ungt par, gaurinn ætlar greinilega líka í hraðbankann. Upp kemur smalltalk púkinn í mér og ég hef upp raust mína:

Ég: Hmm... Bara hópferð?
Par: [þögn]

Annað hvort heyrðu þau ekki í mér (sem ég svo innilega vona) eða þá að þau gjörsamlega ignoruðu mig.
Fór í leikhús um kvöldið. Koddamaðurinn á litla sviði Þjóðleikhússins. Í hléinu fór ég á salernið. Allt í lagi með það nema hvað að það er frekar mikið myrkur þar inni því gleymst hafði að kveikja ljósin. Það var semsagt enginn rofi inni á salerninu sjálfu. Inni á salerninu er einn maður að pissa í pissuskál, en ég fer inn á klósett, (þetta er óþægilega líkt WC uppákomunni með Haffa). Upp kemur smalltalk púkinn í mér og munnur minn og tunga hreyfist:

Ég: Maður bara pissar í myrkri...?
Pissandi maður: [Þögn]
Ég: [Þögn]

Ömurlegt.

Ugh.

Já, allir að segja Ugh, það virðist í tísku núna, sérstaklega í rituðu máli. Já... allir að skrifa Ugh.

Svo er það bara Napoleon Dynamite! Vúhú! Mæli mjög svo mikið með þeirri mynd. Ef þú ætlar á einhverja sniðuga létta mynd á IIFF, farðu þá á þessa.


Ugh.

Slapp?

Jóns og Olguflipp í Olgubíl, góðar leiðbeiningar frá Helga, jellyvodkastaup, Evu Katrínar afmælispartý, umskorið jellyvodkastaup, bjór, ótrúlega súrt: Elías flytur mér kveðju frá Þórunni frænku minni eftir að hafa hitt hana við upptökur á "það var lagið með Hemma Gunn" - Takk fyrir það Elías, viský, leyfa fólki að drekka viský eins og ég held að eigi að drekka það, kreisí gaurar mæta á staðinn, slagur milli mín og Skúla - Skúli vinnur með einhverjum Daihatsubrögðum, Astara spilar tryllta rokkmúsík, multityppaslagur - allir vinna!, bjór, Skúli kominn á hlýrann, viský, sora Jack Daniels í boði Jökulsins sem þurfti heldur ekkert á honum öllum að halda, Atli mætir hress á staðinn, ölvun fer að ná hámarki hjá sumum, talað um stöff, litið á hross, Jökullinn vökvar túnið og fær sér þar lúr, ég fæ "eitthvað" í hausinn, slagur tvö milli mín og Skúla við mikinn fögnuð partýhaldara - ég vinn með því að dúndra hausnum á Skúla í vegg, setjast ofan á hann og pikka í bringuna á honum, ölvun fer að ná virkilegu hámarki, haldið heim á leið, held í höndina á Matta í bílnum, Skúli heim, Himmi sóttur mjög svo góður áðí, Himmi deyr í bílnum, kominn heim, brauð og vatnsglas, Atli er bestur áðí.

Hressleikinn í fyrirrúmi.

Samba - Reggí - Sigur Rós

Vinna eitt stk. vinnudag þar sem 1/3 af honum er eitt í að hjóla um á hlaupahjóli, bruna upp í einhverja íþrótta og menningar miðstöð á Álftanesi til að setja upp græjur og kerfi fyrir Mumma og nemendurna, bruna aftur heim til sín ásamt þremur öðrum mjög góðum gaurum til að skipta um föt og gera sig sem glæsilegasta, skála með viskýi fyrir meistara Axeli - frábær trommari og mikill snillingur, bruna aftur á Álftanes til að kórárshátíðast með kórfélögum sínum og einum gaur frá Kúbu, borða góðan mat, drekka góða drykki, spjalla við gott fólk, syngja falleg lög og fylgjast með ofurvandræðalegum rómómómentum, horfa á misgóð skemmtiatriði - sum hefðu mát ganga aðeins hraðar fyrir sig, byrja að spila hressa dansiballsmúsík fyrir hressan lýð, kunna ekki texta - sem skipti bara engu máli, klára að spila og byrja að gera sér virkilega grein fyrir því hversu æðislega sveittur maður var orðinn, fá sér ærlegan viskýsopa sem reif í eftir öll herlegheitin, drekka bjór, vera bara frekar slakur áðí, vera svolítið til staðar, ganga frá drasli, hugsa sér til hreifings frá þessari undarlegu árshátíð, vera skutlað heim af hverjum öðrum en meistara Axeli, kominn heim kl. 4:30, sofa í fleng þar til símaskrattinn vekur mann, fara aftur á Álftanes til að sækja drasl, ganga hálf frá sér í kórkörfu, stúta einni texmex samloku á stælnum, fara heim til að hengja upp sparifötin og leggja sig, fara síðan í eitt eða tvö eða fleiri partý.
Æji, þetta er fínt.

Svo eitt tryllt að lokum.

Skank

Frekar fyndið, finnst mér.

WC

Á meðan ég pissa í klósett og Haffi Metalhaus pissar í pissuskál á þetta samtal sér stað.

Ég: Blessaður.
Haffi Metalhaus: Blessaður. Hei mannstu, við vorum báðir á fyrsta fylleríinu okkar eftir vorferðina í tíunda bekk.
Ég: Já, alveg rétt, það var geðveikt, bara besta fyllerí sem ég hef farið á, djöfull drapst ég.
Haffi Metalhaus: Ha, drapstu?
Ég: Já, nei, eða svona næstum því. Hurðu við verðum að rifja þetta upp maður.
Haffi Metalhaus: Jaá... hérna ég er... (feidar út) farinn.
Ég: Ha?.... já.

Ömurlegt

Monnípenní

Ég er mikill aðdáandi kraftpönks-emo-rokkbandsins At the Drive-In, og er ég þá sérstaklega hrifinn af því efni sem finna má á meistaraverkinu Relationship of Command. Allt síðan sú plata komst í mínar hendur hef ég fylgst svolítið með gangi mála hjá meðlimum sveitarinnar, því eins og margir vita hætti At the Drive-In að starfa 2001. Meðlimir sveitarinnar skiptust í tvær sveitir, Sparta og The Mars Volta. Sú síðarnefnda ætla ég örlítið að fjalla um.
Nú ekki fyrir svo alls löngu kom út önnur plata The Mars Volta, Frances the Mute. Ég skellti mér á grippinn fyrir rúmmri viku síðan, og ég hef ekki þorað að hlusta á hann í rúma viku. De-Loused in the Comatorium, fyrri plata The MV, olli mér nefnilega svolitlum vonbrigðum. Það var einhvernvegin ekki alveg sami krafturinn í gangi þar eins og var hjá ATDI, kannski átti maður ekkert að vera að búast við því. En ég hef samt sem áður aldrei komist almennilega inn í De-Loused in the Comatorium, þó svo vissulega hafi margt flott verið þar í gangi. Það var því með blendnum hug sem ég keypti mér Frances the Mute, því ég vissi að ég mætti búast við einhverri svipaðri prog-þeysireið. Loksins lét ég verða af því að hlusta á gripinn, sitjandi í sófanum heima í stofu, hávaði stilltur vel upp í 3. Ég hafði sama sem ekkert heyrt af plötunni áður nema þá að mjög vel var látið af henni.
Þarna sat ég í sófanum heima í stofu, í rúmlega 70 mínútur, og hlustaði. Og eitthvað gerist innra með mér. Ég varð ekkert fyrir vitrun eða neitt svoleiðis, en meðan á þessari tónlist stóð, hugsaði ég um nær ekkert annað en tónlistina, og ekkert annað komst að. Þetta var eins og að fara í góða slökun, þar sem þú verður mjög meðvitaður, en aðeins um sjálfan þig og þitt nánasta umhverfi. Þrátt fyrir hljómstyrkinn í græjunum. Alveg magnað, þetta gerist ekki mjög oft. Ef maður verður fyrir svona áhrifum, þá hlýtur tónlistin að vera góð. Akkúrat á þessu augnabliki skildi ég þessa tónlist, akkúrat þessa tónlist, svo vel.
Þess vegna á ég svo bágt með að skilja einkunina og dóminn sem einhver penni hjá tónlistarvefritinu pitchforkmedia gaf plötunni Frances the Mute.
Þetta finnst mér vera gott dæmi um að maður á ávallt að hlusta á tónlist út frá sjálfum sér, og ávallt að hafa dóma aðeins til hliðsjónar. Álit annarra getur gefið því sem að þér finnst aukna merkingu og dýpt, en það breytir ekki, eða að mínu mati má ekki breyta því sem að þér finnst virkilega um málið. Þetta á þá að sjálfsögðu við um margt fleira heldur en tónlist. (þetta kann að vera eitthvað sem einhverjir vita nú þegar, en góð vísa er aldrei of oft kveðin.)
Nú get ég varla beðið eftir að hlusta aftur á Frances the Mute og mæli ég eindregið með að þið athugið þetta mál líka.

Ég sá um daginn á RÚV finnsku kvikmyndina Mies Vailla Menneisyyttä eða á íslensku Maður án fortíðar (e. The Man Without a Past). Þrælgóð mynd um mann, M (ekki þó M úr James Bond??!) Nei, ekki M úr James Bond. M þarf að takast á við minnisleysi eftir að hafa verið illa laminn af einhverjum rónalýð. Hann byrjar nýtt líf í einhverju rónahverfi rétt utan við Helsinki, verður hrifinn af hjálpræðishersstarfsmanninum Irmu og ég veit ekki hvað og hvað. Sagan var heillandi og sterkt samband sem þróaðist milli aðalpersónanna.
Leikurinn hjá finnsku leikurunum var athyglisverður. Hann var góður, það var ekki málið, en hann var bara eitthvað svo stirður, sem er svosem ekkert slæmt. Hann virkaði allavega svo stirður, samtölin svo straight forward, en það kom sögunni samt sem áður mjög vel til skila. Hef einnig séð þessa tegund leiks í annarri finnskri kvimynd. Þeir er svona þessir Finnar, svo styrðir.

Já, frábært.

Bobby Fischer fékk á dögunum íslenskan ríkisborgararétt án nokkurra vandkvæða hjá íslensku ríkisstjórninni. Ekkert mál, greiðum bara atkvæði um það. Af hverju fá þá ekki aðrir útlendingar, svona eins og hendi væri veifað íslenskan ríkisborgararétt sem jafnmikið þurfa á honum að halda og Fischer?

Kveð

Rit

Ég ætlaði í kórkörfu (körfubolti með kórstrákum, hversu gay er það?) í dag. Kominn upp í íþróttahús kl 14:00 (boltinn hefst kl 14:15) og sé að nokkrir skór eru komnir í hillurnar, þannig að einhverjir eru nú þegar mættir. Á leiðinni í klefann heyri ég að þeir eru allir komnir niður í sal og strax byrjaðir að spila og hita upp. „Ja hérna, bara strax byrjaðir" hugsa ég með sjálfum mér en fer inn í klefa og byrja að klæða mig. Mér fannst þetta samt eitthvað skrítið og var ekki viss hvort þetta voru réttu gaurarnir sem ég spilaði venjulega körfubolta með, því á gólfinu inn í klefa lágu á víð og dreif spil með klámmyndum á. „Þeir voru kannski bara eitthvað að perrast" réttlæti ég fyrir sjálfum mér og held áfram að klæða mig í skóna. Þegar ég er svo tilbúinn, með vatnsbrúsann í annarri og punginn í hinni fer ég og opna dyrnar inn í sal og kíki inn. Þar eru einhverjir sveittir gaurar í fótbolta. „Fokk" hugsa ég og skokka upp til húsvarðarins til að spurja nánar út í þetta. „Enginn körfubolti í dag?"
„Nei, honum var frestað því það er körfuboltaleikur í dag"
„Ó, ok"
Djöfull var þetta ömurlegt. Ég staulast til baka og fer með draslið mitt mitt yfir í annan klefa, og í því er hringt til að gefa til kynna að tími fótboltaklámhundanna er uppurinn. Á meðan að þeir eru að teygja frammi skipti ég aftur um föt í myrkum klefanum á móti.

Oh, fokkin fúlt maður. Jæja, ég fer þá bara í staðinn í tónlistarmarkaðinn í perlunni. Þar eyddi ég u.þ.b. 11.000 kalli í eftirfarandi.
-Placebo og Black Market Music með Placebo
-Moon Safari og The Virgin Suicides með Air
-Black Cherry með Goldfrapp
-Greatest hits and videos með Red Hot Chili Peppers
-Hero, snilldarfalleg bardaga/ævintýramynd frá Asíu
-The Princess Blade, örugglega einhver tryllt hasarmynd frá Asíu
-Tube, örugglega einhver önnur tryllt hasarmynd frá Asíu
-Austin Powers Goldmember, hef sjaldan hlegið jafn mikið í bíó

Jájájá, hef annars bara verið að vinna og að köttast frá umheiminum. Bílaumboðið Askja heitir vinnustaðurinn semsagt, og er þetta glænýtt umboð fyrir Mercedes Benz og Chrysler á Íslandi. Mjög glæsilegt alltsaman og þarna er ég með mína eigin tölvu og allt. Ágætt svosem og ágætis mórall líka. Mjög fyndnir karakterar margir hverjir þarna sem ég er að vinna með. Meira kannski um það seinna.

Ég hef sjaldan fokkast jafn mikið tilfinningalega upp á einum klukkutíma og ég gerði um daginn.

Fyrir ekki svo alls löngu fór ég ásamt mjög góðu föruneyti (Takk aftur fyrir að hugsa fyrir mig og kaupa auka miða Gummi) á Uppistand með grínsnillingnum Eddie Izzard. Hann var mjög fyndinn, þó svo ég hafi ekki skilið allt sökum þess að hann talaði stundum frekar hratt og ég er ekkert svakalega æðislegur í ensku, en margt skildi maður þó og hélt ég að ég myndi deyja þegar hann var að tala um kynjaverurnar úr Aliensseses myndunum. Vá hvað það var fyndið. Það var ekkert smá. Ég hló sjúkt mikið, ég vissi ekki hvaðan á mig stóð veðrið, ja hérna. Vúúú. Lang fyndnast að mínu mati. Mér fannst það alveg geðveikt fyndið, bara allt var hevví fyndið sem við kom því atriði, magnað alveg hreinnt. Það var svooooo fyndið.
En ætli þetta hafi ekki verið svona: „I GUESS YOU HAD TO BE THERE!!!" Móment.

Frestaði því um daginn að fara í inntökupróf Leiklistadeildar Listaháskóla Íslands. Sá bara fram á að hafa ekki nægan tíma til að undirbúa mig fyrir það. Læt þetta semsagt bara bíða í ár og ætla bara að vinna og afla mér tekna þangað til auk þess sem ég ætla að útskrifast úr MH. Finnst það bara ágætis plan.

Er að taka þátt í uppsetningu farsans „Undir rauðri stjörnu" eftir Dóra og Jakob T.B. Við sem tökum þátt í þessu verkefni vorum að tala um hvers kyns farsi þetta væri, og komumst að því að þetta er tryllt súr farsi, svona fyndinn súr, ekki svona súr/basískt súr heldur meira svona súr eins og í meiningunni súrealískt. Svona skemmtilega súr, ekki súr eins og sítróna. Áætlað er að sýna í seinnihluta apríl í Norðurkjallara, svo fylgist vel með.

Fékk líka hlutverk í stuttmynd sem ber heitið „Kirkjugarðsvörður". Er skrifuð af einhverjum náungum sem heita Jón Arnar Magnússon (ekki þó tugþrautakappinn mikli???) Nei, ekki hann, og Gísla Þór Gíslasyni. Þetta eru einhverjir hressir KFUM gæjar sem eru í kvikmyndafélaginu Kvikiðn. Handritið mynnir óneitanlega mikið á The Sixth Sense en sagan er engu að síður hlý. Ég leik Sviplausa manninn, mann sem ekki er af þessum heimi! DAMDAMDAMDAM!!! Spennandi. Myndin mun keppa á einhverri Grand Rokk stuttmyndakeppni ásamt 9 öðrum. Gegt.

Um leið og þetta allt gerist er maður líka að æfa með kórárshátíðarbandinu fyrir komandi kórárshátíð. Naumur tími til stefnu en þetta á vonandi allt eftir að ganga upp. Hress lög sem við tökum, ný og gömul, allt mjög svo gott stuð.

Jaríjaríjarí, nei ég er ekki dauður, bánkið samt í mig af og til til að gá.
Takk fyrir hress og skemmtileg komment. Þú færð samt engin verðlaun Atli, nema þessa færslu, ást og gleði.

Sem meira seinna. Reyni að hafa það ekki of seint.

Þrá?

Ég tel að þeir sem hlusta ennþá á tónlist á gamla mátan (ef að hægt er að tala um geisladiska sem gamla mátan?) upplifi tónlistina öðruvísi en ipodarar. Það fylgir því ákveðin tilfinning/sjarmi að velja sér geisladisk og skipta um geisladisk, þó það taki ögn meiri tíma. Þurfa að sætta sig við að hafa bara ákveðna tónlist við ákveðnar aðstæður. Þá kemur kannski ný sýn á tónlistina.
Tónlistarupplifunin er öðruvísi. Ekkert að segja samt að hún þurfi að vera betri.
En þetta segi ég, ipods laus, ennþá með sama gamla geisladiskahlassið. Ég verð að viðurkenna að ég hefði ekkert á móti því að eiga eins og eitt stykki af þessum óumdeilanlega nettari grip. En ég kvarta svosem ekkert ennþá.

Hatur

Hafið þið heyrt um strákinn sem féll ofan af 50 hæða húsi?
Á leiðinni niður endurtók hann stöðugt fyrir sjálfum sér: „Það er ennþá allt í lagi, það er ennþá allt í lagi"
En það er ekki fallið sem skiptir máli.

Það er hvernig þú lendir.


(Úr kvikmyndinni La Haine)

Cutie

Kaffi og Koníak. Er gott.

Kaffi og gamalt, dýrt koníak. Ennþá betra.

Mjólk og appelsína. Ekki gott.

Ótrúlegt!

Ný plata með goðinu honum Jeff Buckley kemur út í júnílok á þessu ári! Loksins!

Hvað á maður svo sem að segja núna?

Var svo þriðja sýning af Martröð á Jólanótt. Um þessa 3. sýningu skulu ekki vera höfð of mörg orð fyrir utan það að hún var í raun sönn martröð fyrir aðstandendur hennar á meðan sýningunni stóð, heilmikið ævintýri eftir á og maður var heldur betur reynslunni ríkari eftir á, eða ég vona að flestir hafi verið það.
Því við getum ekki boðið áhorfendum okkar upp á annað eins aftur, og nú er ég að tala til samstarfsfólks míns, þetta var óásættanlegt. Nú eru bara tvær sýningar eftir og við verðum bara að leggja allt í sölurnar fyrir þær. Já, ég veit að þetta var mestmegnis e-ð tæknifokk en mér finnst sem það vanti meira upp á en tæknina til þess að sýningin verði eins virkilega frábær og hún gæti orðið. Ég veit að einhverjir voru að tala um að við yrðum að hafa eitt rennsli og æfa e-ð en ég held að það sé bara rugl. Við höfum þetta alltsaman í hausnum og vitum nákvæmlega hvað við eigum að gera og ég tel að þá sé bara eitt sem vanti upp á. Þá er ég kominn að kjarna málsins, það sem vantar upp á er einfaldlega einbeiting, en það virðist bara ekki vera neitt ,,einfaldlega" hjá mörgum. Ég vil ekki vera með neinn móral, en þetta er það sem mér virkilega finnst. Fólk er að rabba saman í þessum líka fínu, kósý sófum á meðan sýningu stendur, hrekkur sýðan upp: ,,sjitt, ég er í næstu senu!" og æðir í fáti í leit að propsinu sínu og inn á svið. Ok, gróft dæmi, ég veit, en þetta er ekki fjarri lagi. Einbeitum okkur að sýningunni á meðan á henni stendur og tölum saman að sýningu lokinni. Tuðituð, en sorrý krakkar, í þessu er falið örlítið sannleikskorn.
Tæknifólkið á skilið hrós fyrir að hlaupa út um allann kastala að reyna redda málunum í miðri sýningu, en við verðum bara öll að leggjast á eitt til að allt gangi upp. Lykillinn að því tel ég vera einbeiting. Það verður miklu skemmtilegra þegar á hólminn er komið. Einbeiting, einbeiting og aftur einbeiting.

Hvað finnst ykkur? Ég vil helst bara fá komment frá aðstandendum ,,Martröð á Jólanótt"

Takk fyrir.

Dansflipp Flippdans

Morfískeppnin á föstudaginn var var var var mjög skemmtileg. Að vísu tapaði skemmtilegra liðið, en kannski hefur allt gamanið og flippið komið niður á innihaldinu sem jú, þegar öllu er á botninn hvolft, skiptir öllu máli í svona ræðukeppnum. En hvað veit ég.
Djammið á gauknum eftir keppnina var fínt. Tveir bjórar, ráp og heilmikill dans. Dansmúv kvöldsins átti þó tvímælalaust Ugla. Hún kom sterk inn með einni glæsilegri "brú" en toppaði síðan alltsaman þegar hún tók upp á því að taka "standa á höndum" múvið. Það fór ekki betur en svo að pilsið hennar flettist upp-, eða niður um hana...hvernig sem þetta snéri alltsaman, og í ljós kom ýmislegt sem átti ekkert endilega að koma í ljós. Gaman aðessu.

Mjög gott flipp átti sér síðan stað heima hjá Frissa kvöldið eftir. Tjillpartý af bestu gerð. Hlýtt á tónlist og rætt um margt flippað og áhugavert eins og David Blaine og hveitibjóra. Flipp kvöldsins var þó án nokkurs vafa hlutverkaskipti klukknaglasamottunnar og veggklukkunnar. Veggklukkan fékk að dúsa á borðinu með bjórglas ofan á sér og glasamottan flaug upp á vegg og fékk að hanga þar stolt, þar til gestgjafinn kom aðvífandi og lagði bann á þetta allt saman. Bömmer. Gestfjafa fannst þetta nú samt lúmskt fyndið.
Helgi og Jón Kristján hljóta titilinn...samferðarmenn kvöldsins?

Valdimar?

Geri þetta ekki oft en mig langar til þess núna. Ég ætla að hafa stutta tölu um þá sem ég bætti nýlega inn á hlekkjalistann minn því þeir eiga það alveg skilið.

Dóri: Halldór Ásgeirsson heitir kappinn fullu nafni. Gengur undir ýmsum viðurnefnum, þó líklega þekktastur sem Dóri Harði eða Dóri Kisa. Dóri er einn fyndnasti gaur sem ég þekki og mjög svo hnittinn auk þess sem hann er ansi fær í gítarleik. Hann fór ansi fögrum orðum um mig á síðu sinni og það var bara frekar kúl. Hann leikur í Martröð á jólanótt og að mínu mati einn skemmtilegasti karakter sýningarinnar. Pottþéttur náungi sem getur talað með ótrúlega skrítnum og skemmtilegum áhersluendingum. Jaá!
Dóri heldur uppi síðu sinni ásamt öðrum fínum gaur sem ég þekki þó ekki jafnmikið, Sverri. En vonandi ertu sáttur við nafnið á hlekknum Dóri, mér fannst soldið fyndið að bæta við kettinum sem týndist ekki og hafa hann þarna með ykkur.

Jakob: Jakob Ómarsson heitir þessi magnaði náungi fullu nafni, stundum kallaður Kobbi hvíti. Ætti náttúrulega að vera búinn að hlekkja á hann fyrir löngu því hann heldur upp skemmtilegri bloggsíðu og er skondinn og áhugaverður penni. Hann leikur, líkt og Dóri, í Martröð á jólanótt en var sá gaur sem kom mér mest á óvart á meðan æfingaferlinu stóð. Hann var stöðugt að peppa mig upp og styðja og er ég honum mjög þakklátur fyrir það, því hann bjargaði mér alveg á tímabili. Jakob er skemmtilegur og einn af hans helstu kostum er að hann kemur til dyranna eins og hann er klæddur. Þó ekki nakinn samt, HAHA! En hann er ekkert að reyna að vera e-ð annað en hann er, held ég allavega. Hann er líka opinskár og segir virkilega það sem honum finnst um aðra en alls ekki á neikvæðan hátt. Hann er nefnilega mjög jákvæður og virðir aðra, sama hvaðan þeir koma. Gúd sjitt.

I know what you´re thinking

Aðgerðarleysi? Ó nei! Langt því frá. Dagurinn í gær fór t.d. að mestu í að máta körfuboltaskó í smáralindinni. Svo fór að ég fann mér akjósanlega skó í ákjósanlegri stærð í ákjósanlegum litum með ákjósanlegum öklastuðningi ásamt ákjósanlegum reimum. Held ég bara.
Svo horfði ég á Family Guy í gærkvöldi í góðra vina hópi þar sem rúmgaflar voru skallaðir í gríð og erg og kínavasar voru mölvaðir með golfkúlum.
En núna er ég að læra söguverkefni. Svo ætla ég að lesa ljóðabækur og myndasögur auk þess sem ég skelli mér í körfubolta á eftir. Ætli ég spili ekki einhverja tölvuleiki líka.

Gegt.

Hvað á maður svo sem að segja?

Mér líður ágætlega núna eftir veikindatörn. Fór í körfu áðan sem var hressandi. Kíki örugglega í eitt stykki partý á eftir. Heng svo og geri líklega ekki neitt á morgun, en ég ætla mér þó að hlusta á Ratatat einhverntíman í sunnudagsgleðinni. Kannski tek ég til. Svo kíki ég í skólann á mánudaginn og finn mér e-ð vinnuplan í samráði við nokkra hressa kennara fyrir þessar skitnu 12 einingar sem ég á eftir til stúdentsprófs. Engar áhyggjur, þetta mun klárast núna.

Fyrir rétt rúmri viku voru áramót. Tjah, fyrir rétt rúmri viku var árið 2004. ÓTRÚLEGT! 2004 var gott. Mikið að gerast. Skóli, kór, Eistland, sumarvinna, sumardjamm...ok, kannski var ekkert svo mikið að gerast eftir alltsaman...jú, bíðið við, hverju er ég að gleyma?

Ég fékk eitt stærsta tækifæri lífs míns til þessa þegar líða tók á haustið og veturinn tók við. Eftir mjög skemmtilegt námsskeið, nokkur stressandi inntökupróf og spunamaraþon fékk ég upp í hendurnar það sem ég hafði allan tímann stefnt að og ætlað mér, hlutverk Jóa í uppsetningu LFMH á Martröð á jólanótt. En þar sem ég stóð með þetta í höndunum hugsaði ég með mér hvort ég ætti eftir að geta valdið þessu? Hlutverk sem krefst mikils, söngs og leiks? Á ég e-ð erindi í þetta sjitt?
Æfingar hófust og ég gerði það eina sem ég gat gert, ég gaf allt mitt í þetta. Langir dagar, langar og strembnar æfingar en nær alltaf skemmtilegar. Allt borgaði sig þetta að lokum. Ég stend í mikilli þakkarskuld við leikstjórana, Odd Bjarna og Margréti. Þau kenndu mér ógeðslega mikið.
Margir kynnu að segja: ,,Halli minn, er þetta nú ekki komið gott, orðinn tvítugur strákurinn og ennþá eitthvað að fíflast þarna með þessu MH leikfélagi? Hva, er þetta ekki þín 5. LFMH sýning? Er þetta nú ekki farið að koma gott? Ha?" Svarið er einfalt. Nei (í jákvæðum skilningi þess orðs). Þetta er svo drulluskemmtilegt. Á meðan krakkarnir sem eru með manni í þessu eru alltaf þetta skemmtileg, þá getur maður ekki annað en haldið áfram. Svo hef ég komist að því að ég er langt því frá að fara fá nóg af þessu leiklistardæmi öllu saman. Leiklist á hug minn allan þessa stundina.
Árið gat því ekki endað betur, með frumsýningu á leikriti. Ég þakka allt hrós sem ég hef fengið og ég met það mikils að fólk hafi skemmt sér og sé tiltölulega sátt eftir að hafa séð sýninguna. Móðir mín sagði við mig daginn eftir frumsýninguna að hún væri stolt af mér og þar sem hún hafði verið að horfa á mig þarna á sviðinu hafði hún áttað sig nokkuð á því hvert ég stefndi. Miðað við það sem fólk segir við mig eftir sýningarnar er ég líka að fá nokkuð góða hugmynd um hvað ég ætla að gera í framtíðinni.

Nýja árið, 2005, gat í rauninni heldur ekki byrjað betur. Með Skúla og Frikka, niðri hjá bróður. Bjór, freyðivín og viský og síðast en ekki síst: Singstar!

Hvað á maður svo sem að segja? Líðanin er bara nokkuð góð í augnablikinu. Ég er ánægður. Ég er sáttur.

Dauði

Ég er svo veikur að ég gæti dáið.

Skemmtilegt Haraldur. Alveg frábært.

Skrif

Ég er að hugsa um að saga af mér hægri höndina því mér er alltaf svo kalt á henni. Bara á hægri höndinni.
Sargisarg.

Innerspace

Hei, geðveikt fyndið. Ég var að kúka áðan og blés á mér hárið um leið með hárþurrku.

Blúka?

The Filth

Eftir að hafa séð kóresku kvikmyndina Oldboy og rætt við vini mína hef ég komist að því að góðar kvikmyndir fjalla nær allar um mannlegar tilfinningar eða bara tilfinningar. Ef leikstjóra, leikurum og crewi tekst vel til í að koma tilfinningum til skila til áhorfenda er útkoman góð kvikmynd. Virkilega góð kvikmynd.

Kvikmynd getur fjallað um ýmislegt. Hún getur jafnvel ljóstrað upp um tilgang lífsins. En það eitt og sér getur ekki gefið okkur neitt vegna þess að við höfum ekki hugmynd um neitt. Við vitum ekki neitt. En ef við horfum á eitthvað sem við getum samsamað með sjálfum okkur, og því er skilað til okkar á nógu góðan, skilmerkilegan máta, þá getur það snert okkur á einhvern hátt.

Þetta á þá auðvitað við um nær alla aðra miðla. Bækur, myndlist, tónlist o.fl. Það fer þá allt eftir því hversu fær listamaðurinn er á sínu sviði; hvort honum takist að miðla einhverjum tilfinningum til fólks og þannig vekja upp einhverjar tilfinningar hjá fólki með sköpunarverki sínu.

Hver í fjandanum er þá tilgangurinn með þessu öllu saman?

Bætið við. Dragið frá.

Freedom Fighters

Vá hvað Ash er skemmtileg og góð hljómsveit. Ég flýg aftur um nokkur ár við að hlusta á þetta. Lög á borð við Burn Baby Burn, Envy, Girl from Mars, Oh Yeah og Sometimes láta mann gráta og vilja aftur verða hálfviti í 9. bekk.

Annars verður maður veikur af því að horfa á fólk eins og Richard Simmons.

NeðanjarðarAska

Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já sko, The Fall er náttúrulega bara besta breska band sögunnar. Hefuru eitthvað hlustað á Pavement?"
Ég: ,,Já, eitthvað."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, þeir eru eiginlega bara svona copy/paste band af The Fall."
Ég: ,,Já, ok. Ég hef líka verið að hlusta svolítið á The Rapture og fíla þá ansi mikið, góður kraftur innan um þessar villtu lagasmíðar."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, einmitt. Þá myndi ég mæla með þessu bandi (sýnir mér einhvern disk) The Rapture eru mikið undir áhrifum frá þeim og þeir eru alveg frá árinu 1980."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Já, en ég mæli með þessari plötu með The Fall ef þú ert e-ð að hlusta á indie eins og Pavement á annað borð. Hún er frá þeirra skemmtilegasta tímabili."
Ég: ,,Ok. En hvað segiru, er þessi á þúsund kall?" (Sýni honum Singles safn með hljómsveitinni Ash)
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ha, jájá."
Ég: ,,Kúl. Ég ætla að fá hana. Svo hef ég lengi ætlað að fá mér þessa (Boards of Canada - Music Has the Right to Children) Fá hana bara líka."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Ok. Ég fór einu sinni á tónleika með þeim. Þeir voru eiginlega ekkert sérstakir þó svo að diskarnir séu alveg fínir."
Ég: ,,Mhmm. Get trúað því."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Þetta band er líka mjög skemmtilegt."
Ég: ,,Ok."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Viltu poka?"
Ég: ,,Já takk." (Lætur mig fá pokann með diskunum í ásamt kortakvittun) ,,Takk fyrir."
Brjálaður indie-underground sérfræðingur: ,,Takk sömuleiðis."

Búið ykkur undir KÖTT DAUÐANS!

Angrandi þegar fólk köttar yfir á næsta lag á geisladiski rétt áður en lagið á undan klárast.
Það er líkt og ef maður væri tengdur við öndunarvél og það væri það eina sem héldi í manni lífinu, samt væri maður glaðvakandi, og öndunarvélinni væri síðan kippt úr sambandi. Maður ætti kannski eftir að kveðja ástvin sinn eða e-ð álíka.
OK, maður myndi kannski ekki deyja við óvænt lagaskipti á geisladiski, en mér finnst þetta vera e-ð í áttina.

Hland

Ég get svo svarið það að klósettið á Kofanum lyktaði eins og innan úr fjárhúsi í dag.
Fúlt maður.

En samt ekki, mér fannst þetta eiginlega bara frekar næs. Minnti mig á góða tíma.
Nostalgía.

Barokk

Ef að eðal fiftís rokksveitt Buddy Holly væri blandað saman við gott bretarokk The Kinks, með smáskammti af seventís rokkgoðunum í Led Zeppelin auk hins frábæra háskolarokks sem framleytt er af Blink 182, þá myndi það rokk samt ekki komast í hálfkvisti við það brjálaða rokk sem Bach skrifaði og samdi.

Þvílíkur djöfulsins rokkari var maðurinn!

Enda var hann líka alltaf að negla kellinguna sína, átti einhver tuttugu stykki af börnum. Sem er álika mikið og meðal unglingsbarn á af farsímum í dag.

Brúður

Ég er ekki búinn að sjá kvikmyndina Bride of Chucky né heldur Seed of Chucky og ég get bara einfaldlega ekki mælt með þeim.
Ég get samt alveg mælt með spínatbuffi.

Þegar hlýnar í veðri

Slabbidislabb
Svellidisvell
Beinidibrot
Rignidiregn

Kvöld á Miðgarði

Feitlaginn homie en samt ekki homie: ,,Hérna, sástu nokkuð frekar stóran svertingja á gangi hérna áðan?"

Grannur gaur: ,,Ömm, nei. Ég var bara sjálfur að koma"

Feitlaginn homie en samt ekki homie: ,,Ó, ok"

Ömm, jájá.

Ég er einhvern veginn ekki alveg tilbúinn til þess að fylgja þeim viðmiðum og gildum sem samfélagið býður mér upp á í dag.

Það er góð tilfinning þegar maður kemst að þöglu samkomulagi við einhvern annann einstakling þar sem báðir aðilar vita nákvæmlega hvað hinn meinar og öfugt. En það getur fokkað ýmsu upp ef að misskilningur ríkir þrátt fyrir að þöglu samkomulagi hafi verið náð. Jájá.

Mjög svo spennandi tímabil er framundan. Það er bara allt að gerast. Spurning hvort maður sé að taka allt of stóran pakka í einu og enda síðan bara í ruglinu, kókaín, krakk, LSD, þú veist, þetta venjulega.

Ég tel sjálfan mig ekki vera svo pólitískan, en maður reynir að fylgjast með og vita af þessum helstu atburðum. Bush vann Kerry, Michael Moore gerir ýmislegt vitlaust með krassandi ádeiluheimildarmyndum sínum, Borgarstjóri Reykjavíkur segir af sér vegna olíufjármála, lottótölur síðasta laugardags voru 6-9-20-26-34-bónustala-7, þið vitið, þetta helsta.

Þess vegna getur verið alveg mjög gott fyrir svona lítt pólitískt þenkjandi mann eins og mig að sjá leikrit lýkt og stúdentaleikhúsið frumsýndi fyrir ekki svo alls löngu og ber nafnið: Þú veist hvernig þetta er.

Þið vitið nefnilega alveg hvernig þetta er.

Direct - Dance

Bara rétt áðan hækkaði ég vel í græjunum mínum sem voru að öskra út úr sér „Go To Sleep" með Radiohead. Síðan fór ég fram og dansaði mikið á meðan ég spilaði tryllt á luftgítar. Það var alveg rosalega gaman.

Mér finnst mjög gaman að dansa einn, að ég tali nú ekki um að dansa við einhverja fleiri en sjálfan mig. Líklega vegna þess að maður gerir það ekki mjög oft.

Loftöldur hinar Íslensku

Ég hef aldrei farið á neina tónlistarhátíð, hvorki hérlendis né erlendis. Aðeins sótt nokkra staka tónleika hér heima. Því var þetta mér ansi mikil upplifun að fara nú á Iceland Airwaves, mína fyrstu eiginlegu tónlistarhátíð. Fer yfir það sem ég sá og heyrði í stuttu máli.

Allt það sem ég sá var geðveikt skemmtilegt, fyrir utan Hood. Þeir voru áhugaverðir.

Mæli með þessu fyrir alla.
Fokk off.

Ráðning í starf Hæstaréttardómara

Í lífsleiknitíma í dag fórum við niður í alþingishús að fylgjast með störfum alþingis. Þar hálfsofnaði ég.

Óvirðing

Viðburðarríkt síðasta kvöld. Ég vann rassinn minn út like I don´t know what. Líkamsæfingar voru mikið iðkaðar, bæði hvað varðar þol vöðva og þol annarra líffæra við áfengisdrykkju. Þol vöðvanna, öfugt við það sem margir myndu halda, varð samt sem áður að lúta í lægra haldi vegna þess að keyrslan var þvílík og ég er allur lemstraður í dag og bara eiginlega alveg ónýtur. Svo var drykkjan heldur ekkert svo mikil.
Ég tók semsagt þátt á fótboltamóti MH með liðinu Tha Rockaz (hvernig sem það á að vera skrifað, að mínu mati líka svolítið tæpt nafn á liði). Fóboltamótið var ekki eini vettvangur íþróttaiðkunar þennan daginn. Ég fór nefnilega líka í kórbasket um daginn og þar er alltaf mikið tekið á. Þannig að maður átti víst að vera frekar heitur fyrir átök fótboltans. Það er nú víst samt málið með þennan tiltekna fótbolta fótboltamótanna í MH, að hann er tekinn misalvarlega af þáttakendum, og líklega taka áhorfendur hann minnst alvarlega.

Kvöldið hófst allavega á því að áðurnefnt lið mitt hittist í heimahúsi eins liðsmanna. Þar hófst *hóst*hófleg*hóst* drykkja liðsmanna, svona til að hóa hópinn saman, hóta nokkrum hó´s, berjá Hófí og, eins og orðatiltækið segir, peppa hópinn saman upp á hólinn.

Þegar við vorum orðnir nokkuð sprækir voru leigubílar teknir upp í Egilshöll. Þar hófst mótið og komumst við, okkur flestum að óvörum miðað við ástand flestra liðsmanna, upp í átta liða úrslit en töpuðum þá 0-1. Við vorum bara almennt séð nokkuð ánægðir með árangurinn. Ég lék í fremstu víglínu og skoraði þrjú mörk. Jeij. Svo var ég líka búinn að snyrta og betrumbæta yfirvaraskeggið mitt og þarna þar sem ég klæddist Bayern Munchen treyjunni minni leit ég út eins og hinn gleymdi þýski framherji/klámmyndaleikari frá 7. áratugnum. Fleira markvert gerðist svosem ekki á mótinu en þó gerði ég eitt sem ég er ekki alltof stoltur af.

Ég ætlaði niður í búningsklefa að fá mér vatn eða e-ð álíka. Þá kom ég að læstum dyrum. Ég hugsa með mér hvurslags háttalag þetta sé á strákunum, að læsa að sér. Ég prófa þá hinar dyrnar sem ég vissi að gengu að sama klefa og viti menn, þær eru ólæstar. Þar arka ég inn og á móti mér tekur fullt af kvennfólki sem voru að klára að klæða sig. Einhverrahluta vegna finnst mér þetta ekkert skrítið og held bara áfram inn klefann en mér heyrist samt sem einhver segi við mig: „Heyrðu vinur, hvað þykist þú vera að gera?"

„Þær hljóta bara að vera í þessum helmingi klefans" hugsa ég með mér og fer yfir í hinn hluta klefans. Þar eru aðrar þrjár dömur að klára að klæða sig. „Halli, hvað ertu að gera??" Er þá sagt við mig og um leið hugsa ég nákvæmlega það sama, hvað í andskotanum var ég eiginlega að gera?? Ég var þarna náttúrulega kominn inn í kvennaklefann, perranum mér sjálfkvæmt og hafði einfaldlega ruglast á klefum.

Ég skaust að sjálfsögðu stystu leið út og vil ég hér með biðjast afsökunar á þessari óvirðingu minni í garð þeirra kvenna sem hér áttu hlutdeild að. Það má þó fylgja sögunni að á þessum fögru kvenmannslíkömum voru föt búin að hylja flest það sem að föt geta hulið. Þannig að ég sá í rauninni ekkert frásagnarvert.

-

Kaup vikunnar (svona fyrir ykkur capítalistana) : Interpol - Antics

Mér finnst sem veröld okkar snúist að mestu leyti um veraldleg gæði.

Eru veraldleg gæði kannski bara gott mál?

Veit ekki.

Haraldur perri

Kjúklingur og franskar

Einu sinni var ég að borða kjúkling og franskar og ég DÓ!
HAHAHAHAHA!!!

Hvurslags

Haraldur! Hvað á þetta að þýða? Þetta er bara ógeð.


Ég bíð spenntur eftir Airwaves.

Mitt framlag til nýyrðamálastofnunar

Um daginn snýtti ég mér um leið og ég var að kúka. Þetta var mér áhugaverð reynsla og kýs ég að kalla þessa aðgerð: „Að snúka".

Hefur þú snúkað þér?

Tæm át

Vó, minn bara kominn með þessa líka svaka fínu mottu. Ja hérna. Ég lít út eins og þýskur klámmyndaleikari frá 7. áratugnum hvorki meira né minna. Ógeðslega myndarlegur og sætur.

-

Djöfull væri það ömurlegt ef það væru leikhlé í knattspyrnu líkt og eru í handbolta eða í Amerískum fótbolta.

Jújú, vissulega.

Sérstök Tilfinning

Stundum finn ég fyrir sérstakri tilfinningu, tilfinningu sem er á sinn hátt góð. Hún lýsir sér einhvernvegin þannig að mér líður vel yfir einhverju sem enn er ólokið, yfir einhverju sem enn á eftir að gerast. Getur verið eitthvað sem maður á eftir að gera mikið af. Ýmist spennandi, skemmtilegir eða þægilegir hlutir, eða allt í senn.
Get tekið sem dæmi þegar ég sat í herberginu mínu fyrir nokkrum mánuðum. Ég var nýfluttur, ekki búinn að koma mér fyrir í herberginu og þá varð tilhugsunin um það þegar allt yrði klárt svo spennandi. Myndir komnar upp, öll húsgögn og allt skart komið á sinn stað, geisladiskarnir í röð og reglu og bara je. Oftar læðist þessi tilfinning upp þegar að mikið hefur verið að gera, stress í gangi og mikið liggur við, eins og t.d. fyrir lokapróf eða e-ð álíka mikilvægt. Nær undantekningalaust kemur þetta fyrir þegar að góð og þægileg tónlist er í gangi, tónlist sem vekur sterkar tilfinningar innra með manni.
Einnig getur þessi sérstaka tilfinning borið af sér mikla draumóra og dagdrauma. Spila með hljómsveitinni sinni og slá í gegn, ef ekki væri nema eina kvöldstund, fá frábæra umsögn o.s.frv.

Kannast einhver við þetta? Hefur einhver eitthvað orð yfir þetta? Ég geri veika tilraun til þess að koma orðum yfir þessa sérstöku tilfinningu og kalla hana „þetta verður allt í lagi" tilfinningin.

Eða er þetta aðeins eitthvað fáránlegt raus í mér.
Hið auma og fíkniefnakennda deyfilyf sem kærulausi maðurinn sprautar sig með þegar í harðbakkann slær?

Veit ekki.

Skóstingur

Það er eitthvað svo fúlt þegar að litla plastdótið, sem heldur skóreiminni saman á endanum svo hún trosni ekki í sundur, dettur af. Það stingur eitthvað svo í stúfana við heildarmyndina af skónum, sérstaklega ef þeir eru nýlegir. Líkt og þegar ég stakk gafli í augað á einhverjum kettlingi um daginn. Það stak reyndar bara frekar mikið í augun almennt.

En þetta eru náttúrulega bara smámunir sem að maður á ekki að láta fara í taugarnar á sér. Ef eitthvað á að fara í taugarnar á manni, þá ætti það að minnsta kosti að vera eitthvað virkilega þess virði, eitthvað sem er það stórt að maður hafi eitthvað upp úr því að láta það fara í taugarnar á sér.

En lang best held ég að sé að reyna að vera sem þolinmóðastur. Telja upp að tíu. Ekki ana út í eitthvað pirringsrugl eins og Kolbeinn Kapteinn hér áður fyrr heldur láta hlutina líða hjá í rólegheitunum og takast síðan á við þá með varlegheitum, meiri þolinmæði og jafnvel örlítilli undirgefni.

ok.

Links

Var ekki til Golftölvuleikur sem hét Links? Um 95´eða e-ð álíka?

Annars eru örugglega fleiri linkar á leiðinni. Bara svona að láta ykkur vita.

Frábært Haraldur, alveg frábært.
Díses.

Lífsmark?

Jæja, nóg komið af því að gera ekki neitt. Skólinn laungu byrjaður og nú tekur bara við harkan sex.

Nær alltaf þegar ég kem heim frá útlöndum, þá reyni ég að halda öllum kvittunum, farmiðum og kassakvittunum til haga frá viðkomandi útlandi. Ég þoli ekki íslenska verðmiða á geisladiskahulstrunum mínum en öllum verðmiðum á hljómdiskum sem ég kaupi í útlöndum finnst mér gaman að leyfa að vera á (tölurnar eru líka oftar en ekki lægri en íslensku upphæðirnar).

Helsta ástæðan fyrir þessu er að ég lít á þessar kvittanir og verðmiða sem ákveðnar sannanir fyrir því að hafa verið á staðnum. Líka bara ágætis tilfinning að geta haft eitthvað í höndunum sem sannar það að til sé líf fyrir utan það litla líf sem maður þekkir hér á fróninu, að til sé eitthvað annað ögn meira framandi í heiminum.

Þess vegna væri það mjög skemmtilegt að geta einhverntímann komið með kassakvittun utan úr geimnum, frá Mars eða eitthvað álíka.

Trallala

Eitt það besta sem ég geri

er að gera ekki neitt. Það jafnast ekkert á við það. Liggja upp í rúmi og gera ekki neitt. Þetta fellst ekki í svefni heldur fellst þetta í nær algjöru aðgerðarleysi. Hangandi í tölvunni, liggjandi upp í rúmi eins og áður sagði, og bara hugsa. Um eitthvað og ekki neitt. Það held ég að sé mjög hollt endrum og sinnum. Ég átti einmitt einn slíkan dag s.l. frídag verslunarmanna. Þá var maður frekar útkeyrður eftir spilamennsku og road trip til og frá Galtalæk daginn áður. Þannig að ég svaf út til hádegis og gerði síðan bara ekki neitt. Ráfaði bara um á kínasloppnum, hékk í tölvunni, drakk kaffi, ráfaði meira um á kínasloppnum...þið náið hugmyndinni.
Að vísu þurfti ég að standa upp og klæða mig um kvöldið til þess að fara að horfa á City of God (góð mynd) með Árna, Írisi og Olgu. Æjæj. Aumingja ég.

Annað sem er mjög skemmtilegt að gera er að sitja á kaffihúsi í hópi margra góðra vina. Sérstaklega eftir að hafa borðað ógeðslega, geðveikt, brjálað, gott grænmetislasagna ásamt snilldarlega rifnum basilikublöðum og ótrúlega flott sneiddum sveppum.
Mmmmm mmm.

I´m having the time of my life...

 

þegar kemur að því að týna eða gleyma hlutum. Þetta er fáránlegt. Þetta hlýtur bara að enda með því að ég gleymi og týni sjálfum mér.

 

Ég sauð mér pulsur um daginn. Einhversstaðar hafði ég heyrt því fleygt að á sumum pylsusölustöðum  væri smá skammti af pilsner skvett út í pulsuvatnið, því að það ætti að gefa pylsunum öðruvísi og betra bragð (hef samt ekki hugmynd um af hverju). Mér hefur ávallt þótt þetta heillandi í heimi pulsumatargerðar og ákvað því að prófa eitthvað þessu líkt, opnaði eitt stykki bjór (Prins Kristján) og skellti smá skvettu út í pottvatnið.

Það fylgir ekki sögunni að ég fann engann gríðarlegan mun á bragði. (Reyndar var það rétt í þessu að fylgja sögunni.)

Ég vil samt koma því á framfæri að mjólkurdrykkja fer einkar vel saman við pulsuát.

 

Gamli góði jarðarberjagrauturinn í fernunum er frekar góður. Enduruppgötvaði það um daginn. Hann er sérstaklega góður ískaldur með köldum rjóma eða mjólk.

 

Ég er með frekar stórt nef. Og örlítið skakkt í þokkabót.

Áfram Lói!

 

Ég fór á köngulóarkallinn annan um daginn. Mér fannst hún mjög góð, frábært hvernig framleiðendum og leikstjóra tekst að halda í þennan ofurhetjuteiknimynda stíl, hvernig þeir láta allt sem er fræðilega ómögulegt verða mögulegt og á svo svalan hátt. Og væmnin og dramað sem allir eru að segja að sé einum of yfirdrifin finnst mér akkúrat passlega mikið af, í bland við allan hasarinn. Það er virkilega aðdáunarvert að ná fram svo góðri persónusköpun í efniviði sem þessum. (Persónurnar í flestum hasarteiknimynda sögunum eru líka almennt mjög vel skrifaðar...og teiknaðar ef að út í þá sálma er farið.)

 

En er ég sá eini sem að fannst stelpan sem að bjó í hreysinu við hliðina á Peter Parker (köngulóarkallinum) sæt? Mér fannst hún alveg ótrúlega dúllulega sæt og var ástfanginn í bíósalnum í þær mínútur sem að hún birtist á tjaldinu.

---

Ég fór til Ólafsvíkur um helgina í tvítugsafmæli til hennar Jóhönnu. Það var geðveikt gaman.

---

Nú líður brátt að verslunarmannahelginni. Þ.a.l. vil ég hvetja alla til þess að fara á Galtalækjarhátíðina, eða allavega að vera þar kl 22:00 á sunnudagskvöldinu, því að þá mun Gaur leika tónlist.

 

Vei.

 

That´s more like it!
 
That´s more like it!
 
Fyrir hönd ,,That´s more like it!" deildar www.haraldur.blogspot.com,
     
       Sljéttuhundur

Heitur í pottinum

 

Fara í tenórafótbolta, segja Ræsir góðan dag of oft á dag, afgreiða bensínsíu í fína bensann hans Herberts Guðmundssonar, hlýða á Herbert Guðmundsson í ofursvölu græjum Stafræns Megabæts, leika og synda í Elliðaárvatni fyrir Stafrænt Megabæt, hlýða á gríðarþétt segarokk í flutningi Isidors, keyra um á Litla Ljót, taka einn Double T og Snuff á´etta, halda sér góðum út kvöldið, gera innrás í eitthvað fáránlegt partý í 5 mínútur - gera allt vitlaust og fara svo (líkt og Pétur hefur nú þegar talað um), hlýða á glymskrattana í góðum félagsskap og blasta síðan eitt holupartý - þar sem mikið var um drukkna Leifa, spila tónlist, sofna enn og aftur yfir einhverri mynd (í þetta skiptið The Virgin Suicides) Eyða 30 kalli í gítareffecta (djöfuls rugl), horfa á Law and Order, fokkast upp og klæðast jólasokkum.
 
Jeij

Uppskrift að hressleikanum uppmáluðum

Ískaldur bjór, freyðivín, 12 ára gamalt single malt Islay viskí, salsasósa, piparsósa, kíwívín, sprite, volgur bjór, president, svart blektúss, meira kíwívín og sprite, kahlua þeytt saman við pekanhnetuís, bjór, of sterkt blandaður hvítur rússi, enn meira kíwívín, president, bjór sem dottið hefur í jörðina og snúist í fimm hringi áður en hann staðnæmist - tómur, kók, soraviskí, president og mix.
Sé þessu öllu blandað saman ásamt hæfilegum skammti af dvd tónlist og karlmannlegum dansi og öskrum má fá út einn allsherjar ógeðisdrykk auk góðrar þynku í kjölfarið daginn eftir. Inn í allt þetta má skjóta smá bæjarferð klukkan 4 um nótt með 5 sekúndna viðkomu á sólon.
Við má bæta miklu bulli og miklum húmor sem allir hlæja að en enginn skilur nema tveir innan hópsins.
Til að toppa þetta alltsaman er gott að horfa á Shaolin Soccer og Wrongfully Accused í þynkunni kvöldið eftir. Það eikur sýrustig heilans til muna og almennt alla ógeðheilbrigði.

Gott í morgunsárið eða bara hvenær dagsins sem er.

Hvaða rugl er þetta???

Hvaða helvítis rugl er þetta???!!! Hverskonar bloggfærsla var þetta hjá þér Haraldur? Varstu kannski fullur í gær??? HA? Ég krefst þess að þú ritir eitthvað aðeins innihaldsríkara næst, eitthvað sem er það ríkt, að þessa vefmiðils verður minnst allt til ársins 2056.

Fyrir hönd ruglseftirlits www.haraldur.blogspot.com

Sléttuhundur

Það er svo

margt sem ég gæti skrifað um er hent hefur mig undanfarna daga, eins og Eistlandsferð með kórnum o.fl. en mér finnst meira spennandi á þessu augnabliki að velta því fyrir mér hvernig það væri ef að til væri skrúfblýantur er notast við 50.0 blý í staðin fyrir 0.5 blý. 5cm þykkt blý. Það væri heví massíft.

Já.
Það er nú svo.

Tallin

Tad vottar fyrir sma bleytu i harinu minu er eg rita tetta vegna tess ad her i tallin er alveg migandi rigning. Tad er samt sem adur gaman ad segja fra tvi ad her er mikid af hressum leigubilstjorum sem eru frekar nice a tvi. Teir ymist tala vid mann a godri eistnesku, blasta eistneska tjodlagatonlist eda rippa mann svo aerlega ad tad halfa vaeri nog. Samt kostar adeins 500 til 1000 isl. kronur ad aka i ca. 15 minutur. It's niiice.

Kved fra Eistlandi i bili og sjaumst eftir nokkra daga.

Haraldur með Eistum

Haraldur er á förum til Eistlands. Ég veit ekki með vissu hversu lengi hann mun þar verða eða hvað hann ætlar að gera en ég vona að það verði gaman hjá honum og að hann muni njóta ferðarinnar til hins ítrasta.
Sökum þessa skyndilega brotthvarfs Haraldar mun lítið verða um skrif frá honum næstu daga. En við skulum vona að ekki lýði á löngu þar til leturkóði Haraldar birtist aftur á skjánum þínum. Lifið heil þangað til.

Fyrir hönd ferðamálaráðuneytis www.haraldur.blogspot.com,

Sléttuhundur

Villtur hjá hjarta

Þakka þér fyrir sléttuhundur. Ég fór að þínum ráðum og naut dagsins til hins ítrasta.

19. Júní, Dagur kvenna og Haraldar. Afmælisdagurinn var frábær. Veðurguðirnir voru mér og öðrum hliðhollir og garðpartíið heppnaðist mjög vel. Ég vil þakka öllum sem sáu sér fært að mæta, og öllum hinum líka. Takk fyrir allar gjafirnar og kortin. Það mátti samt lesa mjög skýr skilaboð út úr öllu þessu gífurlega magni af sælgæti sem mér var gefið... að ég væri hreinlega ekki nógu feitur. Ég veit, ég veit, nú tek ég mig á. Lofa.
Um kvöldið var svo kórpartí hjá Tobba, sem var kröftugt. Góður endir á góðum degi.

---

Ég kláraði loksins að horfa á Wild at Heart um daginn. Ég hef bara alltaf verið svo syfjaður þegar ég reyndi að njóta þessarar eðal myndar, að það bara gekk aldrei. Ég er alltof kvöldsvæfur. En núna hefur það tekist, og Wild at Heart er einkar skemmtileg mynd, og skrítin. Kynna mér fleiri Lynch myndir.

---

Kominn er tími til þess að fá sér ný gleraugu, held ég. Ég er orðinn þreyttur á mínum gömlu, fyrir löngu, enda geng ég varla með þau lengur, týndi þeim eiginlega um daginn. Verð samt eiginlega að hafa einhver til að geta farið í bíó og leikhús, og kannski til að keyra líka. Mamma og pabbi eru orðin þreytt á að fá svona mikið af kvörtunum og reikningum fyrir skemmdum götuskiltum og keilum frá kópavogsbæ. En þettta leiðir okkur einmitt að spurningu sem bróðir minn bar upp að mér um daginn: Hvenær ætlar Forseti Íslands, herra Ólafur Ragnar Grímsson að fá sér ný gleraugu?

20

Ég vil misnota aðstöðu mína hér á www.haraldur.blogspot.com en nota tækifærið til að óska Haraldi Ágústssyni til hamingju með afmælið. Hann er tvítugur í dag.
Hafðu það gott Haraldur minn og njóttu dagsins til hins ítrasta.

Fyrir hönd ritstjórnar www.haraldur.blogspot.com,

Sléttuhundur

Aðfaranótt 17.júní 2004 klukkan 01:00

Fór í select til þess að gera eitthvað. Sorglegt. Ég veit. Þar hitti ég fyrir 75% meðlima hljómsveitarinnar Búdrýgindi, þá Magga, Benna og Axel og átti við þá gott spjall um allt og ekkert, tónlist og? Nokkru seinna koma til okkar tveir strákar, svona á að giska um 16 ára aldurinn, frekar dökkir yfirlitum og virtust hafa verið að drekka áfengi. Annað hvort það eða þeir voru bara svona miklir vitleysingar. Annar þeirra var með svona hálfvitalegt glott alltaf hreint, eins og hann kynni ekkert annað. Hinn, sem ég kýs að kalla Tæpan (hann var frekar tæpur á því) stendur fyrir framan hálfvitaglottið og hefur samræður við okkur. Maður gat séð það árið 1985 að hann ætlar að vera rosalega fyndinn.

Tæpur: „Hey strákar, eruð þið í þanna hljómsveitinni Búdrýgindi?"

Hálfvitaglott:„huhuhuhu...búdrýgindi... huhuhuhu" (Hálfvitaglottið byrjar nú að hlæja hálfvita hlátrinum sínum)

75% Búdrýgindi: Já (augljóslega vanir þessari spurningu)

Tæpur: Hehe, má ég fá eiginhandaáritun?

Hálfvitaglott (fer nú að hlægja ennþá meiri hálfvitahlátri) HUHUHUHUHUUHHHUUU...eiginhandaáritun...HUHUHUHUHUHHHHUUUU

75% Búdrýgindi: (Líta hvor á annan, þetta var frekar lélegt grín, en Maggi svarar að bragði): Ég er ekki með penna.

Tæpur: Æji...(hann fer eitthvað að einu afgreiðslu borðinu)

Hálfvitaglott: Huhuhuhu....eiginhandaáritun....hihihuhuhu

Tæpur: (kemur að vormu spori aftur með blað og penna og réttir að okkur) Hérna. Gefið mér eiginhandaáritun.

Ja hérna. Þetta var frekar hallærislegt. Blaðið gengur frá Magga til Benna og því næst til Axels og þeir hripa nöfnin sín niður á blaðið (Axel skrifaði að vísu Laugarvegur á blaðið, það var gott grín). Því næst rétti Tæpur mér blaðið.

Tæpur: Hérna, skrifa þú líka.
Ég: En ég...
Tæpur: ha?

Ég sá mér leik á borði og skrifaði nafnið mitt þegjandi og hljóðalaust á blaðið. Þar með var ég bara í einni sviphendann orðinn meðlimur rokksveitarinnar Búdrýgindi og fyllti þar með upp þau 25% sveitarinnar sem vantaði þetta kvöldið.

Tæpur (með ógeðslegu og hræsnislegu brosi)Takk strákar.
100% Búdrýgindi Það var ekkert.
Hálfvitaglott Huhuhuhuhu...þú ert svo fyndinn...hiihihuuuuhuhu
Tæpur Hehe, ég veit.
Hálfvitaglott Hhuhuhuhuiah....eiginhandaáritun....huhuhuhuuuhu

Eftir þetta skondna atvik gerði ég eins og hljómsveitarmeðlimir mínir í Búdrýgindum og dreif mig í burtu. Fór heim og gerði þriðju tilraun til þess að klára að horfa Wild at Heart eftir David Lynch en sú tilraun fór eins og hinar tvær. Ég sofnaði.

Hvenær er svo næsta æfing strákar?

Allt í lagi

Haraldur Ágústsson er eigandi þessa rafmiðils. Hann ritaði ýmislegt misgáfulegt sumarið 2003 en lét ritstörfin eiga sig er lýða tók á haustið. Nú hyggst Haraldur taka lyklaborðið upp úr rykföllnum kassa og rita svolítið í sumar og vonandi lengur, jafnvel til ársins 2013.

Rafmiðill þessi verður þó með örlítið breyttu sniði frá því áður.

Stærsta, og í raun eina eftirtektarverða breytingin felst í tilkomu sléttuhunds nokkurs. Leyfið mér að kynna sjálfan mig. Ég er yfirleitt kallaður sléttuhundur. Sléttuhundar(e.meerkat) eru lítil og snögg spendýr er lifa einna helst á sléttum Suður Afríku, lýkt og Tímon í Konungi Ljónanna. Þið getið lesið meira um mig hér.
Ég lyfi helst á mosum, og þykja mér þá svokallaðir dúndurmosar sérstaklega góðir. Algjört lostæti. En fyrst og fremst lyfi ég á góðum skrifum frá Haraldi Ágústssyni. Ef hann er ekki duglegur að rita niður ýmislegt sem að honum dettur í hug á sinni venjulegu lífsgöngu, þá mun ég veslast upp og deyja.
Samt sem áður verða öll skrif frá Haraldi Ágústssyni, sem eiga að birtast á þessum rafmiðli, að berast til mín, verða lesin af mér og að lokum samþykkt áður en þau fá að njóta birtingar á haraldur.blogspot.com. Þetta geri ég til að tryggja það að engin óþægindi skapist vegna vissra furðulegra þenkinga Haraldar sem hann á stundum til að deila, óvart eða viljandi, meðal fólks. Með þessu fyrirkomulagi ættu allir að vera hultir.
Aðrar breytingar, svo sem útlitsbreytingar og hlekkjabreytingar, hafa nú þegar verið gerðar og getið þið átt von á því að ennþá frekari úrbætur muni eiga sér stað á næstunni.

Þá kveð ég að sinni og vona að þið eigið eftir að njóta þeirra skrifta sem koma munu frá Haraldi í sumar.

Fyrir hönd öryggisdeildar www.haraldur.blogspot.com,

Sléttuhundur

Halli, Halli? Halli, Halli....Halli? Halli! Haaaalli, Halli, Halli? Halli!! Haaalli!!!! Halli? Hall...ii, Haa...lli? HALLI! Halli, JÓNAS!

Humm, þrjár vikur. Jæja, hvar á ég að byrja?

Best að byrja bara á nýliðnum atburðum. Þetta var ekkert smá fáránlega góð helgi. Hún hófst á föstudaginn. Þá hélt Steinunn súpersópran kórpartý heima hjá sér í vesturbænum (Kópavoginum), rétt hjá mér. Þannig að auðvitað hélt ég tenórateiti. Hjá mér byrjuðum við á nokkrum öllurum og tókum upp atriðið okkar. Já, ég held að mér sé óhætt að segja að í þetta skiptið hafi tenórarnir átt besta og metnaðarfyllsta atriðið. Atriðin voru nú ekki heldur upp á marga fiska að þessu sinni. Bassarnir stóðu á bak við einn grófasta texta sem að ég hef heyrt hingað til. Oj. Ég var hræddur. Nóg um það. Þegar í sjálft partýið var komið um kl. 24:00 þá var bara nokkuð góð stemmning í bænum. Ég held að sjaldan hafi kórpartý verið haldið sem var auglýst með svo stuttum fyrirvara. Skilaboð um partýið voru send út deginum áður. Samt var bara nokkuð vel mætt og góður, fullur, fílingur í hópnum. Ég drakk svona frekar mikið, eins og Steini sem að ældi út á götu. Nei Steini minn, Hot´n Sweet í of miklu magni er ekki málið. Því komst ég að þegar að síðasta kórpartý í vesturbæ Kópavogs var haldið fyrir um tveimur árum. Ja hérna, þá hélt ég líka tenórapartý en þá var Hjalti líka í kórnum, sem að sturtaði í okkur Hot´n Sweet og eplasnafs. Ég held að allir tenórarnir hafi drepist kl 24:30, nema Halli Volvo því að hann var..um...driver? Fáranlegt alveg hreint. Allavega, aftur að síðasta teiti. Ég held ég hafi hálfdrepist í einhverju rúmmi, vaknað síðan ennþá virkilega fullur og ráfað einhvernveginn heim þegar klukkan var langt gengin fimm. Ég var samferða Magna, æskuvini mínum sem ég hitti ekki oft þessa dagana, en hann var ein af boðflennunum sem að Ragnheiður talaði um. Talandi um Ragnheiði þá fékk ég ekkert smá steikt símtal frá henni einhverntíman um nóttina. Mjög fyndið alltsaman. Gott partý Steinunn.

Daginn eftir, eða öllu heldur kvöldið eftir, fór ég lengst austur í Árbæ til Skúla Svarta. Þar skildum við og Frikki drummer eyða kvöldinu í pízzuát, Family Guy gláp, sultun, og drykkju. Sem og við gerðum. Gassa maman, því við vorum einir heima og nokkru áður höfðu þeir komið fyrir heilu hljómsveitarsetti í stofunni hjá Skúla. Gamla trommusettið hans Frikka, bassinn og magnarinn hans Skúla, og einhver gítar og æfingamagnari sem að Skúli hafði fengið lánað. Síðan var bara sultað feitt. Einhverntíman um kvöldið komu einhverjar stúlkur í heimsókn, sem ég þekkti ekki neitt, og við spjölluðum heilmikið við þær. Við ætluðum víst að breyta þessu í eitthvað stórt partý en svo fóru þær bara. Þannig að við ákváðum þá bara að detta rækilega í það. Sem og við gerðum, enda vorum við með nóg af áfengi. Við drukkum samt ekkert yfir okkur. Frikki toppaði síðan kvöldið með því að segja alveg uppúr þurru: „ég þarf að æla”. Strunsaði síðan niður á klósett og ældi duglega. Ekki nóg með það heldur fékk hann um leið blóðnasir. Brútal skítur. Við vildum kenna því um að fyrr um kvöldið átt hann heila pízzu á korteri, og við vildum kenna mikilli þreytu um blóðnasirnar því að nóttina áður hafði hann sofið í hálftíma. Harður Gaur. Svo krössjuðum við bara þarna og ég skutlaði Frikka í vinnuna kl. 9:30 morguninn eftir.

-

Fyrir nokkru sagði vinnufélagi minn mér frá draumi sem hann hafði dreymt um nóttina. Draumurinn var eitthvað á þá leið að hann skar einhvern FM-hnakka, sem honum líkaði ekkert sérstaklega vel við, á háls og murrkaði úr honum lífið. Ok, fínt mál að þetta hafi verið FM-hnakki en svo er annað mál að hann skuli hafa skorið hann á háls. Hann sagði mér hvernig hann hafði virkilega fundið hvernig hnífurinn sökk í hálsinn á FM-hnakkanum og hvernig hann hefði séð rautt blóð fossa út um allt. En þetta er ekki allt. Daginn eftir sagði þessi sami vinnufélagi minn mér frá næsta morði, ég meina draumi. Í þetta skiptið drap hann hundinn sinn sem hann hafði átt þegar hann var lítill og dó úr elli þegar að umræddur félagi minn var 14 ára. Að vísu var morðvopnið ekki hnífur í þetta skiptið, heldur hafði hann „bara” skotið hann. Hann var að tala um að of mikil streita í vinnu gæti valdið slíkum draumum og horfði á mig með miklu sækó augnarráði. Ég meina, háv krípí is ðatt?!

-

Sökum þess að nokkrir bloggarar eru með svona fasta þætti í bloggum sínum, tökum sem dæmi Beikonið og Atla Bolla með „plötur dagsins”, (reyndar, þegar ég hugsa út í það, þá eru þetta einu dæmin sem að ég veit um) þá langar mig líka að vera með svona spes bloggþátt. Sá þáttur mun kallast: Blogggrikkur og mun innihalda hina ýmsu grikki og hrekki sem að mér dettur í hug eða verð vitni að eða heyri um einhversstaðar. Ætlunin er nú ekki að vera með þennan blogggrikk endilega í hverju bloggi en svona reyna að skjóta þessu að þegar ég get.

Blogggrikkur: Blauta setan.

Hvar?: Þessi grikkur fer framm í kvikmyndahúsi. Best er að fremja grikkinn þegar að farið er á mynd sem er búin að vera í sýningu í þónokkurn tíma því að þá er salurinn venjulega ekki alveg fullur.
Hvað?: Mikilvægt er að fá sér eitthvað að drekka áður en sýningin hefst. Vatn er mjög góður kostur, virkar vel og er ókeypis. Því næst þarf ekki að gera neitt annað heldur en að býða þangað til að kemur að hléi.
Hvernig?:
Það verður að vera minnst einn/ein með þér á sýningunni. Þegar að loksins kemur að hléi og einhver af félögum þínum stendur upp til þess að kaupa sér eitthvað í söluturninum eða til þess að skreppa á salernið þá hellir þú svolítið af vökvanum sem að þú fékkst þér fyrir sýninguna, ofan á sæti félaga þíns og bíður þess að hann/hún komi aftur. Á þessum tímapunkti er mjög mikilvægt að halda andliti og ekki láta félaga þinn sjá á augunum í þér að þú hafir verið að brugga honum/henni launráð. Svo kemur að því, augnablik sannleikans, félagi þinn sest niður og uppgötvar sér til mikillar skelfingar hvað gerst hefur. Þetta getur leitt til hinna ýmsu áverka eins og glóðurauga og sprungna innyfla en það er sko sannarlega þess virði. Grikkurinn þarf síðan ekkert endilega að vera búinn því nú er hægt að slá tvær flugur í einu höggi og þá getur komið sér vel að vera ekki í of fullum sal. Þegar félagi þinn hefur áttað sig á sinni blautu setu þá vill hann/ hún væntanlega færa sig til hliðar í annað þurrt sæti. (Allt verður þetta að gerast frekar snögglega eða þónokkuð áður en myndin hefst á ný). Gott og vel, þið færið ykkur um nokkur sæti og bíðið þángað til fólkið sem var fyrir aftan ykkur sest niður. Þetta getur valdið misskilningi og ruglingi hjá þeim og maður getur heyrt hnittnar línur eins og: „Biddu, sátum við ekki hérna?!” eða „Biddu, sátu þau ekki fyrir framan okkur?!” eða „HVAÐ ER Í GANGI!?”. Ógeðslega fyndið alltsaman, hahaha.
Svo er líka bara hægt að hella úr stórri kók yfir fólkið sem að situr fyrir aftan þig og sjá hvaða afleiðingar það hefur í för með sér.

Jújú, en núna sit ég bara lasinn heima og reyni að láta mér batna, sem að gengur bara ágætlega. Ætla að halda áfram að lesa Alkemistann fyrir FUKAEPC sem að þið hafið ábyggilega lesið eða heyrt um hjá Andra eða Daða. Ef ykkur langar í hlutverk í góðri kvikmynd, farið þá á bloggsíður Andra eða Daða, þar finnið þið allar nánari upplýsingar um verkefnið og öll helstu eyðublöð.
Ég verð samt að mótmæla harðlega þessari ávítun um að hafa klárað nammið á síðasta fundi, því að ég hafði ekki fengið mér neitt af því áður og svo bauð Skúli mér, sakleysið uppmálað, upp á síðasta nammið, þannig að í rauninni ætti Skúli að fá ávítinguna um að hafa klárað nammið. Ég ávíta Skúla fyrir að hafa klárað nammið.

Ég blogga ekki aftur fyrr en að ég fæ að minnsta kosti einn mosa frá einhverjum.
Þangað til, lifum heil.

Vökvaði hana aðeins

Vú, soldið síðan ég bloggaði síðast. Best að gera eitthvað í málinu.

Foreldrar mínir komu heim frá Miðjarðarhafinu í gær eftir tveggja vikna fjarveru. Ég veit ekki hvort ég á að segja LOKSINS eða ÆJI NEI, því að þetta hefur verið ágætis frelsisaukning, aðalega út á það að hafa bifreið 24/7, en á móti kemur að maður þarf að gera hina ýmsu hluti sem að maður er ekki alveg vanur eins og t.d. að vökva blómin (sem ég hef stundum gleymt, bara stundum). Að vísu, þegar að ég hugsa út í það, þá notar maður bílinn þannig séð ekkert meira heldur en vanalega, maður er í vinnunni allann daginn og um helgar hefur maður hvort sem er oftast aðgang að bílnum. Síðan er ekkert svo mikið mál að vökva blómin. Bara að hella smá vatni á moldina sem að blómið er í, maður þarf ekkert að hella á blómið sjálft ,vitleysingar. Þannig að það eina sem að breytist þegar að mamma og pabbi fara til útlanda er að maður getur ekki talað við neinn þegar maður kemur heim á kvöldin eftir vinnu. Auðvitað hrópa ég HÚRRA og LOKSINS yfir komu foreldra minna til föðurlandsins.

Ég verð nú að fara yfir atburði síðustu helgar því þeir voru allnokkrir og skemmtilegir. Fyrst ber að nefna bæjarferð okkar Helga og Péturs. Hún hófst á því að við kíktum í nokkrar hljóðfæraverslanir til að skoða hitt og þetta hljómsveitartengt. Ég fékk mér t.d. overdrive/distortion effect fyrir gítarinn. Effectinn heitir BIG MUFF og er framleiddur í Rússlandi. Engin smá ruddi, svona rússneskur ruddi. Það mikill ruddi að það þarf ekkert batterí, just poor vodka. Nokkrum tónum síðar héldum við þrír fræknir í kolaportið. Þar var margt og mikið að skoða. Ég keypti mér til að mynda Wayne´s World á 100 kall. WAYNE´S WORLD, WAYNE´S WORLD, PARTY TIME, EXCELLENT! Ekki slæm kaup það. Að vísu smá gölluð en vel hægt að horfa á hana. Nældi mér einnig í Untitled - Smashing Pumpkins smáskífu á 200 kall og að lokum fann ég líka þessi brjáluðu, eldrauðu kókaín-sólgleraugu á 1000 kall. Geðveikt. Það sem er svalast við þessi gleraugu er að allt Kit-Kat verður gult (umbúðirnar þ.e.a.s., ekki súkkulaðið, vitleysingar) og allir rauðir bílar verða appelsínugulir. Kannski hefur það eitthvað að segja að ég er með rauð-græna litblindu en hvað veit ég um það.
Eftir búðarrápið fór maður að búa sig undir smá teitistölt. Fyrst var ferðinni heitið austur í Árbæ, heim til Skúla Svarta þar sem að var haldið eitt alsherjar, hljómsveitar, börger-fest, með rauðlauk og öllu tilheyrandi. Je. Nokkrum ropum síðar fórum ég, Helgi og Pétur (jebb, aftur við) í afmælisteiti til hennar Ástu. Það var bara heví næs, grúví veitingar, grúví tónlist í boði DJ Banana og bara alltsaman mjög dældað. Je. Úr Grafarvoginum fórum við niður í bæ í partý Eyjólfar. Reyndar var þetta kveðjupartý Siggu T. Guatemalafara, haldið heima hjá Sigrúnu beneventumskvísu en það var samt sem áður ekkert smá oft kallað á Eyjólf*. Ég hef bara sjaldan séð annað eins í einu partýi. Að vísu voru þarna aðalega fólk sem var að klára fyrsta árið sitt í menntaskóla, ennþá að læra að drekka og svona, en ég ræddi við Andra Ólafs um þetta fyrir nokkru og við vorum sammála um hvað það væri leiðinlegt að krakkar þyrftu að læra að drekka svona. Ástandið myndi eflaust batna ef að áfengiskaupaaldurinn yrði lækaður o.s.fr. Sjálfur var ég lítið að drekka þetta kvöld og fyndið svona til tilbreytingar að fylgjast með öðrum sem voru í ruglinu. (Sumt var að vísu ekkert fyndið). Skemmtilegt partý samt sem áður þrátt fyrir öll skiptin sem kallað var á Eyjólf*.

Þessa helgina gerði ég síðan ekkert mikið. Fór í voða sætt kökuboð hjá Nínu þar sem að var samankomið mikið af skemmtilegu fólki. Tölvunördaðist svolítið með frændum mínum tveim, Hrafni og Gumma Val, og gerði bara fátt annað. Eignaðist að vísu þrjá nýja hljómdiska en þeir eru:

Elephant með The White Stripes - Mamma var svo elskuleg að henda honum í mig þegar að hún kom heim frá útlandinu
Sea Change með Beck - Þægileg, róleg og æðisleg
the Last tour on earth með Marilyn Manson - Hörð, kröftug og Marilyn Manson er fokkin kynþokkafullur.

-

Ojjj, ég sá japönsku kvikmyndina Ringu fyrir nokkru og hún er ekkert smá krípí. Var búinn að sjá The Ring (Bandarísku myndina) og hún var líka bara virkilega góð. En mér finnst að Ringu sanni í eitt skipti fyrir öll að það eru ekki hversu ógeðsleg skrímslin eru, hversu góðar tæknibrellurnar eru né hversu miklu blóði er úthellt, heldur eru það hljóeffectarnir og tónlistin sem að gera hryllingsmynd að virkilega góðri hryllingsmynd. Djöfull geta fiðlur, eins og þetta eru nú fögur og nett hljófæri, framkallað andstyggileg hljóð.

-

Ég verð að fara að drulla mér til þess að kaupa mér takkaskó, sokka og nýjan gítar. Þetta bara gengur ekki lengur. Við bara sjáumst.



*Ef þið skiljið ekki hvað það þýðir að kalla á Eyjólf, Spyrjið þá Uglu

Svaraðu!...kallinu frá mééeeeer

Laugardagskvöldið síðasta var geðveikt skemmtilegt. Við GAURar (ég, Helgi, Skúli Svarti og Frikki) hittumst til að byrja með heima hjá Helga. Pétur var því miður in the backstreet getto´s, Akureyri. Heima hjá Helga fór fram eitt alsherjar flipp og ruglumbull með smá bjórívafi. Hlustað var á góða tónlist og bullað út í eitt. Þaðan héldum við niður í bæ í enn eitt "seltjarnarnespartýið" sem innihélt rétt eins og fyrri daginn mest af krökkum árgerð 86´ og 87´. Þar dönsuðum við smá og flippuðum ennþá meira. Þangað komu líka Halla og Co sem var skemmtilegt. Gaman að hitta Þorstein Kára svona í sumar"fríinu".

Daginn eftir skutlaði ég gamla settinu út á Leifsstöð. Enn og aftur hafa þau yfirgefið mig, og núna fóru þau ekkert upp í sveit, nei nei, heldur austur og suður í Miðjarðarhafið. Vinafólk þeirra eiga einhverja skútu á einhverri eyju og buðu þeim bara með. Jájá, og skilja bara litla greyið eftir einann heima í tvær vikur (Eina og hálfa þegar þetta er skrifað). Ég meina, hvers á maður að gjalda! (hehe)

Svolítið fyndið gerðist í vinnunni í gær. Inn í varahlutaverslun Ræsis hf kom maður að nafni Herbert Guðmundsson og svaraði ég kalli hans um stefnuljós og grill í fína Benzann hans. Það er svo sem ekki í frásögur færandi nema fyrir það að Hebbi kallinn er nokkuð "merkilegur" "tónlistarmaður". Hann á t.d. slagara á borð við "Can´t Walk Away" og "I Need Love" auk þess sem að hann hefur skilið eftir sig plötur eins og Dawn of the Human Revolution og Being Human. Geir Ólafsson er sko ekkert miðað við þennan kappa. Herbert sagði að einhver á jeppa hefði bakkað á hann og krókurinn á jeppanum hefði farið svona illa í Benzagreyið hans. Oohhh. Mig langaði mest til að hlæja upp í opið geðið á honum, en ég gerði það ekki. Hefði kannski átt að gera það.
Annars er Herbert hundleiðinlegur eins og lögin hans.

Uppistand Snorra Hergils Kristjánssonar var drepfyndið og gekk með eindæmum vel síðasta fimmtudagskvöld. Þeir sem að hafa ennþá áhuga á að hlægja sig máttlausa þá mun Snorri endurtaka leikinn annað kvöld, og aðeins þetta eina skipti. Annað kvöld, (fimmtudagskvöld) kl. 20:30 og aðeins 1000 kr. inn. Hver veit nema að það fylgi bjór með miðanum???

Um daginn fékk ég mér Rotten Apples - The Smashing Pumkins Greatest Hits og Judas O og hef ég þá loksins eignast allar breiðskífur Dúndurgraskeranna og er mjög stoltur af því. Ein besta hljómsveit heims. Auk þess fékk ég mér Mary Star of the Sea með nýju hljómsveitinni hans Billy Corgans, Zwan. Bara nokkuð skemmtilegur diskur.
Svona að lokum vil ég benda öllum rokkunnendum á hljómsveitina The Mars Volta. Þeir voru að gefa út sinn fyrsta disk (sem ég nældi mér líka í um daginn) sem er alveg hreint brjálaður en hann heitir de-loused in the comatorium. The Mars Volta eru afsprengi hljómsveitarinnar sálugu, At the Drive Inn (mæli einnig með þeim) og þvílíkan kraft hef ég bara aldrei heyrt áður. Mæli eindregið með þessu fyrir þá sem að fíla hart og gott rokk.

Rokkum heil.

Sauðkindin snýr aftur

Hvur andskotinn! Nú var ég að fá þær upplýsingar að Uppistand næstfyndnasta manns Íslands, Snorra Hergils Kristjánssonar, hefst kl. 20:30 en ekki kl. 19:30 eins og ég sagði hér áðan.
Árans vesen, ég sem var búinn að plana þetta alveg útí ystu æsar til að geta komist á mikilvæga hljómsveitaræfingu. Jæja, best að reyna að redda þessu.

Sorrí gæs end görls. Ég vona að einhver hafi ekki farið/fari kl hálf átta.........ARG, nú var ég að tala við Árna sem var að segja mér að það værir uppselt á uppistandið. Fokk. Hann á að vísu eftir 2 miða.

Enívon?

Það er líka sauðkindin í Færeyjum

Hurðu hurðu, þetta þykir mér hjákátlegt. Ég ritaði blogginn hér á undann ekkert á mánudaginn 23. júní eins og blogger heldur fram. Ég ritaði hann skal ég segja ykkur þriðjudagskvöldið 24. júní. Það skiptir samt bara engu máli. Tilgangslausa taut.

Hér er samt nokkuð sem er langt því frá að vera tilgangslaust taut. Þannig er nefnilega mál með vexti að góð vinkona mín hefur hafið blogg. Sú heitir Halla Ólafsdóttir (stundum kennd við hina Litlu Míu úr Múmínálfunum). Halla kennir síðuna sína við einn allra mesta kvennskörung Íslands fyrr og síðar, ef ekki alls heimsins, Hallgerði Langbrók, en mér finnst samt hún Hallgerður ekki komast nálægt með tærnar þar sem að Halla hefur hælana enda er Halla ekki nærri því jafn vond. Vona ég. Ekki er það verra að hún hóf ritstörf sín sem bloggari á afmælisdaginn minn, 19.júní. Je. Ég held það sé kominn tími til að ég hætti að tala um þennan blessaða afmælisdag minn. En já, Halla skrifar mjög skemmtilega og hefur köff ritstíl. Slóðin er: http://hallgerdurlangbrok.blogspot.com. Gaman gaman og húrra fyrir því.
Einnig má bæta því að ég linkaði yfir á Helgu KRONic sem hefur bæst í hóp þeirra sem að ég kalla Trylltu bloggarana. Tryllt blogg eru, samkvæmt minni skilgreiningu, þau blogg sem að eru skrifuð í geðveikri belg og biðu. Nett kæruleysislegt málfar er ríkjandi, ekki er mikið gert úr nákvæmri stafsetningu en hugmyndagleðin og spontant skriffinskan er geysihá. Þessi blogg eru misjafnlega góð en mér þykir Helgu takast ansi vel upp og mér finnst að hún eigi að halda þessu hressa bloggi áfram.

Sjitt, Ragnheiði tókst sko aldeilis að skjóta mér skelk í bringu með ritum sínum þann 24.06. Þetta var eitthvað svo vel og raunverulega skrifað, en samt ekki. Ég var samt alveg að trúa þessu og næstum kominn með tár í augun allt þangað til skýringin kom. Ja hérna. Ragnheiður, þó að maður skuldi þér eitthvað smávegis þá er óþarfi að hræða úr manni líftóruna. (Ég elska þig nú samt rokkdruslan mín).
Vel á minnst þá er ég efstur á bjórskuldaralista Ragnheiðar. Ég veit ekki hversu stoltur ég á að vera af þessum vafasama titli en ég skulda henni víst eins og eina kippu. Mér finnst þetta samt svolítið töff að vera efstur á svona lista en ég ætla mér samt ekki að vera þar mikið lengur. Það er t.d. mjög vafasamt að vera efstur á lista yfir mest eftirsóttu glæpamenn Bandaríkjanna en það væri um leið óneitanlega geðveikt kúl.

---

Robin Williams skemmtir í kvöld!!!

Já , þið lásuð rétt, næstfyndnasti maður Íslands, Snorri Hergill Kristjánsson, mun grínast í þjóðleikhúskjallaranum í kvöld, 26.júní 2003, kl 19:30. Mun hann gera gys að ýmislegu. Fjöllistahópurinn GRÚSK mun hita upp fyrir kauða auk þess sem að einhver íslendingur sem ekki allir vita hvað heitir, mun flytja stutt uppistand. Lyftum okkur uppúr hversdagsleikanum, mætum í kvöld og hlægjum saman!
(Ekki hefur enn fengið staðfest hvort að það sé aldurstakmark eða hvort að maður þurfi að láta af hendi peninga við inngöngu, þannig að þið verðið bara að koma og taka sénsin. Óstaðfestar fregnir herma þó að boðið verði upp á ókeypis bjór, en það er eins og ég segi aðeins orðrómur. (Náv hú vuld vont tú miss ðatt???))

---

Eiginmannalisti Döggu er nokkuð skemmtilegur. Ég var samt nokkuð hissa þegar að ég sá að ég var ekki inn á þeim lista! (Er ég orðinn listasjúkur eða hvað?) Þið vitið að ég er Færeyingur er það ekki?
„Vit skilja tað mesta, tá vit lesa íslendskt, men tað er ikki lætt at skilja íslendska talu, tí framburðurin er nógv øðrvísini enn okkara, t.d. er trýstið og máltónin heilt øðrvísini."

Síjú beibís.

...Ég nenni ekki neinu.

En samt þurfti ég nú að vinna á afmælisdaginn minn sem var 19. júní síðastliðinn en þá er líka KVENNRÉTTINDADAGURINN. Reyndar þurfti ég að *hóst* baka *hóst* fyrir vinnufélaga mína en það er víst siður þar á bæ. Fólk var bara almennt sátt við kökurnar mínar og þá var ég sáttur.
Seinna sama dag fór ég á hljómsveitaræfingu. Það bólaði ekkert ennþá á geitungagrúppíunni en ég tel, eins og Andri sagði, að hún sé ennþá í felum í bassatrommunni, byggjandi upp hjúds her og ræðst síðan á okkur í komandi framtíð. Ég hlakka til.

Talandi um KVENNRÉTTINDADAGINN þá verð ég að fá að koma þessari skoðun minni á framfæri innan um alla þessa jafréttisbaráttu sem mikið var talað um fyrir u.þ.b. viku og er enn mikið talað um. Það er nefnilega eitt sem að mér finnst svolítið furðulegt í jafnréttisbaráttu feminista eins og þetta eru nú ágæt samtök. Feministar berjast fyrir jafnrétti kynjana. Af hverju kalla þau sig þá feminista? Ég veit að samtökin voru stofnuð þegar réttindi kvenna voru þónokkuð takmörkuð, en í dag hefur margt breyst þó að en sé langt í land með að ná algjöru jafnrétti kynjana. En mér finnst að eitt skref í þá átt væri að breyta um nafn á þessum samtökum og nefna þau einhverju sem að nær betur yfir bæði kynin, því margir karlmenn vilja líka berjast fyrir jafnrétti kynjanna. Ég er allavega hættur við að verða feministi og hef ákveðið að gerast jafréttissinni.
Nóg um það.

Ég fékk eiginlega ekkert í afmælisgjöf, nema náttúrulega ást, umhyggju og gleði. Að vísu voru foreldrar mínir ekki heima, þannig að það gæti verið að ég fái eitthvað áþreifanlegt frá þeim líka, seinna. En ég er náttúrulega alveg sáttur með ást umhyggju og gleði. Takk allir sem að sendu mér hamingjuóskir með einum eða öðrum hætti, takk. Þar sem að ég var einn heima var ekki mikið um veisluhöld en ég fór eins og áður sagði á hljómsveitaræfingu og eftir hana ætluðum við GAURar á úgáfutónleika MAUS í Iðnó. Þeir voru svo sætir að spila á afmælinu mínu. En þar var auðvitað löngu uppselt þannig að við héldum heim til Péturs þar sem að við spiluðum Earthworm Jim (sælla minninga) í Super Nintendo tölvunni hans og horfðum síðan á Monty Python´s Meaning of Life, sem er mesta vitleysa sem að ég hef séð en um leið ein sú fyndnasta. Gubbuatriðið er snilld. Ugla, ef þú ert að lesa þetta og hefur ekki séð Meaning of Life, þá mæli ég með því að þú gerir það hið snarasta.

Daginn eftir, föstudaginn 20., fór ég í Partí til Péturs. Þar var boðið upp á afródanssýningu þar sem Helga KRONic og Erla sýndu listir sýnar (í of stórum buxum af Pétri). Einnig var boðið upp á margvíslega tónlistarhlustun, að hætti Péturs. Ekki var boðið upp á áfengi, enda kom ég sjálfur með það en drakk reyndar ekki allt, aðeins tvo bjóra eða svo. Síðan skruppum ég, Helgi og Skúli Svarti í eitthvað teiti úti á Seltjarnarnesi sem að innihélt mestmegnis fólk sem var tveimur árum yngra en ég. Lítið fjör, enda þekkti ég engann. Skil ekkert afhverju strákarnir höfðu mig með þangað. Helgi var síðan geðveikt fínn og skutlaði mér heim um kl.3 leytið.

Strax morguninn eftir héldum ég og bróðir minn enn og aftur austur á bóginn til að heimskækja, leitt hún skyldi vera skækja - þetta átti að vera heimsækja, frændfólk okkar og líka foreldra sem voru búin að vera í viku fríi þarna upp í sveit að vinna í landinu sínu eða eitthvað álíka. Aldrei að vita nema að það verði kominn upp bústaður eftir 1-2 ár. Ég fór á hestbak, nokkuð sem að ég geri ekki mikið af en tel mig samt bara nokkuð góðann þrátt fyrir það, fór í barnaafmæli sem að ég áleit um leið að væri afmælisveisla haldin til heiðurs mér, borðaði fínann mat, fór í byssó, nokkuð sem að ég geri allt of lítið af. Þetta er ekkert paintball en það er ótrúlegt hvað ímyndunaraflið getur gert ennþá fyrir mann auk þess sem að frændur mínir tveir, Gummi Valur Drekafluga og Dúndurmosi 2 og Haukur Vatnar bróðir hans, smíða alveg fáranlega flott vopn úr viði. Miklu sniðugra heldur en að vera að hlunka hvor á annan með AK-47 og C-4 þarna úti í einhverju af þessum stríðum. Með bjór við hönd í góðra vina hópi horfði ég síðan á brennu sem að við kveiktum í á laugardagskvöldinu. Gríðarlega góð brenna sem að við glóðuðum í landi foreldra minna, sem heitir Fæla.

---

Já, núna á fimmtudaginn næsta (26.06.03) verður Snorri Hergill Kristjánsson með uppistand í Þjóðleikhúskjallaranum. Snorri er bróðir góðvinar míns og leiklistarpartners, Árna, og munum ég og Árni verða með smá upphitunaratriði ásamt Ella en saman myndum við (ég Árni og Elli) fjöllistahópinn Grúsk. Grúví. Þetta verður án efa mjög fyndið og skemmtilegt og hvet ég alla til að þess að mæta í Þjóðleikhúskjallarann á fimmtudagskvöldið kl. 19:30 að ég held. Mun blogga meira um þetta og fleira von bráðar.

Munum að drekka áfengi í hófi, ef við drekkum það á annað borð.